Tante Jolanda

EEN DIKKE ZOEN VOOR CHARLES

(over niet gebruikte spiekbriefjes, een geslaagde familiefoto en dingen die slecht zijn voor mijn potentie…)

Onze premier is de voorbije week niet onopgemerkt opgedoken  in de nieuwsbulletins. Tante Jolanda was niet meteen een grote fan van Charles, maar mijn roze sofa en ikzelf waren meerdere malen aangenaam verrast door wat hij allemaal uitspookt tijdens zijn verblijf in de VS.

Ik stelde mij een tijdje geleden nog vragen bij zijn voorzitterschap van de jury voor de verkiezing van Mister Gay Vlaanderen. Toen hij echter de wereldleiders in de imponerende vergadering van de VN toesprak en een lans brak voor de holebi- en transgenderrechten, heeft hij bij deze anders kritische tante, alle twijfels weggenomen. Zonder één blik te werpen op zijn spiekbriefje, zagen wij een enthousiaste en gedreven premier Michel de rol opnemen van advocaat voor onze gelijkberechtiging. Bedankt Charles en een dikke zoen op je kalende hoofd namens al mijn broertjes en zusjes ter wereld!

Nog geen dag later poseerde hij met vrouw-lief voor een familiefoto ten huize van mijn grote schat president Obama en zijn eega. Eventjes werd ik overvallen door een licht gevoel van jaloezie toen het viertal stond te stralen voor de camera. Wat al te graag zou deze tante, al is het maar een klein half minuutje, naast deze grote meneer willen staan om hem ongemerkt een knijpje in de poep te geven. Hij zou het mij vast niet kwalijk nemen. Maar onze vriend Barack praatte wel zijn mondje voorbij toen hij allusie maakte op een vijfde aanwezige in het gezelschap: Madame Michel is terug in blijde verwachting! Ik hoop oprecht dat het deze keer tot een goed einde komt en dat de Belgische bevolking binnen een maand of vier een klein Michelleke mag verwelkomen.

En natuurlijk mocht er tussen de zwaar beladen gesprekken over terrorisme en de vluchtelingenproblematiek ook tijd gemaakt worden voor ontspanning. Het koppel Michel hoefde ditmaal niet in ongemakkelijke avondkledij naar één of andere opera-uitvoering, maar mocht getuige zijn van het eerste Belgische concert in Madison Square Garden waar uitgerekend onze landgenoot Stromae van zijn paretten gaf. Charles, die blijkbaar niet verlegen zit om een knipoogje, vond het samen met de andere aanwezigen “Formidable” en stak zijn fierheid voor dit unitair- Belgische product niet onder stoelen of banken. De term “unitair” heeft hij natuurlijk niet gebruikt, dan zou hij op politiek zere teentjes getrapt hebben. Voor mij echter staat deze grote jonge artiest als bewijs voor hoe een samenleving gebaseerd op diversiteit grootse dingen kan voortbrengen.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ik vraag mij wel af of Charles een valse noot heeft kunnen laten klinken over het Saoedi-Arabisch voorzitterschap van de mensenrechtencommissie van de UN. Kort nadat onze premier zijn uiterste best had gedaan om de rechten van holebi en transgenders in de schijnwerpers te plaatsen, heeft een bende hoofddoek dragende debielen een motie ingediend om onze reeds verworven rechten uit  

de universele verklaring te halen. Hoe is het mogelijk dat een land dat dit jaar al meer onthoofdingen op zijn palmares heeft staan dan IS, als voorzitter werd aangeduid voor dergelijke hoge vergadering.

Ach, dit is enkel slecht voor de bloeddruk en mijn reeds gehavende potentie . Laten we het dan maar beter bij de positieve signalen houden die Charles en zijn delegatie van over de oceaan naar ons toestuurden.

Tante Jolanda