HET ZWARTE KARNAVAL

(Over stof, een publiek testament en whisky op de koffietafel…)

…”Gedenk dat gij van stof zijt en dat gij als stof zult wederkeren…” Ik heb geen idee of jonge mensen nog zo vertrouwd zijn met deze toch wel ongezellige woorden. In de tijd dat het preutse Jolandatje nog panty’s van haar moeder onder de jongensbroek droeg, werd in “het huis van God” dit zinnetje herhaald met de regelmaat van een klok. Op die manier herinnerden de klerikale moraalridders er ons aan dat het verblijf op deze aardkloot slechts tijdelijk is.

Dezer dagen worden wij op een iets subtielere manier  met onze neus op de rauwe waarheid gedrukt. De pure betekenis van Allerheiligen en Allerzielen wordt vandaag overschaduwd door het uit Amerika overgewaaide Halloween feestje. Terwijl in de vorige eeuw het hoogtepunt van de herfstvakantie een bezoekje aan het graf van bomma en bompa was, mogen wij nu gedurende een week mekaar de schrik van ons leven aanjagen. Ik krijg niet bepaald de kriebels van een wandelend en waggelend geraamte dat uren in de wind stinkt naar alcohol. Buiten de pompoensoep met spekreepjes, zijn spokende geesten, fake bloed en klapperende tanden niet aan mij besteed tijdens dit zwarte karnaval.

Nu we het toch over de dood en aanverwanten hebben, is er iets wat deze tante veel meer bezig houdt dan uitgeholde pompoenen. Ik zou niet de eerste transvrouw zijn van wie bij overlijden de genderidentiteit volledig uitgewist wordt. Of je nu in de kist een kostuum of een kleedje draagt, is in geval van crematie niet echt van belang, maar toch zou ik verkiezen dat mijn urne gevuld is met de as van een naakt lichaam.

Ik zou het een pak erger vinden wanneer ik op verzoek van nabestaanden, die uit schaamte voor de anderen, deze wereld zou moeten verlaten als man of m.a.w. als diegene die ik nu net niet was. Dat zou pas de ultieme vernedering betekenen na een leven dat volledig getekend werd door de meedogenloze strijd tegen Jolanda’s geboortegeslacht.

Daarom nu reeds dit korte publieke testament: Als er dan al een koffietafel zou zijn, moet er voor wie dat wenst whisky geschonken worden bij de koffie en zou ik graag hebben dat er een toast wordt uitgebracht op al mijn broertjes en zusjes die voor hun genderidentiteit hun leven hebben gelaten. Hopelijk zijn tegen die dag mijn naam en geslacht reeds wettelijk aangepast zodat op het doodsprentje de juiste naam vermeld zal staan naast het opschrift: …”She lived twice, once without colors and finally with true colors…”

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Mijn geest zal waarschijnlijk niet op deze aarde blijven ronddwalen vanuit een “potteke” op één of andere schoorsteen als thuisbasis, maar ik hoop van ganser harte dat wanneer men aan deze tante later nog woorden wil vuilmaken, dat men dan over een “zij” spreekt.

Ik wens jullie verder een voldoende griezelige en angstaanjagende week toe en ik intussen… ik ga nog wat stof afdoen.

Tante Jolanda