OP DE SCHOOT BIJ TANTE JOLANDA
Columns door Jolanda Claeys – 2°jaargang – aflevering 66

PRUIKEN DE DEUR UIT!

Na jaren pruiken gedragen te hebben, had ik mij bij het begin van het nieuwe jaar voorgenomen om het eigen haar terug wat zuurstof te geven. Als je dag in dag uit 24 op 24 uur als transvrouw door het leven gaat, is het een ware bevrijding om dat hoofddeksel vaarwel te kunnen zeggen. Bovendien krijg je in synthetisch haar al vlug onontwarbare knopen en droogt het uit in stukken die als stro aanvoelen. Natuurlijk haar is voor een arme luis als ik onbetaalbaar en het ongemakkelijke gevoel blijft bestaan om altijd iets op je hoofd te moeten zetten als je de deur uitgaat. Het wordt nog gênanter wanneer een toevallige vriend die uit genegenheid of door andere beweegredenen je kapsel beroert, plots een harig ding in handen krijgt.
Moeder natuur heeft mij ongevraagd voorzien van een lichaamsdeel dat ik liever niet had gehad en dan weer andere die ik zelf heb moeten aanbrengen, maar als er één ding is waar deze tante niet over te klagen heeft, dan is het de aangroei van de hoofdharen. De laatste tijd maak ik daar dan ook graag gebruik van en probeer ik iets te maken van wat "onze lieven heer" mij gegeven heeft.
En toch heeft het aanbod om even een geleende pruik uit te proberen mij verleid om nog eens weg te dromen. Toegegeven, het resultaat is best mooi, maar aan alle transvrouwen die de mogelijkheid hebben om een eigen haardos te ontwikkelen, zou ik de raad willen geven om zo snel mogelijk de pruiken van de hand te doen. Een goeie vriend die kapper is, heeft me verteld dat het zeer ongezond is voor de haarwortels en dat het net zoals bij het langdurig dragen van een hoed vroeg of laat tot haaruitval kan leiden.
Misschien heb je op een kale kop niet zoveel last van de ongemakken, maar die laatste optie is voor iemand die 's morgens naast je wakker wordt toch ook niet erg aangenaam.

Tante Jolanda

HOE ZOU HET GELOPEN ZIJN INDIEN…

(Een hypothese)

Ik stel me wel eens voor hoe het zou geweest zijn als ik een jaar of 40 geleden mijn transitie had doorgezet. Net zoals iedereen al wel eens doet, maak ik mezelf hierbij schuldig aan een zinloze manier van hypothetisch denken. Zinloos omdat je aan wat voorbij is toch niets meer kan veranderen. Maar misschien zou het toch van enig nut kunnen zijn voor zij die nu in de schoenen staan van een verwarde puber die worstelt met zijn genderidentiteit.

Er is alvast één groot verschil tussen nu en de vroege jaren 70: de tijdsgeest was totaal anders. Homo’s en lesbiennes stonden nog aan de onderkant van de samenleving en hun “afwijking” werd beschouwd als vies, onnatuurlijk en godslasterlijk. Een biseksueel was het noorden kwijt en het begrip transgender bestond niet eens. Pas toen in het daaropvolgende decennium enkele moedige travestieten hun kopje opstaken en duidelijk maakten dat hun verkleedpartijen een dieperliggende betekenis hadden, werd er gemakshalve een medische term opgeplakt: “genderdysforie”. Als je een officiële erkenning als transvrouw of –man wil bekomen, moet je vandaag de dag nog steeds bij een psycholoog langsgaan die vaststelt of je al dan niet aan deze afwijking “lijdt”. Zonder die verklaring kom je niet in aanmerking voor verdere medische ingrepen en/of juridische stappen die je kunnen helpen om te zijn wie je bent.

Maar nu even terug naar onze hypothese. Indien de technische mogelijkheden van vandaag destijds hadden bestaan waarbij het enge bipolaire denken (man-vrouw) aan belang zou hebben verloren, dan zou het leven van deze tante er heel anders hebben uitgezien. Die jongen op de middelbare school die smoorverliefd op me was, had waarschijnlijk een eerlijke kans gekregen. Anderzijds had ik misschien wel een klacht van seksuele mishandeling neergelegd tegen die oudere man die me aanvankelijk wel charmeerde, maar die uiteindelijk machtsmisbruik maakte van mijn verwarde geest.

Wellicht had ik nooit tijd verloren aan die slechts enkele meisjes waarbij ik mijn gevoelens niet goed kon plaatsen. Zij hielden me een spiegel voor. Ik wilde net zoals hen zijn: mooie borstjes, zacht en sensueel met een liefdesnestje waarbij iedere man de zinnen zou verliezen. Ik heb trouwens altijd opgekeken naar vrouwen die wat mij betreft een pak intelligenter zijn dan de meeste mannen die slechts de weg van hun piemel volgen. Waarom vrouwen tot het zogenaamde “zwakke” geslacht behoren, heb ik nooit begrepen. De moeder van mijn kinderen betekende in dit opzicht de ultieme bevestiging van mijn respect voor sterke vrouwen. Het was zij die mij pas op latere leeftijd leerde hoe je liefdevol met een vrouw omgaat. Ze schonk mij twee schatten van kinderen: een dochter die mij helemaal aanvaardt zoals ik ben en een zoon die mij nooit als trans wil zien. Er gaat geen dag voorbij zonder dat dit laatste mij kwelt als een mes in een diepe wonde.

Indien Jolanda 40 jaar geleden resoluut had doorgedreven waar ze voor stond, dan had ze geen kinderen gehad. Dan zat hier nu vandaag een dame met alles erop en eraan, was ik waarschijnlijk niet werkloos, zou er wellicht een man in mijn leven zijn en zou ik hoe dan ook een min of meer gelukkig mens geweest zijn. Ik zou, net zoals ik ook in de werkelijkheid gedaan heb, een eigen bedrijf hebben opgericht of tenminste één of andere zelfstandige activiteit hebben uitgeoefend. Of misschien was ik radiopresentatrice of journaliste geworden wat aansloot bij mijn studies.

En toch worden de sporen die ik heb nagelaten door hen die ik oprecht heb lief gehad, beschouwd als een egoïstische ontsporing, en is mijn beslissing om de rest van mijn leven als transvrouw door te brengen een onvergeeflijke fout. Dit maakt het extra pijnlijk, maar jonge mensen die op zoek zijn naar hun ware identiteit, zou ik ten stelligste willen aanraden om door te zetten en zich niet te laten beïnvloeden door wat hen (soms goed bedoeld) wordt ingefluisterd. Je zou op die manier heel wat miserie kunnen vermijden.  

Het leven is geen voorwaardelijke Excel formule die je het resultaat geeft wat er zou gebeuren indien je de ene of de andere beslissing zou nemen. Het valt echter zonder twijfel te voorspellen dat het absoluut zal mislopen indien je een leven gaat leiden waarin je niet jezelf kan zijn.

Tante Jolanda