DE TERREUR VAN DE HYPOCRISIE

 Er wordt zo naar uitgekeken, naar die 25° december. Ook al ben je niet gelovig, toch voelt iedereen diezelfde vorm van opgebouwde spanning. Er hangt iets in de lucht, iets dat een zekere magie in zich draagt. Straten en pleinen worden versierd. Kerstmarkten, ijspistes, hartverwarmende radio voor het goede doel en mensen met rode neuzen die glühwein drinken ook al is het niet echt koud.

Dan is het zover, je kan het bijna een anticlimax noemen. Er zijn op kerstavond plots geen mensen meer op straat, iedereen viert het grote feest in familiekring. De grote hoeksteen van onze samenleving, één van die onaantastbare waarden waar geen enkele vorm van terreur vat op zal krijgen.

En toch worden ieder jaar opnieuw meer en meer mensen slachtoffer van een subtiele, diep in het hart snijdende terreur. Ik noem het de terreur van de hypocrisie. Er is geen mens geboren zonder dat die ooit een vader, moeder, dochter of zoon was van een ander. Aan elke feesttafel op kerstavond ontbreekt wel iemand die er hoorde te zijn, maar die niet werd uitgenodigd. De redenen daarvoor zijn hard en meedogenloos. Ze druisen zelfs rechtstreeks in op wat het kerstfeest pretendeert te zijn.

Die ene hoort er niet meer bij omdat hij of zij het niet heeft kunnen waarmaken in het leven, omdat die oud, arm of ziek is, zich prostitueert… omdat hij anders is.

Jolanda

EEN WAAR GEBEURD VERHAAL

(over tante Julia en een goed bewaard familiegeheim)

Eerlijk gezegd, het doet me wel wat te weten dat mijn columns flink gelezen worden. Het zou op zijn minst ongepast zijn mezelf naast een Herman Brusselmans te plaatsen, maar af en toe eens over het hoofd gestreeld worden, zorgt bij een ijdeltuit als deze tante voor de nodige dosis adrenaline.

Wanneer een film zich aankondigt met ‘dit is een waargebeurd verhaal’, dan haak ik meestal vlug af. Mijn romantisch en gevoelig geïnspireerde ziel houdt meer van fictie waar de auteur mij meesleurt in zijn ongeremde fantasie die uitmondt in een plot dat alleen hij had kunnen bedenken. Columns gaan meestal over het echte leven. Deze dus ook, maar hetgeen wat volgt balanceert op de grens van fantasie en werkelijkheid.

Een trouwe lezer van ‘Op de schoot’ en nu ook klant van Jolanda’s dienstverlening, dreigt verliefd te worden op deze tante. Ik heb het nog al meegemaakt en bij sekswerk kan je maar beter je hart afsluiten voor dit soort dingen, maar deze is echt wel schattig. Hij is namelijk vroeger verliefd geweest op een oudere tante. Ik moet er nog precies achter komen of het nu helemaal strookt met wat hij echt heeft meegemaakt, maar zijn verhaal intrigeert me in elk geval. Deze lieverd, wiens identiteit ik uiteraard in mijn privé-analen bewaar, vertrouwde mij tijdens een zwoel moment een goed bewaard  familiegeheim toe. Er zou een niet te onderschatten erotische elektriciteit bestaan hebben tussen tante Julia en haar neefje. Ik noem haar nu ‘tante Julia’ omdat ik onmiddellijk moest denken aan het gelijknamige hitje van Boudewijn de Groot waarin madame Julia haar borsten op de schouder legde van haar neefje toen die piano speelde. (Onderaan kan je een link naar YouTube vinden)

Toen hij mij vertelde dat zijn tante onder de keukentafel van een, naar ik veronderstel deftige Limburgse Katholieke familie, met haar kousenvoetjes over zijn onervaren intieme delen wreef, geraakte ik toch lichtjes opgewonden.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ook al ben ik totaal anders ‘gewapend’ dan zijn tante destijds en kan ik ook geen super volumineuze borsten op zijn schouder leggen, toch ben ik gecharmeerd dat ik bij hem deze jeugdherinnering  heb kunnen oproepen. Trouwens, voor een piano is in mijn nederig stulpje geen plaats, hij moet dan maar op een ander instrument tokkelen.

Tante Jolanda

https://www.youtube.com/watch?v=CB5cyE3lHC4

OPGEPAST VOOR FLIEREFLUITERS!
(over veilige seks, verborgen duiveltjes en toiletgebruik…)

Trouwe lezers zullen al wel gemerkt hebben dat er op HLBT-magazine enkele expliciete advertenties zijn gepubliceerd i.v.m. veilige seks. 
Ook al is het aantal positieve HIV-gevallen het afgelopen jaar spectaculair gedaald, toch moet ik daarentegen uit eigen ervaring opmerken dat de nonchalance soms angstaanjagende vormen aanneemt. Over hoe vrouwen hiermee omgaan, is mij onbekend, maar heel wat mannen die een uitlaatklepje zoeken, gedragen zich als domme en onverantwoordelijke macho’s.
Is het omdat het virus nu onder controle kan gehouden worden en omdat je levensverwachting niet echt meer ingekort wordt als je positief bent? Dit is een valse voorstelling van zaken, lieve jongens! Vergeet vooral niet dat je veroordeeld bent tot een levenslange medicatie, anders loopt het faliekant af. Het grootste duiveltje schuilt bij dezen die niet eens weten dat ze drager zijn. Wist je dat de virale besmettingskans door een man die recent besmet is, veel hoger ligt dan bij een HIV-drager die medicatie neemt? Ik huiver steeds bij de gedachte seks te hebben met een flierefluiter die niet weet dat zijn zaad ook nog wat anders meedraagt dan de hyperactief bewegende dikkopjes. Nochtans worden in de meeste gay-clubs die ik ken, regelmatig gratis en anoniem Hiv-testen aangeboden. Ik neem er telkens weer aan deel om zeker te zijn.
Mijn partners zijn meestal hetero (of ze zeggen dat ze hetero zijn), en als ik op voorhand vraag naar testresultaten, vallen ze meestal uit de lucht of er wordt geveinsd dat ze één vaste partner hebben. Deze tante treedt daarover nooit in discussie, maar zij weet verdomd goed dat juist deze mannen hun materiaal reeds elders hebben uitgeprobeerd. Hier wordt voor mij altijd de stille alarmbel geluid en worden de jasjes zonder verwijl aangetrokken! Ik ben echter geen kwezeltje dat zich laat afschrikken door een lekker natte tongzoen, maar ik ben als de dood voor een lekkend peniskopje. Toegegeven, het streelt mijn ego te mogen ervaren dat mijn aanwezigheid de hormoonwerking van een partner beïnvloedt, maar pijp nooit een onbekende die geen condoom draagt. Voorvocht heeft namelijk een hoge virale lading!

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…
Deze tante heeft de drie periodes meegemaakt. In de eerste was van HIV of aids geen sprake en werden lichaamsvochten zonder scrupules uitgewisseld alsof het om een dagelijkse boterham ging. In de tweede fase heb ik lieve mensen weten sterven en stond mijn seksuele activiteit op een laag pitje. Nu het virus ‘lijkt’ bedwongen te zijn, ben ik meer dan ooit tevoren op mijn hoede en dat zouden jullie beter ook zijn!
Door omstandigheden is de frequentie bij mij stevig opgevoerd, maar soms heb ik het gevoel een toilet te zijn waarbij alle sporen weggevaagd zijn eens er werd doorgetrokken. Een WC pot lieverds kan echter nooit een positieve HIV diagnose krijgen!

Tante Jolanda

EEN IETWAT ANDER JAAROVERZICHT

Het jaareinde komt weer in zicht. Vanaf volgende week gaat u weer overstelpt worden door een reeks jaaroverzichten waar je alleen maar somber van wordt. Ik ga het ditmaal niet enkel hebben over 2015. Omdat de voorbije 12 maanden in alle opzichten een regelrechte ramp waren, denk ik dat het net iets aangenamer zou zijn om alles in een breder perspectief te zien.

Het einde van de jaren ’60 lopen zowat gelijk met het begin van Jolanda’s maatschappelijk bewustzijn. In bijna alle Europese studentensteden waren opstanden uitgebroken, er kwam maar geen einde aan de onzinnige Vietnamoorlog en de minirokjes luidden de seksuele revolutie in. Als we dit even doortrekken naar vandaag, dan stellen we vast dat de studenten oh zo braaf geworden zijn. Dat het Vietnam van destijds verschoven is naar Irak en Syrië en dat in 2015 ook sommige mannen in rokjes rondlopen. Zij die denken dat het terrorisme ongeziene vormen heeft aangenomen, moeten eens googelen naar de Rote Armee Fraktion,  Baader-Meinhoff of de bende van Nijvel, zonder de vele vliegtuigkapingen met fatale afloop over het hoofd te zien.

Eigenlijk is er niet zo gek veel veranderd. Zolang er mensen zullen zijn, zullen er oorlogen, economische crisissen, vluchtelingen en doodrijders zijn die vluchtmisdrijf plegen. Ik wil maar zeggen dat ook al schuilt er in ieder van ons een potentiële moordenaar, het de grootste vergissing zou zijn om ons kopje te laten hangen en niet meer te geloven in alle geweldig mooie dingen die mensen voor elkaar kunnen betekenen. Enkel dan lopen we het risico dat het vlug zal afgelopen zijn en dat de apocalyps-predikers  gelijk krijgen.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Het is bemoedigend maar even zo opmerkelijk hoe mensen zich desondanks hechten aan de leuke dingen van het leven. Maar net enkele weken geleden was ons landje het jihadistisch centrum van Europa en vandaag maken wij ons druk over de pakjes onder de kerstboom en of de bubbels op oudejaarsavond Frans of Spaans moeten zijn. En dat is maar goed ook!

Oh ja, voor ik het vergeet: Lieve kerstman, als u dezer dagen gaat shoppen, hierbij enkele tips: slipjes (geen tanga’s!), een flesje Chanel 5, ontharing crème, een doosje condooms (fetherlite), een flesje single malt, een waardebon voor een getatoeëerd haantje … enfin u bekijkt het maar.

Tante Jolanda

EEN LEKKEND KRAANTJE

(Over een imaginaire schakelaar, onontgonnen terreinen en loodgieters….)

Er zitten onder ons, transvrouwen, aardig wat mensen met het nodige ‘drama Queen-gehalte’ die van het kleinste muisje een reuze olifant kunnen maken. Toegegeven, ik ontspoor ook wel eens bij uitgelopen mascara of een jarretel-haakje  dat steeds weer open springt, maar wat ik vorige week op de blog van een zusje las, kwam recht uit het hart. Zij kwam tot de voor haar ontstellende conclusie dat ze zich sinds haar transitie meer en meer tot mannen aangetrokken voelt.

Het zou kunnen dat een seksuoloog mij zal tegenspreken, maar ik geloof niet dat je seksuele geaardheid zo maar plots kan omslaan. Waar ik wel rotsvast in geloof is dat er onontgonnen terreinen zich aanbieden  en dat meestal verdrongen kantjes ontbloot worden wanneer iemand eindelijk zichzelf gevonden heeft. Deze tante zou kinderloos gebleven zijn moest ze in een vroeger leven nooit seks gehad hebben met een vrouw. Ik zou ze de kost niet willen geven, de transgenders die kinderen hebben!

Kreeg ik dan voorheen meteen een erectie bij het zien van een sexy vrouw? Heeft iets of iemand op een bepaald ogenblik op een knopje gedrukt waardoor ik in zwijm val voor iedere piemel die zich presenteert? Neen lieverds, bij mijn weten beschik ik noch iemand anders over dergelijke schakelaar. Ik ben ervan overtuigd dat het bij de geboorte bepaald is of je homo, lesbisch, bi, transgender of ‘whatever’ bent. Het is de omkadering waarin je ongevraagd terecht komt en de mate waarop die tolerant is, die bepaald hoe je je gaat gedragen.

In mijn geval was er nog geen sprake van erotische gevoelens voor het andere geslacht toen ik besefte dat ik anders was dan mijn kameraadjes. Ik kon dat gevoel zelfs niet plaatsen. Pas wanneer de pubertijd kwam en ik opgewonden geraakte door het satijnen onder kleedje van mijn moeder te ‘lenen’, ontdekte ik dat het kraantje tussen mijn benen nog  andere functies had dan wateren alleen. De enige manier om mij min of meer in het openbaar te uiten, was mijn toen reeds androgeen uiterlijk dat ik tot groot ongenoegen van mijn vader nog accentueerde door mijn haren te laten groeien. Hij noemde mij al eens spottend ‘ons Josée’. Van hormonentherapie of geslachtsverandering was in die tijd geen sprake. Er bestond geen internet, geen lectuur, ik voelde mij als een alleenstaand fenomeen waar de natuur een vergissing had begaan.

Misschien was die jongen op school bezig met een ontdekkingsreis, ik heb het nooit geweten. Feit is dat hij zich op een vrije woensdagnamiddag naakt heeft aangeboden. Het was als vanzelfsprekend dat ik de ontvangende partij zou zijn. Als ik daar nu, na al die jaren nog aan terugdenk, maakt mijn ‘kraantje ‘ nog steeds aanstalten om te gaan lekken. Ik heb me daar nooit schuldig bij gevoeld. Toch vond ik mijzelf geen homo, ik was immers een meisje maar durfde het niemand  te vertellen.

Door onwetendheid en maatschappelijke druk om iemand van betekenis te zijn, heb ik nadien geprobeerd vrouwen te benaderen, maar  de schaarse relaties die daaruit zijn voortgekomen zijn stuk voor stuk misgelopen. Ik heb wel het immense geluk gehad dat ééntje van hen de moeder van mijn kinderen is geworden.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Aan de schrijfster van de bovenvermelde blog, kan ik maar één ding zeggen: negeer nooit je seksuele gevoelens nu je eindelijk bent wie je altijd al hebt willen zijn! Het hoort nu éénmaal bij je genderidentiteit. En bij een lekkend kraantje heb je niet altijd een loodgieter nodig. Af en toe een proper slipje, volstaat reeds.

Tante Jolanda

LES EXTREMES SE TOUCHENT

(over lieve wollige teddybeertjes, sluitspiertrauma’s en de bomen door het bos ontwaren…)

Ik heb mij lang niet echt op mijn gemak gevoeld met beelden zoals er achter mij eentje geprojecteerd staat. Die meneer heeft op het eerste zicht iets onheilspellend. Ik verdenk hem niet alleen van een lichte dosis aan overgewicht waardoor hij de 60 kilootjes van deze tante in een oogwenk zou kunnen verpletteren, je zou hem bovendien kunnen associëren met iemand die niet vies is van geweld als je hem iets in de weg legt.

We zitten er flink naast lieverds, Het gaat hier over de “Gay Bear”, een lieve, grote, wollige homobeer. Je moet je hem voorstellen als een stoere bonk met een peperkoekenhartje op wiens harige borst je kan wegzinken in gelukzalige geborgenheid. Versta mij niet verkeerd, hij is niet direct het type man waar ik voor smelt. Omgekeerd zal dergelijk “diertje” niet vaak toenadering zoeken tot een type zoals deze tante ook al bezit ik sommige onderdelen die hem interesseren. Feit is dat ik mijn steentje wil bijdragen om een vreselijke  misvatting  de wereld uit te helpen.

Dit is niet het forum om mijn surfgedrag bloot te leggen, maar de laatste weken word ik via sommige feeds opvallend druk bestookt met onthullende  beelden van atletisch gebouwde, behaarde en bebaarde naakte mannen. Waarschijnlijk heeft mijn middelvinger ooit ergens een ongecontroleerde link aangetikt. Soms kriebelt er wel iets, maar meestal niet en zeker wanneer deze lieverds afgebeeld worden met enorme geslachtsdelen die bij deze tante ongetwijfeld een trauma van haar sluitspier zouden veroorzaken. Ook dit strookt niet met de waarheid. Geloof mij, en ik kan het weten, in de meeste gevallen heeft de natuur de symmetrie tussen boven- en onderkant niet gerespecteerd. Maar zoals altijd geldt hier alweer dat uitzonderingen de regel bevestigen.  

 Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Er is in feite maar één ding dat mij bij deze jongens al wel eens stoort. Deze wat ouder wordende schuur geraakt niet onmiddellijk in brand bij weelderige lichaamsbeharing, maar als er een bosje geplant is op , tussen, boven en onder ‘de plaats van de waarheid’, dan knap ik meteen af.

Voor de rest hebben deze lieve teddybeertjes alle recht van bestaan en zolang je door het bos de bomen kan ontwaren, is het wat mij betreft best mogelijk dat “les extrèmes se touchent”.

Tante Jolanda

HET SLIPJE VAN MIKE VERDRENGH

(over Walter van Beirendonck, mijn  eerste erecties en over hoe het allemaal begonnen is…)

Het zou je verwonderen moest deze tante haar weekends slijten aan leeglopen voor de buis. Toch is er één programma op Canvas dat mij steevast intellectuele voeding geeft op zaterdagavond . Het kan mij eerlijk gezegd niet bommen welke al dan niet verfoeilijke activiteiten ik nadien ook doe, als ik een aflevering mis van “Alleen Elvis blijft bestaan”, dan is het alsof ik niet gewapend ben tegen de harde buitenwereld.

De laatste aflevering was een interview met één van ’s lands meest beroemde modeontwerpers, Walter Van Beirendonck. Als stads- en generatiegenoot heeft deze man mij steeds geboeid. Excentriek, origineel, uiterst talentvol en een homobeertje om dood te knuffelen, was hij degene die de trein naar de homo- en modescène in Antwerpen tijdens de jaren 70 niet heeft gemist.

Het uitzonderlijke aan dit programma, is dat je ook een inkijk krijgt in wat de gasten tijdens hun leven persoonlijk geboeid heeft. Lieve lezers, zo kreeg ik afgelopen zaterdag bijzondere nostalgische en erotische rillingen over mijn lijf bij het terugzien van  een fragment uit de toenmalige jeugdserie “Keromar”. We kregen enkele minuutjes terug Mike Verdrengh te zien die vanuit kikkerpersectief gefilmd werd en de Vlaamse jeugd van destijds trakteerde op een onvervalste upskirt-scène  waarin wij zijn sexy slipje en dito billen leerden appreciëren. We schrijven 1971, Ik was amper een beginnende puber die geen antwoord kreeg op de vraag waarom hij zo graag korte rokjes droeg. En dan verschenen er plots op televisie  mooie en geschminkte jonge mannen die schaars gekleed gingen en mijn hartje sneller deden slaan. Ik had niet bepaald een boontje voor Mike Verdrengh, wel was ik poepjaloers omwille van de rokjes en kleedjes die hij mocht dragen.

Ik herinner mij nochtans geen kritiek op de voor die tijd toch gewaagde kledij, wat ik wel nog weet is dat ik stiekem één van mijn eerste erecties ontwikkelde bij het zien van al dat moois. Vorige zaterdag overkwam het mij opnieuw met weliswaar dat ene grote verschil dat ik nu wel weet dat mijn geaardheid geen ziekelijke afwijking is.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Walter Van Beierendonck is een kunstenaar die zich laat inspireren door wat rond hem gebeurt. Het slipje van Mike vond hij ‘schattig’, maar voor Jolanda was het een katalysator, het officiële startschot en een gedeeltelijke geruststelling dat niet alle mannen enkel een penis hebben om vrouwen te behagen. Ik dacht aanvankelijk dat het exemplaar waarmee ik ongevraagd bedeeld werd overbodig was en dat het mettertijd beter zou verdwijnen . Als ik dan toch een vrouw wilde zijn, was het beter om zonder door het leven te gaan en het eventuele partners niet te moeilijk  te maken. God, wat ben ik blij dat het mes niet tussen mijn benen is gepasseerd en dat ik een vrouw met een ‘extraatje’ mag zijn. Voor sommigen is Jolanda geen echte vrouw. Gelukkig denk ik samen met een hoop lieve mannen daar helemaal anders over en voel ik mij op en top een transvrouw.

Bedankt Walter voor je grote werk als ontwerper en om mij er met het verleidelijke slipje van Timbal aan te herinneren hoe het allemaal begonnen is.

Tante Jolanda

MOEST MIJN VRIENDIN  EEN PIEMEL HEBBEN…

(over feestvarkens, een eitje met de Sint en vrouwen met ballen…)

Ik heb het nooit anders geweten dat eenmaal de Sint is geweest, de kerstboom zijn intrede doet in de woonkamer. Het straatbeeld en de inrichting van de winkels, zijn mij telkens een stapje voor om in de eindejaar sfeer te komen, maar uit principe laat ik mij nooit in de luren leggen onder commerciële druk: Eerst de Sint dan de boom!

Ik kan mij niet ontdoen van de indruk dat het hele gedoe dit jaar een beetje schoorvoetend op gang gekomen is. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de terreurdreiging. Maar omdat wij feestvarkens zijn, zal er ook de volgende weken geen ontkomen zijn aan de voor mij degoutante geur van glühwein en de talrijke ijspistes die massa’s freongas verbruiken. En toch is het maar goed ook dat we ons niet laten afschrikken door hen die in de naam van Allah onze soms wat banale gewoontes willen wegvagen met Kalasjnikovs.

Maar eerst heb ik toch nog een eitje te pellen met de heilige man. Elk jaar opnieuw zet ik mijn virtueel schoentje klaar dat gekoppeld is aan een lange lijst wensen en verzuchtingen die het leven van deze transvrouw wat draaglijker zouden kunnen maken. Ik vrees echter dat tante Jolanda geschrapt is uit het grote boek waaruit telkens blijkt dat er ook weer dit jaar geen stoute kinderen zijn. Tot mijn grote spijt moet ik deze Spanjaard of zijn kabinet van zwarte pieten die hem onjuiste informatie aanreiken,  stilaan gaan verdenken van schriftvervalsing. Dat hij de man van mijn dromen niet door de schoorsteen krijgt, is nog aannemelijk, maar een pakketje nieuwe slipjes zou toch moeten lukken. Ik moet dus wel een hele stoute tante zijn.

Na een grondige zelfstudie, denk ik het antwoord te hebben gevonden: Het heeft alles te maken met racisme! De zwarte pieten nemen het mij erg kwalijk dat ik niet op zwarte mannen val, terwijl de meeste vrouwen omwille van, je weet wel, er helemaal anders over denken. In een democratie heeft eenieder het recht zich te verdedigen en dus volgt hier mijn gegronde tegenaanval:

“Beste zwarte pieten, ik beschouw Afrika als het continent dat mij het nauwst aan het hart ligt, maar ondanks mijn geaardheid trek ik in deze de kaart van de Afrikaanse vrouw. Geen zwarte man kan tippen aan jullie moeders, vrouwen, tantes, zussen en nichten die stuk voor stuk kloten aan hun lijf hebben en die door hun schoonheid schitteren als ruwe diamanten waarbij jullie groot geschapen ego in het niets verdwijnt. Ik druk bij deze de wens uit om volgend jaar in december een zwarte piet met hoge hieltjes op bezoek te krijgen. Wellicht zal ik dan terug opgenomen worden in het grote boek van de brave kinderen.”

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Mijn adoratie voor ‘de zwarte vrouw’ zal jullie misschien verbazen, maar weet dat mijn beste vriendin een onvervalste en pure Afrikaanse is die als alleenstaande moeder haar mannetje staat en dagelijks toont dat ze een vrouw met ballen is zoals ik dat van nog geen enkele andere blanke vrouw gezien heb.

Ooit heb ik haar eens gezegd: ”meisje, moest jij echt een piemel gehad hebben, ik had je al lang met haar en huid opgegeten!” Waarop zij kordaat antwoordde: “Maar Jolandatje, wist je dan niet dat ik van binnen in feite een man ben. Dat is wat onze vriendschap al jaren aan de gang houdt!”

Tante Jolanda

HET RECHT OP LIEFDE

(Over harte prikjes, mosselen met friet en prinsessen in het land van de macho’s…)

Het is altijd fout om iedereen over dezelfde kam te scheren, maar hoe meer jaartjes op mijn teller komen te staan, hoe meer ik ervaar dat mannen rare wezens zijn als het op pure liefde aankomt. Deze vaststelling stelt zich nog scherper als je zoals ik een transvrouw bent. Het hart van deze tante is een vrouwenhart waardoor het kwetsbaar en gevoelig is aan prikjes van heren die hun libido op je willen uittesten.

Zoals de meeste andere vrouwen heb ik daar zelf deels schuld aan door in te spelen op de natuurlijke driften van een man. Het streelt uiteraard mijn ego om vast te stellen dat ik nog steeds in staat ben om het mannelijke lid in saluerende positie te krijgen, maar bij een vrouw gaat het om toch veel meer dan dat alleen. De eerste die zich in meer interesseert dan mijn lichaamsopeningen, moet zich nog steeds aanmelden.

De harte prikjes steken eens zo diep wanneer je dacht dicht bij de ware te zijn. Meestal manifesteert zich dit al heel snel via vrij banale aanwijzingen die duiden op een testosterongehalte dat dreigt te ontsporen. Een man die al enkele keren de eerste prijs in mijn slaapkamer had gewonnen nadat hij naar de normen van deze tante voldoende lief en attent was geweest, weigerde plots nog verder rekening te houden met die dingen waar ikzelf zo van kan genieten. Een gezellig etentje dat hand in hand gaat met een goed gesprek en een lekker glaasje wijn, is één van die momenten die een gelukzalig gevoel kunnen oproepen. Diegene die met mij op restaurant gaat kan dan misschien wel de kleren van mijn lijf kijken terwijl hij aan zijn aperitiefje slurpt, aan tafel denk ik nooit aan seks.

Ik ben gek op mosselen met friet. Niet meteen de duurste keuze uit de menukaart, maar toen hij de laatste keer nog eens met me wilde afspreken en ik hem voorstelde om aan de overkant van de straat mosseltjes te gaan eten, zei die plots ‘ik wil alleen maar jouw mossel proeven’. Ik dacht even dat het om te lachen was, maar toen hij een uurtje later voor de deur stond en zijn hand meteen in mijn slipje verdween, wist ik dat ik voor hem niet meer dan een hoertje was. Ik had mij mooi gemaakt voor hem, ik wilde dat hij met me kon pronken terwijl hij op restaurant de Chablis zou voorproeven en ik wilde praten over onze relatie omdat hij al enkele keren had laten uitschijnen dat ik een plaatsje in zijn hart had ingenomen. Daar stond ik dan met gescheurde panty’s en een ferme illusie armer.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Dit is geen leuk verhaal, maar wel een harde realiteit voor vele transvrouwen. In de reeks “Wedding days” die momenteel op de VRT loopt, kwamen gisteren de “Muxes” aan bod. Dit zijn transvrouwen die in het zuiden van Mexico volledig aanvaard zijn in een overigens vrij sterke macho cultuur. Ondanks hun “anders zijn” wordt er naar deze vrouwen opgekeken, maar zelfs in dit paradijs voor vrouwen zoals wij, kwamen er tranen in de ogen van een geïnterviewde  Muxe , toen haar gevraagd werd naar haar liefdesleven. “Wij zijn prinsessen in het land van de macho’s waar mannen ons maar al te graag willen neuken, maar veel verder dan dat, komt het zelden.

Tante Jolanda

LATEN WE HET ALLEMAAL NAAR DE KLOTEN GAAN?

(Over panty’s of kousenbroeken, koeien en varkens en een ongecontroleerd windje…)

Het is december, buiten geeft de thermometer bijna 14 graden aan en het regent nu al 2 dagen onophoudelijk. Ik draag een kleedje met korte mouwen en de verwarming hoeft niet op. Best leuk voor de energiefactuur, zou je kunnen zeggen.

Maar ik vraag mij af of de milieuproblematiek voor de meesten nog steeds een ‘ver-van-mijn-bed’ show is. Mensen komen doorgaans pas in actie wanneer iets hun dagelijkse leventje komt verstoren.

Als er iets is dat wij nu alvast aan den lijve ondervinden, dan is het wel het weer. Deze tante is dol op het dragen van panty’s en stay-up’s. Bij 30 graden komen beiden meestal niet in aanmerking en volstaat al dan niet een slipje. Het lijkt allemaal nog niet zo lang geleden dat een dikke warme kousenbroek of een jeans best te verdragen waren. Ik sta niet te springen voor  een lange koudegolf, maar kennen jullie het gevoel nog van een heerlijk warme choco of een trappistenbiertje  bij de open haard nadat de vriezeman in je oren, neus en vingertoppen had gebeten?  Het gaat stilaan de andere kant op waarbij het verschil tussen de seizoenen begint te vervagen. Er zijn tijdens de zomers langere hitte- en droogteperiodes op komst en de winters kondigen zich alsmaar natter aan.

Tot nog toe hebben wij door onze geologische ligging geluk dat onze contreien alsnog niet geteisterd worden door tyfoons, orkanen of zware overstromingen, maar wij zullen niet eeuwig aan het langste eindje blijven trekken.  Het lijkt misschien een aantrekkelijk idee om over 200 jaar in Antwerpen of Eindhoven in bikini over de zeedijk te kunnen paraderen, mij lijkt het eerder een perverse droom.

De klimaattop in Parijs heeft de opdracht om het apocalyptische beeld over hoe wij moeder aarde aan het wurgen zijn, terug te draaien. Het was voor mij alvast deprimerend om de wereldleiders in Le Bourget te zien aankomen in zware diesel verslindende limousines. Wist je dat “The Beast”, de wagen van Obama met een aparte vlucht wordt getransporteerd en dat die er bijna 30 liter diesel doordraait op 100 km? De conferentie vindt plaats op nauwelijks een boogscheut van de luchthaven. Had het geen milieuvriendelijk idee  geweest om al die hoge gasten met een elektrische wagen af te halen nadat hun regeringsvliegtuigen reeds duizenden liters kerosine hadden verbruikt om tot Parijs te geraken?

In de marge van deze top, komen ook nog andere dingen aan het licht die heel wat meer aandacht vragen dan mijn hormonenspiegel of de erectiestoornissen van mijn laatste partner. Ik las met verbazing dat koeien en varkens verantwoordelijk zijn voor 10 % van de totale CO2 uitstoot. Erger nog, anderhalf miljard runderen schrijven  18%  van alle broeikasgassen op hun conto. De koeienscheet en de mest produceren één derde van het methaangas in de wereld. Een gas dat onze aardbol 20 keer sneller opwarmt dan CO2. Als je hier ook nog eens het feit aan toevoegt dat er voor één liter melk 990 liter water nodig is, dan verliezen die mooie koeienogen een groot deel van hun  charmes.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Over de inbreng van de menselijke scheet, heb ik geen gegevens gevonden, maar ik ga mij vanaf nu toch een beetje schuldig voelen na het eten van een malse steak of wanneer er mij een ongecontroleerd windje ontsnapt.

By the way, ik heb eigenlijk nooit goed begrepen waarom de uitspraak ‘naar de kloten gaan’ een negatieve betekenis heeft gekregen. Anderzijds zegt men ook wel eens ‘kut’ wanneer de dingen niet lopen zoals gewenst

Tante Jolanda