WATER UIT HET KRAANTJE

(over leven op Mars, een onmogelijke selectieprocedure en de “marsturbatieplaneet”…)

Na de rode maan, ook al is rood voor deze half kleurenblind wordende tante toch net iets heviger dan wat we te zien kregen, was er de voorbije dagen heel wat wetenschappelijke opwinding omdat het nu vaststaat dat er ook vloeibaar water op mars aanwezig is.

Overal ter wereld werd met grote spanning op een wereldschokkende mededeling gewacht vanwege de Nasa: alle voorgaande vermoedens over water op Mars konden nu bevestigd worden en meer zelfs, er zou ook vloeibaar water zijn. Het zoutgehalte zou wel hoog liggen, maar de kans op het vinden van enige vorm van leven zou nu veel groter zijn geworden.

Er worden al een tijdje lijsten samengesteld voor kandidaten die het zien zitten om mettertijd alles op aarde achter te laten en naar Mars te trekken. Tegelijkertijd worden op verschillende plaatsen experimenten gehouden waarbij in een volledig afgeschermde en autonome biotoop, een beperkt aantal mensen voor lange tijd in quarantaine worden geplaatst. Dit allemaal om te zien of het wel vol te houden is om voor lange tijd op elkanders smoeltje te blijven kijken en of een dergelijk systeem zelf bedruipend kan blijven bestaan.

“Voor lange tijd”, is op zijn minst relatief want in het ticket naar Mars is geen retour begrepen.  Zolang een terugkeer onmogelijk is, zou deze tante er nog niet eens aan denken om hier aan deel te nemen. Maar in de plaats van die dapperen die het toch zouden aandurven, stel ik mij wel enkele vraagjes.

Moet men het principe van de ark van Noah toepassen en er op toekijken dat de samenstelling van de eerste kolonie Marsbewoners zo heterogeen mogelijk zal zijn en een representatieve afspiegeling vertegenwoordigt van de aardbewoners? Dat wil zeggen mannen, vrouwen, transgenders, gelovigen, ongelovigen, rijken, armen, zwarten, blanken, gelen… Neen dus! Het is al zo moeilijk om hier in harmonie en diversiteit samen te leven. Binnen de kortste keren zouden er binnen die afgesloten gemeenschap onoverkomelijke  problemen ontstaan.

Moet men dan toch onder gelijkgestemden gaan selecteren en een soort superras op afstand gaan kweken? Ik vrees dat het maar een saaie boel zou worden en dat er vroeg of laat eentje doorslaat die zich bv aan een collega vergrijpt na maanden seksuele onthouding. Stel dat het dan ook nog eens om een uitbarsting van homoseksualiteit zou gaan, dan zit de arme man of vrouw helemaal in de puree, want homo’s zullen niet door de selectieprocedure geraken. Zal die persoon dan levenslang in detentie geplaatst moeten worden?

Ook het contact met moeder aarde zal beperkt zijn. Zo kan je er van op aan dat een volledige detoxicatie t.o.v. sociale media een absolute vereiste zal zijn. Geen wifi, geen smartphones, geen internet tenzij je wil chatten met uren of zelfs dagen vertraging vooraleer je maatje antwoordt.

Hoe je het ook bekijkt lieverds, hier geraken wij niet uit! Tenzij er eerst met man en macht gewerkt wordt aan een technische oplossing die een terugkeer mogelijk maakt.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Het zal jullie niet verwonderen dat ik mij ook wat vragen stel die met erotiek te maken hebben. Men bestudeert het kweken van  planten, de productie van voedsel  en men kan zelfs al urine recupereren tot drinkbaar water. Maar deze tante heeft nog geen enkel geluid opgevangen over seks in de ruimte of gaat Mars een “Marstubatieplaneet” worden?

Neen schatjes, er komt misschien wel water uit het kraantje op Mars, maar deze tante blijft jullie liever vervelen vanop haar roze sofa!

Tante Jolanda