WATER UIT HET KRAANTJE

(over leven op Mars, een onmogelijke selectieprocedure en de “marsturbatieplaneet”…)

Na de rode maan, ook al is rood voor deze half kleurenblind wordende tante toch net iets heviger dan wat we te zien kregen, was er de voorbije dagen heel wat wetenschappelijke opwinding omdat het nu vaststaat dat er ook vloeibaar water op mars aanwezig is.

Overal ter wereld werd met grote spanning op een wereldschokkende mededeling gewacht vanwege de Nasa: alle voorgaande vermoedens over water op Mars konden nu bevestigd worden en meer zelfs, er zou ook vloeibaar water zijn. Het zoutgehalte zou wel hoog liggen, maar de kans op het vinden van enige vorm van leven zou nu veel groter zijn geworden.

Er worden al een tijdje lijsten samengesteld voor kandidaten die het zien zitten om mettertijd alles op aarde achter te laten en naar Mars te trekken. Tegelijkertijd worden op verschillende plaatsen experimenten gehouden waarbij in een volledig afgeschermde en autonome biotoop, een beperkt aantal mensen voor lange tijd in quarantaine worden geplaatst. Dit allemaal om te zien of het wel vol te houden is om voor lange tijd op elkanders smoeltje te blijven kijken en of een dergelijk systeem zelf bedruipend kan blijven bestaan.

“Voor lange tijd”, is op zijn minst relatief want in het ticket naar Mars is geen retour begrepen.  Zolang een terugkeer onmogelijk is, zou deze tante er nog niet eens aan denken om hier aan deel te nemen. Maar in de plaats van die dapperen die het toch zouden aandurven, stel ik mij wel enkele vraagjes.

Moet men het principe van de ark van Noah toepassen en er op toekijken dat de samenstelling van de eerste kolonie Marsbewoners zo heterogeen mogelijk zal zijn en een representatieve afspiegeling vertegenwoordigt van de aardbewoners? Dat wil zeggen mannen, vrouwen, transgenders, gelovigen, ongelovigen, rijken, armen, zwarten, blanken, gelen… Neen dus! Het is al zo moeilijk om hier in harmonie en diversiteit samen te leven. Binnen de kortste keren zouden er binnen die afgesloten gemeenschap onoverkomelijke  problemen ontstaan.

Moet men dan toch onder gelijkgestemden gaan selecteren en een soort superras op afstand gaan kweken? Ik vrees dat het maar een saaie boel zou worden en dat er vroeg of laat eentje doorslaat die zich bv aan een collega vergrijpt na maanden seksuele onthouding. Stel dat het dan ook nog eens om een uitbarsting van homoseksualiteit zou gaan, dan zit de arme man of vrouw helemaal in de puree, want homo’s zullen niet door de selectieprocedure geraken. Zal die persoon dan levenslang in detentie geplaatst moeten worden?

Ook het contact met moeder aarde zal beperkt zijn. Zo kan je er van op aan dat een volledige detoxicatie t.o.v. sociale media een absolute vereiste zal zijn. Geen wifi, geen smartphones, geen internet tenzij je wil chatten met uren of zelfs dagen vertraging vooraleer je maatje antwoordt.

Hoe je het ook bekijkt lieverds, hier geraken wij niet uit! Tenzij er eerst met man en macht gewerkt wordt aan een technische oplossing die een terugkeer mogelijk maakt.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Het zal jullie niet verwonderen dat ik mij ook wat vragen stel die met erotiek te maken hebben. Men bestudeert het kweken van  planten, de productie van voedsel  en men kan zelfs al urine recupereren tot drinkbaar water. Maar deze tante heeft nog geen enkel geluid opgevangen over seks in de ruimte of gaat Mars een “Marstubatieplaneet” worden?

Neen schatjes, er komt misschien wel water uit het kraantje op Mars, maar deze tante blijft jullie liever vervelen vanop haar roze sofa!

Tante Jolanda

“LIBIDO”: EEN VLOEK OF EEN GESCHENK UIT DE HEMEL?

(over ons nageslacht, Franciscus die het toch weer niet kon laten en beestige seks…)

Een mes dat langs beide kanten snijdt. Ik heb dergelijk mes nog nooit onder de ogen gekregen en toch ken ik het maar al te goed, in de spreekwoordelijke zin weliswaar wanneer het staat voor iets met voor- en nadelen. Het begrip “Libido”, past perfect in deze context omdat het onvergetelijke momenten in ons leven kan bezorgen, maar anderzijds tot veel miserie en menselijk leed kan leiden.

Als er iets is wat mensen en dieren gemeen hebben, is het de geslachtsdrift, een vreselijk klinkend synoniem voor libido dat nochtans de lading volledig dekt. Alle levende wezens hebben de onvermijdelijke drang om elkaar te bespringen met maar één enkel doel: zorgen voor een nageslacht. En toch moeten we hier gaan nuanceren. Wanneer deze tante zich laat bespringen, wat trouwens vulgair klinkt in de oren van elk welopgevoed mens, dan is de voortzetting van zijn of haar nageslacht niet in de verste verte een drijfveer.

Het is mij onbekend of dieren al dan niet aan seks doen omwille van het aangename hemelse gevoel dat er voor mensen bij hoort. Heeft u zich al eens afgevraagd hoe het komt dat een hengst met zijn indrukwekkende lid ongegeneerd  tegenover zijn omgeving door de weide paradeert vooraleer het een merrie bestijgt? Exhibitionisme wordt bij mensen als afwijkend gedrag beschouwd. Onze woordenschat op zich maakt al een onderscheid door te stellen dat dieren loops worden terwijl aan ons mensen de capaciteit van het geil worden is toegeschreven. Sommigen onder ons voelen zich zelfs geil worden bij de gedachte aan seks met iemand van hetzelfde geslacht. Gelukkig maar dat wij in deze tijden uit de kast mogen komen. Anderzijds is het intussen wetenschappelijk bewezen dat homoseksualiteit bij dieren ook bestaat.

Je hoort wel eens zeggen: “we hadden gisteren “beestige” seks wat niets te maken heeft met de oer-drang naar voortplanting, maar eerder met de zalige verbondenheid van twee naakte lichamen die met volle teugen van elkaar genieten. Het zou correcter zijn om de term “beestig” toe te kennen aan verkrachting en andere vormen van seksueel geweld.

Tenslotte nog iets in dezelfde sfeer. Ondanks de grote sympathie die paus Franciscus opwekt, heeft hij het toch niet kunnen laten om tijdens zijn bezoek aan de VS, nog maar eens af te geven op het onnatuurlijke karakter van seks tussen mensen van hetzelfde geslacht. In feite zet zijne heiligheid hierdoor mensen en dieren weer terug op hetzelfde niveau voor wat betreft de motivatie tot seks, namelijk kindjes krijgen. Is het celibaat niet eerder een onnatuurlijk iets waardoor miljoenen mannen en vrouwen zich moeten onthouden?

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Deze tante zal je niet horen klagen over haar libido, tenminste toch niet in de zin van graag aan seks doen. Ik zou eerder nood hebben aan een psycholoog of seksuoloog, moest die drang plots zijn afgenomen. Mijn hormonenspiegel zorgt wel voor een verminderde potentie, maar dat wordt ruimschoots goed gemaakt door wat een prostaat te bieden heeft.

Het belangrijkste, lieverds, is dat je sekspartner je respecteert en je niet als een beest misbruikt enkel om zijn lading te lozen. Dit overkomt mij en vele andere vrouwen, zowel biologische- als transvrouwen, nog veel te dikwijls en legt een smet op onze menselijke waardigheid.

Tante Jolanda

EEN OESTROGENE OPSTOOT

(over een vertroebelde geest, kriebels en een broos hartje…)

Het valt dezer dagen een beetje moeilijk om woorden op papier te krijgen. Ik verdenk die lieve man ervan die ik laatst ontmoet heb, dat hij mijn geest vertroebelt. Hij heeft zeker geen kwade bedoelingen met jullie tante. Het ligt helemaal aan mezelf. Ik heb namelijk het gevoel dat mijn hormonenspiegel danig in de war is. Mijn borstjes zijn plots wat groter en gevoeliger geworden. Een zalige ervaring, maar deze oestrogene opstoot veroorzaakt een soort roes die inwerkt op mijn improvisatievermogen.

Het was al een tijdje geleden dat dit soort kriebels mij had overvallen. Er zijn, gelukkig maar, voldoende kandidaten voor een vluggertje, en af en toe pikt deze tante er wel eens eentje uit die wat meer mag dan een ander. Ik zou gek zijn om als alleenstaande transvrouw nooit eens in een sappige appel te bijten. Het hoort trouwens bij de geneugten van dit korte leven. Ditmaal echter kreeg deze ontmoeting een extra dimensie, het ging wat dieper dan het louter erotische. Het is nog wat vroeg dag om hoe deze meneer er over denkt correct te taxeren. Je kan er misschien om lachen, maar feit is dat tante Jolanda nog steeds na siddert bij de gedachte aan hoe zij in zijn armen lag.

Ik was op stap met mijn dochter die net terug was van een reis in Afrika. Wij hebben intens en lang gepraat over de exotische ervaringen die zij had opgedaan in het continent dat mij nauw aan het hart ligt. Het was uiterst gezellig en hartverwarmend om haar verhalen te aanhoren en mijn indrukken die ikzelf in Afrika had opgedaan, met mijn dochter te delen. Wanneer zij het eenmaal naar haar zin heeft, is het voor Jolanda moeilijk om recht naar huis te gaan. Mijn dochter vertrok en ik bleef dus alleen achter om nog wat na te genieten. Aanvankelijk was het mij ontgaan dat een beetje verder een man aan de bar zat die ons vanop afstand in het oog hield.  De barvrouw vulde mijn glas op uitnodiging van diezelfde man en zij fluisterde diskreet “Jolanda, vanavond ga je scoren!” Hij mocht er fysiek gesproken zeker zijn. Zonder aarzelen ging ik naast hem zitten en bedankte hem voor het drankje. Eerlijk als ik ben, benadrukte ik vrijwel onmiddellijk het feit dat hij zich niet mocht vergissen wat betreft mijn genderidentiteit. Hij stelde mij gerust en zei met volle overtuiging dat ik hem intrigeerde en dat hij mij uiterst aantrekkelijk vond. De rest van het verhaal laat ik aan jullie verbeelding over.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Misschien heb ik jullie wat hongerig gemaakt, maar dit is niet de plaats om in details te treden. Het zou immers even goed kunnen uitlopen op een zoveelste ontgoocheling. Ik ben het inmiddels gewend geraakt om met mannen geconfronteerd te worden die een vrouw met penis uiterst sexy vinden en haar dan ook enkel als seksobject zien. Ik kan het hen niet kwalijk nemen, maar zij vergeten al te gemakkelijk dat wij ook mensen zijn met een hart dat je pijn kan doen.

Tante Jolanda

VALLENDE BLADEREN EN PADDENSTOELEN

(over zeven vette en zeven magere jaren, hangende kopjes en mooie mensen…)

Heeft u het ook al gemerkt: de herfst is daar! De commotie rond het onderwerp van ouderlingentehuizen voor holebi’s en transgenders zindert nog na, we hebben het over het onvermijdelijke noodlot gehad en tante Jolanda suggereerde zelfs een eigen grafschrift. Bovendien doen de weergoden een aardig duitje in de zak na de bruuske overgang van een hete zomer naar de desolate grijsheid van deze septembermaand.

“Oei, die is in een depressie aan het geraken!”, hoor  ik jullie al zeggen. Geen paniek lieverds, dat is gewoon het vallen van de bladeren. Wie zegt daar niet onderhavig aan te zijn, die doet de waarheid geweld aan. Zolang dergelijke gemoedstoestand niet ontspoort tot diep donkere gedachten,  kan het volgens sommige psychologen zelfs geen kwaad om af en toe eens neerslachtig te zijn. Een mens kan soms diep vallen, maar er zijn altijd van die kleine flikkerende lichtjes in de verte die hoop en kracht geven om door te zetten. Genoeg “Bond-zonder-naam”- gezever, het is heel simpel: Na regen komt zonneschijn!

Het is dus best ok om even je kopje te laten hangen, maar deze tante heeft zich haar leven lang verzet tegen het berusten in een bepaalde toestand. De dag dat dit mij zou overkomen, zal euthanasie tot de opties behoren. Berusting doet mij onvermijdelijk denken aan de zeven magere en zeven vette jaren. Een uitdrukking gebaseerd op de Bijbel en dus nergens op gebaseerd. Een regenbui duurt tenslotte geen zeven jaren.

Trouwe lezers weten dat ik een vrij strenge katholieke achtergrond heb waar de Broeders van Liefde het onder andere gemunt hadden op mijn genitaliën. Midden in diezelfde periode waar een opgroeiende jongen worstelde met zijn genderidentiteit en het soms moeilijk had, kwam steeds diezelfde dooddoener op tafel: “Och manneke, we zitten in de zeven magere jaren!” Ik heb mij toen zelfs langer dan zeven jaar koest gehouden in de hoop dat het allemaal wel goed zou komen. Deze tante betaalt nog steeds de prijs voor dit valse zoethoudertje.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Als je diep zit is het niet vanzelfsprekend  om er zo maar uit te geraken en niet in een vicieuze cirkel terecht te komen. Ik heb toch al aardig wat levenservaring om te kunnen stellen dat je steeds op zoek moet gaan naar dingen en mensen waaraan je jezelf kan optrekken. Probeer eens te genieten van wat mensen mooi maakt: hoe een hulpverlener bezig is met een vluchtelingenkind, hoe je buurman of –vrouw steeds een knipoogje voor je klaar heeft of een simpel schouderklopje van een vriend bij het zoveelste negatieve antwoord op een sollicitatie.

En vergeet niet dat zolang de bladeren blijven vallen er over enkele maanden terug nieuwe aan de bomen komen. Bovendien zorgt de herfst voor een prachtig natuurproduct: de paddenstoel. Hoe die uit het niets opschieten,  roept bij deze tante soms erotische gevoelens op, maar die uit het bos mag je niet zomaar opeten!

Tante Jolanda

TRANSGENDERIST TOT IN DE KIST

(over een “regenboogrusthuis”, bomma Jolanda en avontuurtjes uit de tijd dat erectiestoornissen nog uit den boze waren…)

De lezers van HLBT-magazine zijn blijkbaar niet meer piepjong. Ik ben even in de statistieken gaan pluizen en inderdaad het blijkt dat 47% van ons trouw publiek in de categorie van 44 tot 54 jaar zit, 16% zit in de groep tot 64 en 5% zijn 65 plusser. Dus nagenoeg 7 op 10 is ouder dan 40! Dat ik mezelf al wel eens “tante” noem, is dus wel degelijk op zijn plaats. Het is maar te hopen dat ik het zo lang trek dat mijn artikels ooit onder het pseudoniem “Bomma Jolanda” gaan geschreven worden.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat een stukje over het eerste ouderlingentehuis voor holebi’s en transgenders in Groot Brittannië, bijzonder veel interesse had opgewekt bij de lezers. Bij mijn weten bestaat iets dergelijks niet in ons land. De behoefte aan een “regenboogrusthuis” is daarentegen naar mijn bescheiden mening  urgent aanwezig . Het zou in ieder geval een enorme geruststelling zijn voor mensen als wij om te weten dat we onze oude dag zoude kunnen slijten in een omgeving waar ons anders-zijn zondermeer aanvaard wordt.

U zal het mij niet kwalijk nemen dat ik een reflectie maak die op mezelf is gericht. Ik zou het mij niet kunnen voorstellen dat wanneer de situatie zich ooit zal voordoen, dat tante Jolanda plots herenbroeken zou moeten gaan dragen of dat ik zou uitgelachen worden wanneer ik met mijn roze parapluutje zou deelnemen aan de dagelijkse gemeenschappelijke wandeling.

Zou het niet heerlijk zijn om regelmatig een nieuw permanentje in mijn grijze haren te kunnen laten zetten of wekelijks mijn nageltjes te kunnen laten manicuren?  En zou het niet fantastisch zijn om met een oud vriendinnetje te kunnen keuvelen over onze stoute avontuurtjes uit de tijd dat erectiestoornissen nog uit den boze waren?

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ouder worden hoort bij het leven en ik aanvaard het onvermijdelijke noodlot dat de seksuele behoeften van deze tante met de tijd zullen afnemen, tenminste toch de intensiteit ervan. Wat echter nooit zal verdwijnen is mijn genderidentiteit. Een tijdje geleden kwam er het afschuwelijke bericht dat een transvrouw begraven werd in mannenkleren en dat haar grafschrift een mannennaam vermelde. Je reinste discriminatie tot na de dood!

Om het toch te laten rijmen: “Transgenderist tot in de kist!”

Het lijkt allemaal een beetje luguber, maar toch heb ik een tijdje geleden een grafschrift voor mezelf geschreven:

“The day I’ll die, people will say:

She lived twice, once without colors,

Finally she found her true colors.

Tante Jolanda

“ZE ZIJN ZULLE ZEKERS ZOT!”

(over de heilige Drievuldigheid, moeders mooiste en Jolanda’s geaardheid…)

Vandaag lichten wij een paar dingen uit de actualiteit van deze woelige tijden.

Zo zijn gisteren drie Belgische “Monseigneurs”, naar het schijnt de aanspreektitel voor een bisschop, naar Irak vertrokken. Na Syrië, één van de meest instabiele landen ter wereld nadat het westen er “orde op zaken” is gaan stellen. Deze heilige Drievuldigheid gaat hun christelijke broeders ter plaatse een hart onder de riem steken. Zonder meer een moedig en lovenswaardig initiatief dat volledig past in het kader van de kerkelijke leer. Toen deze tante de beelden op TV zag van hun vertrek in Zaventem, kwamen de woorden van Urbanus naar boven: “Ze zijn zulle zekers zot!” Het is toch algemeen geweten dat een groot deel van de heren die graag lange rokken dragen, de uitdrukking “onder de riem…” nog al letterlijk nemen. Ook al vertoeven deze katholieke gezagsdragers de komende dagen in relatief veilig gebied, ik kan mij best voorstellen dat een homofoob IS-commando het idee zou kunnen krijgen om hen te ontvoeren. Zou dan het losgeld betaald worden uit de geheime kas voor vergoeding van slachtoffers van seksuele mishandeling? Zouden de thuisblijvende broeders het aankunnen om over enkele weken hun confraters van het dak van een gebouw te zien gegooid worden?  Laat ons bidden lieve mensen voor de goede afloop van deze trip!

Heeft u het ook al opgemerkt dat er de laatste maanden een akelig figuur is verschenen op het toneel van de Amerikaanse presidentsverkiezingen? Meneer Donald Trump is één van die mannen waaraan deze tante een groeiende hekel begint te krijgen. Het is dan ook verbijsterend te moeten vaststellen dat dit onbenul stilaan als een serieuze kandidaat genomen wordt.

Naar aanleiding van het laatste debat tussen de republikeinse kandidaten, kreeg ik even de neiging om lesbienne te worden. Trump, die moeilijk moeders mooiste kan genoemd worden, durfde een vrouwelijke tegenkandidate  op de korrel nemen op basis van haar lelijke uiterlijk. Hanteerden wij niet dergelijke methodes in de kleuterschool? Wij geven hem bij deze een broek van hetzelfde laken:

Je moet deze vent eens van dichterbij bekijken: Hij heeft zijn dun geworden en geverfde hoofdharen naar voren gekamd om zijn nakende bejaardheid te camoufleren. Zijn bobbelige bij geschminkte aangezicht verraadt onmiddellijk de inborst van een achterlijke, hoogstwaarschijnlijk Viagra slikkende macho die inmiddels drie huwelijken achter de valse kiezen heeft. Als je daarbij rekening houdt met het feit dat hij een vurige verdediger is van het heilige verbond tussen man en vrouw, kan ik mij niet voorstellen hoe je één van de maîtresses kan zijn van dit walgelijke exemplaar.

Hehe… het is er uit!

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Zou het kunnen dat mijn geaardheid aan het kantelen is in het voordeel van vrouwen? Ik begin mij die gevreesde vraag te stellen want er is nog een “manneke” dat mijn totale afkeer opwekt: de Hongaarse premier Viktor Orban. Een naam die even sterk als een klok in de oren klinkt als die van A.H.  Ik gebruik hier initialen omdat het tegenwoordig gevaarlijk is om hoog geplaatste personen van nazisme te betichten. Een goed menende schooldirecteur heeft daardoor gisteren nog zijn job op het spel gezet. Dit terzijde, werd deze tante bij wijze van spreken ongesteld bij het zien van taferelen waarbij de Hongaarse ordetroepen vluchtelingen als vee bijeen lieten drijven om hen daarna aan de potdichte grens met Servië met traangas te besproeien. De wereld was getuige van hoe schreiende kinderen door hun wanhopige ouders getroost werden.

Zijn wij nu echt in een wereld terechtgekomen waar medemenselijkheid als een zwakheid beschouwd wordt?

Tante Jolanda

“LIEVE FB-VOLGERS”

(over paranoia, het wereldwijde “gezichtenboek” en het woefje van Mark…)

Wanneer er zich dingen voordoen waarop je geen vat hebt, dan wordt deze tante lichtjes zenuwachtig. Ik heb het over de volgers op mijn Facebook pagina. Als ik mij niet vergis krijgen volgers al wat je post te zien in hun overzicht, net zoals dat bij je vrienden het geval is.

In feite zijn al die volgers stiekemerds die geen actieve rol spelen en alleen maar willen loeren in afwachting dat je misschien iets op je pagina zet dat hen zou kunnen opwinden. Of erger nog, die wachten tot je de FB-regels overtreedt om je daarna te rapporteren. Aangezien tante Jolanda al wel eens dingen de wereld instuurt die op het randje zijn van wat FB accepteert, zal het jullie niet verwonderen dat men mij al verschillende malen op de rooster heeft gelegd.

Je hebt natuurlijk de mogelijkheid om je volgers te blokkeren, maar dat past niet in mijn filosofie van verdraagzaamheid. Trouwens “de Mark” van Facebook, die zoals jullie weten één van mijn beste maatjes is, houdt mij nog altijd de hand boven het hoofd.

Mark heeft welgeteld meer dan 35 miljoen volgers. Je zou van minder paranoia worden wanneer zoveel volk achter je aanloopt. Dat zijn maar liefst 70 miljoen ogen! Heb je daar al eens bij stil gestaan?  Hij heeft zichzelf uiteraard wel ingedekt want op zijn pagina kan je enkel brave foto’s zien zoals bv met zijn “woefje”. Wie bij hem iets over foefjes denkt te vinden, zal van een kale reis terugkomen.  Daarom durft Tante Jolanda het aan om een klein tipje van de sluier te lichten en dat exclusief te delen met haar lezers.

Mark is als grote baas van het wereldwijde “gezichtenboek” een man die diversiteit hoog in het vaandel draagt. Zijn naam en neus verraden zijn Joodse achtergrond en versta mij niet verkeerd: ik heb een eindeloos respect voor de grenzeloze doortastendheid en intelligentie van Joodse mensen. Maar terug naar de kern van de zaak: Mark is gehuwd met Priscilla Chan, een mooie dame met oosterse roots wat veel zegt over zijn voorkeur voor het exotische. Lekkere pikante gerechtjes met rijst en noedels zullen hem dus niet onbekend zijn. Als nieuws heet van de naald, kan ik jullie mededelen dat meneer en mevrouw Zuckerberg in blijde verwachting zijn van een dochtertje. Hoe heeft hij dat ongemerkt kunnen klaarspelen met zoveel ogen op hem gericht?                                   Het zou echter kunnen, en dat is een zuiver persoonlijke interpretatie, dat Mark intussen definitief met een persoonlijk trauma heeft afgerekend. Hij is lang een begeerde  en schatrijke jonge vrijgezel geweest waarbij niemand iets wist over zijn seksuele geaardheid. Het is geweten dat iemand die zich hardnekkig van iets afkeert, dikwijls zelf betrokken partij is. Ik wil hiermee niet beweren dat Mark een homo verleden zou hebben, maar zijn ontoegeeflijke houding tegenover de identiteitskwestie van drag queens en transgenders, riep bij deze tante soms twijfels op. Door een persoonlijke en naar verluid warme ontmoeting met enkele vooraanstaande queens, zouden de scherpe kantjes van het probleem nu voorlopig van de baan zijn. Toen Mark een tijdje geleden één van zijn profielfoto’s met de regenboogkleuren filterde, was mijn “gay-radar” helemaal het noorden kwijt.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ik kan alleen maar blij zijn voor het geluk dat dit mooie paartje te beurt valt, ook al ben ik een heel klein beetje jaloers op Priscilla die nu met volle teugen kan genieten van haar besneden man.  Ah ja, Joodse mannen zijn sowieso besneden!                                                                                             Voor de tweede opeenvolgende dag een dikke kus voor Mark met weliswaar de permissie van mevrouw Chan.

Tante Jolanda

“MEISJES MOGEN MEEKIJKEN”

(over Jim TV, normatief denken en een dikke kus voor Mark…)

Ik heb vannacht niet slecht geslapen. Zelfs mijn ochtenderectie hield langer aan dan normaal. Lag het aan een zwoele droom? Ik zou het u niet kunnen zeggen want ik herinner er mij niets van. Maar er kwam plots een eind aan het feest tussen de benen bij het beluisteren van het ochtendnieuws. Met de items die tegenwoordig het journaal vullen, is dat niet echt verwonderlijk. Ik haal er één puntje uit waarbij deze tante het gevoel kreeg alsof ze op haar zere tenen werd getrapt: Jim TV stopt ermee en eind dit jaar wordt een nieuwe zender opgestart die zich zal richten op jongens tussen 8 en 12.

Trouwe lezers weten dat genderdiversiteit één van mijn hete hangijzers is. Mijn anusje ging open en toe, toen ik een woordvoerster van de NV “Medialaan” de argumentatie voor deze beslissing hoorde toelichten. …”Jongens van die leeftijd worden in het medialandschap slecht bediend…maar meisjes mogen natuurlijk meekijken…”

Ja watte! Wil men misschien teruggaan naar de tijd van de aparte scholen voor jongens en meisjes? Deze tante is nog een product uit die donkere periode. Aan de sporen en trauma’s die dat heeft nagelaten, heb ik in andere teksten al meerdere malen aandacht besteed. Anderzijds verbaast het mij niet dat dergelijk initiatief uitkomt van de Medialaan,  het bastion rond VTM dat de klassieke familiale waarden verdedigt en dat er vanuit commerciële overwegingen op toekijkt dat de gemiddelde Vlaming braaf tussen de lijntjes blijft kleuren.

In de mediajungle zullen altijd vrouwen- en mannenbladen of radio- en tv-zenders blijven bestaan die brood zien in selectieve programmering. Daar is niets mis mee, iedereen is vrij te lezen, te kijken en te luisteren naar wat hij wil. Maar bij kinderen ligt dit toch wel een ietsje anders. Net nu in de scholen het leerplan is aangevuld met begrippen als genderdiversiteit en verdraagzaamheid tegenover al wie anders is, gaat men onze aankomende pubers terug een normatief denken opdringen. Dit is zo verkeerd omdat kinderen juist in hoge mate vatbaar zijn voor wat ze op TV te zien krijgen. Dat geweld en seks uit den boze zijn voor deze doelgroep, daar is iedereen het over eens, geldt dit dan ook niet voor seksisme? In een vrije markt mag er gerust een alternatief komen voor het overigens schitterende Ketnet, maar dan wel eentje dat er voor zorgt dat onze kinderen niet met oogkleppen opgroeien!

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Effe een ander puntje dat mij opviel in de berichtgeving van vandaag. Mark Zuckerberg, mijn goeie vriend en CEO van Facebook die het moeilijk heeft met de “M” op mijn identiteitskaart, heeft beslist om een “dislike-button” in te voeren op zijn sociaal medium. Eindelijk! Zou ik zo zeggen. Aan heel wat bullshit in het FB-nieuwsoverzicht, wil deze tante meestal geen woorden vuil maken. Een simpele klik zal voortaan mijn lijden verzachten. Anderzijds ga ik er nu zelf een idee van krijgen in welke mate mijn eigen berichten als “crap” beschouwd worden.

Ik denk niet dat ik ooit een natte droom met hem in de hoofdrol zal krijgen, maar desalniettemin een dikke kus voor Mark!

Tante Jolanda

“REVENONS A NOS MOUTONS”

(over geschoren schapen, de obelisk van Parijs en een eerbetoon aan het schaamhaar…)

“Revenons a nos moutons”, een mooie Franse uitdrukking om je gesprekspartner aan te manen om terug naar de kern van de zaak te gaan. Bij het onderwerp van vandaag gingen mijn gedachten vrijwel onmiddellijk uit naar een kudde schapen waarvan de beestjes amper nog vlot kunnen bewegen onder het overgewicht van kilo’s wol die ze moeten meedragen. Na een grondige scheerbeurt zie je ze dan even later dartel rondhuppelen in hun complete naaktheid die bij deze tante altijd een vorm van medelijden oproept.

Gisteren nog, was ik een aantal naaktfoto’s van mannen en vrouwen aan het bekijken en zeg me niet dat u dat niet ook af en toe eens doet, natuurlijk wel! Ieder van ons maakt zijn eigen associaties, bij mij lag de link met geschoren schaapjes voor de hand toen het mij opviel dat ruim 8 op de 10 modellen zonder schaamhaar poseerden. Welnu, voor mij is het ontbreken van dat bosje een regelrechte esthetische afbraak van de schoonheid van een bloot menselijk lichaam. Ook al worden de geslachtsdelen wat scherper gesteld, voor mij ontbreekt er iets, net zoals bij de meelijwekkende “ontwolde” schaapjes.

Je wordt als het ware onmiddellijk met de neus op de naakte feiten geduwd. Wees nu eerlijk, als het over erotische verleiding gaat, dan hebben we toch allemaal liever dat de verhullende sluier langzaam en een beetje plagend opgelicht wordt. Zo zijn de beste striptease-acts diegene die het langste duren vooraleer je iets essentieels te zien krijgt.

Deze tante wordt tienmaal vlugger loops bij het aanschouwen van een penis die schuchter het kopje opsteekt vanuit een beschermende “bosrijke” omgeving. De opwinding is een pak minder uitgesproken bij de onmiddellijk harde confrontatie met een uitsteeksel dat zich zonder zachte overgang manifesteert zoals de Obelisk op de Place de la Concorde in Parijs.

En dan heb ik het nog niet gehad over de natuurlijke bescherming die ons geboden wordt. Tante Jolanda verkoopt jullie geen blaasjes en heeft daarom een beetje wetenschappelijke research gedaan: Een complete ontharing of regelmatig scheren kan irritatie geven en verhoogt de kans op ontstoken haarworteltjes en een ontstoken huid met rode bultjes. Volgens een recente Franse studie zou het ook de kans op infecties zoals waterwratjes en mogelijk ook andere seksueel overdraagbare aandoeningen vergroten.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Toegegeven, ik heb mij in het verleden ook bezondigd aan het meehollen met een zogenaamde modetrend die kale genitaliën propageerde, maar nu voelt het daar beneden terug lekker knus. Misschien hebben mensen tot nog toe zich willen afzetten tegen de negatieve en ouderwetse  bijklank van het woord “schaam”. Er is op die plaats helemaal niets om je over te schamen en als ik oude “vieze” prentjes bekijk, dan vind ik die soms toch wel zeer opwindend. Maar dat heeft waarschijnlijk ook te maken met mijn voorliefde voor al wat een vintage gehalte heeft.

In elk geval  lieverds, hou het scheermesje en de schaar  enkel voor wat bijknipwerk en laat dat schattige bosje toch staan!

Tante Jolanda 

“WIE SCHRIJFT IS NIET GEZOND”

(over demonen, zelfdiagnose en graag leven…)

De titel van dit stukje is ontleend aan een uitspraak van Hugo Claus, een icoon uit ons cultureel erfgoed. Terwijl deze woorden stilaan doorsijpelen tot mijn aangetaste hersencellen, kan ik niet anders dan Claus overschot van gelijk te geven.

Ook al zijn de voorbeelden legio en is Joost Zwagerman de laatste die het gevecht met zichzelf verloren heeft, veralgemenen is altijd fout. Daarom beperkt deze tante zich tot een vorm van zelfdiagnose.

Het kan al wel eens anders overkomen, maar toch ben ik slechts een pretentieloos huis- tuin- en keukenschrijvertje dat woorden gebruikt om met haar demonen af te rekenen. Er duiken inderdaad heel wat duiveltjes op die uiteindelijk stuk voor stuk afstammen van die ene grote: “de genderdysforie”. Discriminatie, werkloosheid, eenzaamheid, excessief roken enz., zijn het gevolg van een vrouw die ongewild een mannenlichaam werd toebedeeld.

Tante Jolanda heeft zich de laatste jaren weten los te wringen uit deze beklemmende situatie, maar de echte “bevrijdingsstrijd” heeft ze te laat ingezet waardoor de verlossing slechts gedeeltelijk kan genoemd worden. Ik weet het lieverds, dit klinkt een beetje als de woorden van een zwartkijkster en dat ben ik helemaal niet. Integendeel, ook al loeren depressies constant om de hoek, ik heb ze tot nog toe steeds weer de deur kunnen wijzen omdat ik o zo graag leef.

Zo komt jullie tante bij de boodschap die ze wil meegeven aan al die jonge transgenderpersonen: Hoe moeilijk ook, er is altijd iets om voor te leven! Wij hebben er echt niet voor gekozen om te zijn wie we zijn en toch moeten we daar mee leren leven. Los van de beslissing of je jezelf laat opereren en of je al dan niet hormonentherapie gaat volgen, jezelf aanvaarden is de grootste en moeilijkste stap! Alles wegduwen en aan zelfverloochening doen is geen optie. Je zal vroeg of laat toch te kampen krijgen met de grootste psychische problemen.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Het is waar, deze tante is niet zo heel erg gezond. Ze rookt veel te veel, ze eet en drinkt al wel eens graag van die dingen die op de zwarte lijst staan en ze durft ook van sekspartner te wisselen terwijl de vuile afwas soms meer dan twee dagen op het aanrecht blijft staan. Bij deze achtergrond maakt  mijn pen ,of beter mijn toetsenbord, wel degelijk deel uit van de zelfmedicatie die mij voor de ondergang behoedt.

Ik heb er al meerdere malen bij stilgestaan dat deze levenswijze  in feite een langzaamaan zelfmoordactie is, maar anderzijds maken seks, mooie kleren en graag eten en drinken, deel uit van een bourgondische levenshouding waaraan iedereen die graag op deze aardbol rondloopt, zich schuldig maakt. Je hoeft dit voorbeeld niet te volgen maar meneer Claus had wel gelijk!

Tante Jolanda

“DAT WAS VROEGER EEN VENT, TOCH EEN BEETJE RAAR OM DAARMEE SAMEN TE WERKEN”

(over spektakelwaarde, HR overwegingen en lingerie onder een herenkostuum…)

Wanneer je de aandacht voor transgenders in het algemeen bekijkt, dan zegt mijn fiere transvrouw-hartje dat we pakweg de laatste vijf jaren er gigantisch op vooruit gegaan zijn. In zowat alle media, films en op het politieke forum, wordt ons bestaan niet langer verzwegen en is er zelfs een vorm van respect waar te nemen. Ik heb echter soms de indruk dat ons “anders-zijn” vaak aangewend wordt voor de spektakelwaarde van het onderwerp en om de typisch menselijke honger naar curiositeit te helpen stillen. Het is voor veel mensen toch zo boeiend om te lezen hoe het komt dat iemand van geslacht wil veranderen, hoe zijn of haar omgeving daarop gereageerd heeft en hoe de chirurgische ingrepen verlopen. Maar over hoe het echt met ons gaat in het dagelijkse leven en over hoe wij financieel en mentaal het kopje boven water houden, hoor en zie je bitter weinig.

Over Caitlyn Jenner zijn intussen kilometers tekst geschreven die eerder het sensatiegehalte op peil houden en die qua informatief peil van mij een dikke nul krijgen. Het begint deze tante stilaan op de heupen te werken dat een stinkend rijke Amerikaanse del met zoveel aandacht gaat lopen. Onze zaak wordt daardoor zelfs geschaad. Heel wat van mijn zusjes worden gedemoraliseerd omdat ze bij gebrek aan financiën nooit een zodanig ver doorgedreven gedaanteverandering zullen kunnen bereiken. De transgendergemeenschap heeft geen behoefte aan Hollywood-iconen die aan de kar trekken. Wij hebben vooral nood aan een totale maatschappelijke integratie zonder enige vorm van discriminatie waardoor wij nu eens eindelijk een normaal leven kunnen gaan leiden.

Zo komt tante Jolanda op één van haar stokpaardjes: Transgenders op de arbeidsmarkt. Waarom eigenlijk is het zo moeilijk voor transvrouwen en –mannen om aan een job te geraken? Ik doe een poging om mij in het hoofd van een werkgever te verplaatsen: …”Wij gaan een gedeelte van onze klanten afschrikken, …dat gaat spanningen veroorzaken bij het overige personeel, … die gaat heel waarschijnlijk emotioneel labiel zijn, …die is teveel met seks bezig, …die is onder medische behandeling en gaat veel afwezig zijn… Ik kan nog een tijdje doorgaan met het aanvullen van dit lijstje, maar eigenlijk is het in één kernzinnetje te vervatten: “Dat was vroeger een vent, toch een beetje raar om daar mee samen te werken”.

Nu zou ik wel eens willen weten in hoeverre de kwaliteit van mijn werk zou kunnen beïnvloed worden door het feit dat ik een kleedje draag en geen kostuum. Gaan daardoor mijn competenties er op inboeten? Ik ben er zelfs van overtuigd dat ik beter zal presteren als ik kan zijn wie ik ben! Er kunnen zich wel een aantal kleine ongemakjes voordoen. Zo valt het niet te vermijden dat men je tijdens een telefoongesprek als “meneer” aanspreekt. Deze tante staat daar al lang niet meer bij stil. Het is trouwens beter van daar gewoon niet op te reageren, je kan het zelfs grotendeels vermijden door in het begin van het gesprek duidelijk je voornaam te vermelden. Op de vraag naar welk toilet je moet gaan, is het antwoord heel eenvoudig: wees consequent, als transvrouw ga je bij de dames!

Aan werkgevers zou ik nog het volgende willen meegeven. Een onderneming die zichzelf respecteert gaat in op maatschappelijke tendensen en ook hier weer kan diversiteit onder het personeelsbestand een verrijking betekenen. Bovendien zal personeel dat zich goed in zijn vel voelt en door zijn oversten gerespecteerd wordt, een absolute meerwaarde hebben voor uw bedrijf.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ik zal nooit vergeten dat toen ik een jaar of dertig geleden afgestudeerd was en voor een baas ging werken, het voor mij dikwijls onhoudbaar was geworden om mij de ganse tijd goed te blijven voelen in een herenkostuum. Het waren heel andere tijden waar men op mannen zoals ik nog het etiket “travestiet” plakte. Homo’s en lesbiennes waren in die tijd volop aan hun ontvoogdingsstrijd begonnen. Hoe in Godsnaam, zou dit meisje met haar “afwijking” uit de kast moeten komen? Ik had maar één mogelijkheid en ging dus regelmatig naar het werk met lingerie onderaan. Ik denk dat je er van versteld zou staan moest het geweten zijn hoeveel sukkelaars dat heden ten dage nog steeds doen.

Tante Jolanda

EEN VEILIGE HAVEN

(over Jean-Claude, mensenrechten en onze morele plicht…)

Het overkomt mij zelden dat een politieke speech mij beroerd. Doorgaans krijgt deze tante haar kippenvel-moment naar aanleiding van heel andere zaken dan van politieke retoriek. De legendarische toespraak van de  Nederlandse minister van Buitenlandse zaken Frans Timmermans vorig jaar in de VN  over het neerhalen van de Maleisische Boeing boven Oekraïne, was er zo eentje.

Gisteren werd ik tijdens mijn siësta aangenaam verrast door een man waarvan ik het zeker niet verwacht had. Er was een warme gedreven Jean-Claude Juncker te zien en te horen die in zijn state of the union het geweten van de Europese parlementsleden wakker schudde in verband met de vluchtelingenproblematiek.

“Europa staat voor de bakker in Kos die zijn brood gratis geeft aan een hongerige Syriër, voor de Duitsers die aan het station van München stonden te applaudisseren  toen de eerste treinen met vluchtelingen aankwamen.  Europa staat ook voor de spontane golf van solidariteit die onder de bevolking op gang is gekomen”…

Juncker zei verder nog dat er geen filosofie noch religie als selectiecriteria mogen dienen als het gaat om het helpen van mensen in nood. Het donkere Europese verleden heeft ons getoond wat het betekent wanneer mensen geselecteerd worden.

“Jolanda meisje, wat ben je weer naïef!” hoor ik sommigen al zeggen. “Ze komen voor je neus de job inpikken waar je al zolang naar uitkijkt… vergeet nu maar definitief je plaatsje op de wachtlijst voor een sociale woning… ben je niet bang dat die nieuwe stroom van Moslims geïnfiltreerd is door IS-strijders?”…

Wel lieverds, ik ben in de eerste plaats een mens die niet voorbij kan gaan aan het leed van een ander ook al zit ik zelf in de miserie. Gaat het mij vooruit helpen wanneer ik uit één of ander onduidelijk haatgevoelen tegenover al wat vreemd is, mezelf egoïstisch en racistisch ga opstellen? Zeer zeker niet! De wereldgeschiedenis heeft al herhaaldelijk bewezen dat dergelijke houding regelrecht naar de afgrond leidt.

Om de draad nogmaals bij Juncker op te pikken: We mogen er fier op zijn dat Europa aanzien wordt als een veilige haven waar mensenrechten ernstig genomen worden. Ik moest bij deze uitspraak onmiddellijk denken aan de Europese wetgeving die mij in de hoedanigheid van transvrouw meer rechten toekent dan de Belgische regering tot nog toe.

En neen, ik ben ook niet dat naïeve trutje dat zomaar iedereen naar hier wil laten komen. Er is voor mij echter maar één enkel criteria om mensen te weigeren:  Er is geen plaats voor fanatisme op basis van ras, overtuiging, geaardheid of religie. Dit in combinatie met de aanpak van het probleem ter plaatse, niet door militaire tussenkomst maar door bv de oprichting van fondsen die mensen in probleemlanden terug kansen en perspectieven kunnen geven, is de enige juiste weg.  

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ik weet het, vandaag was jullie tante een beetje ernstiger in haar verwoordingen, maar daar is dan ook alle reden toe. Ik hoorde onlangs op TV een moraalfilosoof van wie mij de naam niet te binnen schiet, zich de vraag stellen hoe het toch komt dat alle grenzen open zijn voor aandelen en I-phones maar niet voor mensen.

Angst hebben voor een  op gang zijnde  en onoverzienbare smeltkroes van culturen en religies, is begrijpelijk en “des mensen”  maar is totaal ongegrond. Verdraagzaamheid en diversiteit lieve mensen, is een rijkdom voor een samenleving die zich beschaafdheid wil aanmeten. Anderzijds moeten elementen onder de immigranten die zich niet houden aan die regels van beschaafdheid, zonder verwijl geweerd worden.

Tenslotte zou ik mijn zogenaamde naïviteit willen weerleggen met wat een professor geschiedenis deze morgen op radio 1 had te zeggen: “…de solidariteit is natuurlijk fantastisch om zien. We kunnen hen een dak boven het hoofd bieden en hen te eten geven, maar de echte uitdaging begint pas nadien: Een degelijk en evenwichtig immigratiebeleid op poten zetten”…

Intussen is het onze morele plicht om deze mensen op te vangen, los van met hoeveel ze toestromen!

Tante Jolanda

HET TRANSFORMATIEPLAN

(over het huis van vertrouwen, al dan niet slipjes dragen en…openbare zedenschennis)

Ik heb nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik een absolute fan ben van de openbare omroep. Het was dan ook alweer even huiveren nadat gisteren een transformatieplan voor de VRT uitlekte waarbij niet alleen een 300 tal mensen hun job gaan verliezen, er gaat nu zelfs aan de kerntaken geraakt worden.

Net zoals deze tante haar slipje een dagje langer aanhoudt dan voorheen, moet iedereen besparen. Maar verlies ik daardoor een stukje van mijn authenticiteit als transvrouw? Ik dacht het niet!

De raad van beheer van het “huis van vertrouwen” zou van plan zijn om vooral het mes te zetten in de grootste familie van Vlaanderen, namelijk Radio 2. Men wil de provinciale radiohuizen doen verdwijnen en bv ’s morgens enkel nog nationale informatie geven. Na het verdwijnen van de lokale radio’s, waar Tante Jolanda indertijd intensief aan meegewerkt heeft, gaat men hier één van de pijlers van de openbare omroep afbouwen. Om de voorgaande vergelijking door te trekken zou dat betekenen dat Jolanda voortaan geen slipjes meer zou dragen. Om niet schuldig te worden aan openbare zedenschennis, zou zij voortaan niets dan lange broeken dragen, besparen op nylonkousen en al haar kleedjes verkopen aan een tweedehandswinkel. Verliest zij in dit geval haar authenticiteit als transvrouw? Ik dacht het wel!

Moet de VRT een saaie, kleurloze bedoening worden waarbij een handjevol staatsambtenaren onder druk van een beperkt budget elke vorm van creativiteit en diversiteit de kop indrukken? Als fiere “regenboogmadame” kan ik gerust stellen dat diversiteit leidt tot culturele rijkdom en originaliteit. Geen woord kwaad over Q-music, Joe-FM, Nostalgie en aanverwanten, maar wees nu eerlijk: gaan wij hier niet een klein beetje de weg op van algemene vervlakking?  

Uiteraard moet iedereen aan zijn trekken kunnen komen in een gezonde samenleving, maar het aanbod moet wel voldoende evenwichtig blijven.                                                                                We hebben het hier vooral over radio gehad, maar herinnert u zich de TV-avonden waar half Vlaanderen gekluisterd aan het scherm naar de uitzendingen keek die bij de VRT verzorgd werden door het productiehuis Woestijnvis? Programma’s zoals “Schalkse ruiters” bulkten van de creativiteit. Sinds datzelfde productiehuis is overgestapt naar de commerciële omroepen Vier en Vijf, blijft daar nog bitter weinig van over.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Wees gerust lieverds, tenzij mijn gezelschap het anders wil, blijf ik slipjes dragen en doe ik een lange broek aan wanneer ik daar zin in heb. Maar raak alsjeblieft niet aan mijn VRT die voor deze tante steeds een bron van inspiratie is geweest!

Tante Jolanda

“DESTACH”

(over associaties, nylonkousen , zweetvoeten en…Ferre Grignard)

Ik hoor jullie al zeggen: Wat in Godsnaam is dat nu weeral? Probeer dit woordje maar eens te googelen. Het bestaat gewoon niet. Het bestaat echter wel degelijk en ik voel mij vandaag zelfs op zijn “destachs”. Laten we maar niet langer rond de pot draaien: Destach is een dialectwoordje voor dinsdag.

Een dag die noch vis noch vlees voorstelt, tenzij je op een dinsdag geboren, getrouwd, verliefd geworden bent of misschien de lotto gewonnen hebt. Het maandag- en het vrijdaggevoel roepen vooral voor werkende mensen een gelijkaardig beeld op, zo wordt op woensdag de week doormidden gezaagd, betekent donderdag de aanloop naar het weekend, is het zaterdag feest en hebben we op zondag een kater. Maar “den destach” vind ik een ietwat grijze dag. Tenzij je er zelf iets aangenaams van maakt staat “dinsdag” voor het prototype van een doordeweekse dag. Niet verwonderlijk dat volgens de verkeersstatistieken de langste files voorkomen op dinsdag.

 Een mens heeft het onwaarschijnlijk rijke en boeiende talent om te kunnen associëren. Kleuren, geuren en vooral muziek worden in ons onderbewustzijn vrijwel automatisch gelinkt aan een concrete ervaring of een bepaald gevoelen uit ons verleden. Wat het nog boeiender maakt, is dat ieder van ons eigen en unieke associaties maakt. Bij de dagen van de week is weliswaar overeenstemming te vinden, maar neem nu een specifieke geur als die van nylonkousen bijvoorbeeld. Het is de mix van de lichaamswarmte van het been met die van de stof nylon die een “odeur” veroorzaakt waar deze tante gek op is. Voor mij gaat de associatie in dit geval terug naar de tijd dat ik als klein jongetje op de schoot van onze gouvernante zat. Als je vijf of zes jaar oud bent kan er nog geen sprake zijn van enig erotisch verlangen, maar de geur van “Annie’s” nylonkousen is mij bijgebleven tot op de dag van vandaag. Misschien is zij wel verantwoordelijk voor het opwekken  van mijn vrouwelijke identiteit.  

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Het was ook uit Annie’s mond dat ik de eerste keer het woordje “destach” hoorde komen. Zij was een lieve jonge dame uit het Stabroekse, zeg maar de Antwerpse Noorder Kempen. Een grote fan van de legendarische Muze zanger Ferre Grignard die met zijn “Ring Ring” de harten van heel wat Antwerpse meisjes beroerde.  Zij had maar één kritische opmerking over “de Ferre”: hij zou zweetvoeten gehad hebben.

Het klinkt niet erg smakelijk, maar hier komt deze tante weer met een reeks associaties aandraven: Zweetvoeten link ik aan Ferre Grignard die ik op zijn beurt vereenzelvig met mijn verwarde puberjaren waarin de tweestrijd tussen Jolanda en Johan is begonnen. Waar de naam “Jolanda” vandaan komt, vertel ik jullie wel eens op een andere keer.

Nu ga ik verse uiensoep met  balletjes van kalfsgehakt maken. Op die manier krijgt mijn “Destach” toch nog een productieve invulling.

Tante Jolanda

DE KABOUTERKES VAN JEROEN MEUS

Ik ga vandaag mijn vingers verbranden aan één van de grootste Vlaamse TV-kok-iconen. Ook al haalt dit ventje ongekend hoge kijkcijfers en verkopen zijn boeken als krokante pistolekes op zondagmorgen, toch durft deze tante het aan om Jeroen Meus met zijn “Dagelijkse kost” even onder vuur te nemen. 

Om te beginnen is hij helemaal mijn type niet en word ik er zeker niet heet van. Oei, ik wijk weer eens af van de kern van de zaak…
De titel van een programma moet toch de lading dekken, is mij altijd ingelepeld geweest. Vinden jullie dat de meeste gerechten die hij ons voorschotelt op ons dagelijks menu kunnen staan? Bij tante Jolanda zeker niet. Nochtans eet ik graag en heb ik toch een beetje kaas gegeten van lekker koken. Maar als je van een uitkering leeft, is het onmogelijk om dagelijks de ingrediënten in huis te halen voor de recepten van meneer Jeroen. Zoals de meeste transvrouwen hoef ik alleen mijn eigen mondje te voeden en met een budget van ongeveer 50 euro per week is het niet gemakkelijk om mijn Bourgondische aard aan bod te laten komen. Alleen al het enorme stuk kalfsvlees dat hij vorige week bereidde en dat mij deed kwijlen als bij de gedachte aan een onvergetelijk voorspel, kost minstens 25 euro. Dat is verdomd de helft van wat in mijn wekelijks winkelwagentje ligt! Akkoord, je zou er drie dagen van kunnen smullen, maar dan sta je de rest van de week op een dieet van “bokes met choco”. Meneer Meus pas op want je maakt op die manier heel wat mensen die het zich niet kunnen permitteren ongelukkig!
Dat deze “yuppie” zich geen zorgen maakt over het budgettaire, werd nog maar eens pijnlijk duidelijk toen hij het over de afwas had: …”Dat is voor de kabouterkes!”… Aangezien ik niet over een afwasmachine beschik, wordt bij mij thuis de rol van het kabouterke enkel af en toe eens gespeeld door een meevoelende gast die het leuk vindt om naakt te staan afdrogen. (Bij zijn vrouw is dit meestal niet toegestaan). Het kabouterke van Jeroen kwam zelfs even in beeld toen de kuisvrouw passeerde. Of was het misschien zijn schoonmoeder? In elk geval was het malse kalfsvlees ook niet aan haar besteed. Zij sprak dan ook voor de ogen van gans Vlaanderen haar voorkeur uit voor het veel voordeligere mosselen met friet. Flink Madammeke!

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…
Dan heb ik het nog niet gehad over het exclusieve keukenmateriaal en de peperdure toestellen die de VRT (lees belastingbetaler) ter beschikking stelt. Ik wil hier niet staan pronken maar dan verricht ik soms wonderen met mijn simpele kookplaatjes en die oude combi-oven die het hopelijk nog jaren zal volhouden.
En “What the fuck” doet dat tafelvoetbalspelletje op de achtergrond in het zoveelste nieuwe decor? Speelt hij daar misschien op telkens wanneer de kabouterkes hun werk doen?

Tante Jolanda

EEN FILOSOFISCH-WETENSCHAPPELIJKE BENADERING

Deze morgen werd op de radio het boek “Born this way” voorgesteld. Je kan op HLBT-magazine de link naar dit werk vinden. Een aanleiding voor deze tante om even te stoppen met haar zaterdagse hygiëne-ritueel en de oortjes te spitsen.

De heren auteurs hoogleraren, van wie de seksuele geaardheid overigens niet kenbaar gemaakt werd, hebben een poging ondernomen tot een “filosofisch, wetenschappelijke”  benadering van het begrip homoseksualiteit. Uit hun commentaren bleek dat de wetenschap nog altijd op zoek is naar een verklaring waarom twee mannetjes of twee vrouwtjes met elkaar aan seks doen.

Ik dacht dat de wetenschap er al een tijdje uit was dat het niet om afwijkend gedrag of om een foutje van de natuur gaat. Geen kritiek op de auteurs omdat ik het boek nog niet gelezen heb. Trouwens de titel spreekt voor zich: “Je bent zo geboren”.

Mijn jarretelles sprongen wel even los, toen ik hen hoorde vertellen over experimenten  bij dieren die het lef hebben om homoseksueel gedrag te vertonen. Het meest eenvoudige onderzoek om te weten te komen of een bepaald “beest” al dan niet “te kampen” heeft met  de vervelende gewoonte om een ander van hetzelfde geslacht te bespringen, bereikt men door het arme schaap tussen een bende van het tegenovergestelde geslacht te plaatsen. Wanneer uiteindelijk blijkt dat het beestje steeds weer op die ene  of twee aanwezigen van zijn eigen geslacht afgaat, dan is men zeker dat hij die vreselijke ziekte heeft.

Lieve lezertjes, stel u voor dat men u als homo of lesbienne, midden in een meute geile , respectievelijk, heterovrouwen of –mannen laat plaatsnemen. ( Let wel op: iedereen is naakt, dieren zijn tenslotte ook niet gekleed!)  Ik denk dat ik sowieso een klein hartje zou krijgen en helemaal niets zou doen. Of misschien wel… Het zou kunnen dat ik mij zo snel mogelijk naar de rand van het gebeuren zou begeven en mij met de rug naar de rest zou toekeren. Op voorwaarde dat deze tante dan haar benen toe houdt, kan niemand uit mijn achteraanzicht afleiden of ik een mannetje of een vrouwtje ben. Dan is het enkel bang afwachten of er iets zou gaan gebeuren. Als er mij dan een man zou benaderen die nadat hij mijn voorkant heeft ontdekt, en die desalniettemin toch tot de seksuele daad wenst over te gaan, dan legt deze laatste het onomstotelijk wetenschappelijk bewijs op tafel  dat hij homo is.

Neen! Zeggen dan weer andere wetenschappers. Hij vertoont hoogstens homoseksueel gedrag, wat niet wil zeggen dat hij homo is. Aangezien deze tante als transvrouw over een mannelijk geslachtsdeel beschikt, kan zij uit persoonlijke ervaring deze bewering volledig onderschrijven. Ik zou geen boterhammen willen smeren voor het aantal heteromannen dat mij reeds met geile ogen bekeken heeft.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Dergelijk experiment is uiteraard larie en apekool. Het onderscheidt ons van de meeste dieren dat wij niet zomaar iemand bespringen. Het heeft mij wel hongerig gemaakt naar het boek van deze twee professoren die een uiterst boeiend onderwerp hebben aangesneden.

U bent intussen natuurlijk ook benieuwd geworden naar het zaterdagse hygiëne ritueel van deze tante. Wel… Dat vertel ik jullie lekker niet… of misschien op een andere keer…

Tante Jolanda 

TOCH GEEN NIEUWE MUUR ZEKER?!

Ik zou verdomd wereldvreemd zijn om de vluchtelingencrisis aan mij te laten voorbij gaan. Tante Jolanda’s reeds gehavende hart sloeg even over bij het zien van de beelden over het aanspoelen van het lijkje van een Syrisch jongetje op een Turks strand. De recente gebeurtenissen tonen alvast aan hoe relatief je eigen kleine onnozele probleempjes kunnen worden. Daarmee heb ik niet gezegd dat seksuele geaardheid en genderidentiteit niet van belang zijn, maar er bestaat zoiets als prioriteiten. Geen enkele Syriër, Irakees of Afghaan die gebukt gaat onder constante terroristische dreiging, wiens huis kapot geschoten is of die het één na het andere familielid verliest, zal zitten kniezen dat hij of zij niet aanvaard wordt als holebi of transgender.
En toch…Als je de pech hebt om als homo in IS-gebied te wonen, dreig je levend van het hoogste gebouw in de buurt te worden gegooid.

Wij hoeven ons bij dit alles maar één vraag te stellen: Moest je zelf in dergelijke situatie terecht komen, zou je dan ook niet zo snel mogelijk je boeltje pakken en zover mogelijk daarvandaan zien te geraken?
Deze tante wordt dan ook woest wanneer sommigen in Europa terug muren beginnen op te trekken. Het is straks amper 26 jaar geleden dat we er zo eentje met veel enthousiasme hebben afgebroken in Berlijn. Het is ook beschamend te moeten horen dat de bevoegde staatssecretaris durft te stellen dat België maximum 250 vluchtelingen per dag kan helpen bij hun asielaanvraag. Beschamend omdat eerst het papiertje behoorlijk moet ingevuld zijn en er pas nadien voor opvang kan gezorgd worden. Geef eerst al die mensen eten en een behoorlijk dak boven het hoofd. Nadien kan binnen een gecontroleerde omgeving weliswaar, werk gemaakt worden van registratie en screening. En ja, het zou wel eens kunnen dat er infiltranten met terroristische motieven tussen zitten. Een reden temeer om de hele groep zo snel mogelijk in een tijdelijk afgeschermd kader te plaatsen. De huidige aanpak zorgt alleen maar voor bijkomende menselijke drama’s. Vanuit verschillende Europese plaatsen wordt gemeld dat je de miserie van de aangroeiende massa, reeds letterlijk begint te ruiken op straat en in de parken. Dit betekent een smet op het blazoen van een verdraagzaam en beschaafd Europa.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…
Het is anderzijds bemoedigend te mogen vaststellen dat er bij een groot deel van de bevolking een spontane onderstroom is ontstaan die hulp wil bieden en die een ander geluid laat horen dan de politici die zij tenslotte gekozen hebben. Je kan toch geen kind op straat of in een tentje laten overnachten omdat het geen geldige papieren heeft.
Al jaren schrijft deze tante geëngageerd over transgenders en hun mensenrechten. Het is dan ook mijn verdomde plicht om te reageren wanneer de fundamentele rechten van anderen geschonden worden. En als u vanavond naar het voetbal kijkt, sta er dan heel even bij stil hoe relatief het is wie er gaat winnen, ook al zijn de Rode Duivels ruim 320 miljoen waard. Of maak je niet zo druk wanneer je het zoveelste vapeurtje voelt opkomen dat veroorzaakt wordt door je hormonenkuur.

Tante Jolanda

“HELP, ER ZIJN NAUWELIJKS NOG MEESTERS IN DE SCHOLEN!”

Dezer dagen lopen de klaslokalen weer vol en wat stelt men vast: Er staan amper nog mannen voor de klas. Jezus, Maria wat een drama! Het gender evenwicht in onze onderwijsinstellingen is ontwricht. Ik kan begrip tonen voor de stelling dat mannen anders tegen het leven aankijken dan vrouwen en dat kinderen dus de beide klokjes moeten horen luiden.

Deze tante is een product van het tijdperk dat de ‘meester’ nog de plak zwaaide. Vanuit mijn nederig observerende positie werd ik jarenlang geconfronteerd met een type in grijze stofjas en een stokje in de hand. Een stokje dat dienst deed als machtssymbool en dat zelfs wel eens als wapen gebruikt werd tegen jongetjes die niet onmiddellijk doorhadden dat discipline en tucht de wet uitmaakten. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat zij niet allemaal een stokje hadden. De Katholieke scholen zaten in die dagen vol met broeders en paters die hun frustraties opgelopen door het celibaat, uitwerkten op onschuldige slachtoffertjes. Dit was echter veel angstaanjagender dan het beruchte stokje. Het werd pas echt verwarrend wanneer één van die mannen plots lief tegen je begon te doen. Broeder Jozef gaf dactylo en met mijn wilde blonde krullen viel ik blijkbaar bij hem in de smaak. Hij had de gewoonte om achter mij te komen staan, mijn onschuldige handjes te strelen en dan heen en weer te wiebelen op de maat van de metronoom die eigenlijk het ritme van onze vingeraanslagen moest aangeven. Wees nu eerlijk, als zeven- achtjarig jongetje dat zich eigenlijk een meisje voelde, maar die dat gegeven nog niet goed kon plaatsen, waren seksuele gevoelens een grote onbekende factor. Laat staan dat ik zou geweten hebben wat een erectie was. Ik heb meer dan eens in mijn rug een harder wordend voorwerp voelen groeien dat mij meer schrik aanjoeg dan het stokje van de anderen.

Het zal jullie niet verwonderen dat ik als enige meisje in een niet gemengde school snakte naar een juf. Als bij wonder gebeurde dat ook in het vierde of vijfde leerjaar.  Mijn klasgenootjes zagen dat niet zo zitten, zij waren immers reeds half onderweg in hun macho opleiding. Voor mij ging echter een nieuwe wereld open. Juf Monica vertelde de dingen op een andere manier. Ik kon geboeid een lesuur lang naar haar zitten luisteren. Mijn resultaten  stegen in verhouding met mijn aandacht voor haar en de leerstof die zij gaf. Zij rook ook altijd zo lekker en ze droeg nooit een stofjas maar elke dag een ander kleedje of deux-pieces. Ik wilde later worden zoals zij!

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Jazeker, de tijden zijn zwaar veranderd en er stelt zich inderdaad een probleem in de verhouding van de geslachten onder het onderwijzend personeel. Nu het begrip transgender is opgenomen als onderdeel van het leerplan vraag ik mij wel af wie nu het best aan die jonge snaken kan uitleggen wat een transman of een transvrouw betekent. Het zou misschien een goed idee zijn om gebruik te maken van didactisch materiaal en voor dergelijke lessen een gast of gaste uit te nodigen. Tante Jolanda zou zich daarvoor wel ter beschikking willen houden. Al was het maar in het kader van de gemeenschapsdienst die langdurig werklozen boven het hoofd hangt.

Tante Jolanda

PS: Alle eigennamen in deze tekst zijn aangepast om verwarring met nog levende personen uit te sluiten. Behalve de naam van broeder Jozef is authentiek behouden omwille van begrijpelijke redenen.