BESCHEIDENHEID SIERT EEN MENS

(over grijze muizen, spiegels en niet alleen thuiskomen…)

Wie mij kent, zal het beamen…”Oh ja die Jolanda, dat is eigenlijk een best bescheiden meisje…”  Je zal mij niet vaak betrappen op het veroorzaken van overlast. Ik heb, tot nog toe, een blanco strafblad en buitenshuis ben ik een weinig opvallend figuurtje. Behalve wanneer het regent, dan trekt mijn fel roze parapluutje wel eens de aandacht.

Dit komt misschien niet onmiddellijk overeen met het beeld dat sommigen zich vormen van deze tante nadat zij enkel via de sociale media op mijn profiel botsten. Daarom, als jullie het mij toestaan, een kleine correctie met een aantal nuanceringen.

“Bescheidenheid siert een mens”, werd ons vroeger meegegeven door een Christelijk geïnspireerde opvoeding die er voornamelijk op uit was om schuinsmarcheerders de pas af te snijden. Hoe meer grijze muizen, hoe beter voor het algemeen belang. Je kon destijds maar beter niet te veel opvallen en zeker geen afwijkingen vertonen die indruisten tegen de gangbare normen.

Een jonge man die zich vrouw voelt…  tjonge, dat is eerder een kluifje voor de psychiatrie en daar wil je liever buiten blijven. Dus dan maar liever een muisje onder de muizen zijn.

Elke vrouw die zichzelf respecteert, heeft een graad aan ijdelheid waarbij de spiegel dagelijks een ontelbaar keren als hulpmiddel wordt gebruikt. Opgetut en in haar eerste kleedjes was het spiegelbeeld voor Jolanda de enige bevestiging van haar bestaan. Als dusdanig buiten komen was in die tijden geen optie en internet of selfies moesten nog uitgevonden worden. Als spiegels zouden kunnen spreken dan zouden ze getuigen van een weinig bescheiden jonge dame die zich langs alle kantjes liet keuren.

Nu zijn de sociale media daar en is het straatbeeld al vele jaren gewend geraakt aan een transvrouw die zich vrijgevochten heeft. Telkens zij de deur achter zich toetrekt, probeert zij uiteraard er zo goed mogelijk uit te zien, maar een sexy outfit of overdreven make-up zijn niet bedoeld voor de bakker of het grootwarenhuis. Dat tikkeltje bescheidenheid heeft zij toch nog meegenomen uit voorbije tijden.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Inderdaad, op Facebook is er nog weinig te merken van een introverte vrouw. Je leert in feite de tante Jolanda kennen die je ook kan aantreffen in de kroegjes waar ze graag komt of wanneer zij zin heeft om eens niet alleen thuis te komen. Met andere woorden: zij gedraagt zich naar de omstandigheden en daar is toch niks mis mee dacht ik zo.

Tante Jolanda