DE TERREUR VAN DE HYPOCRISIE

 Er wordt zo naar uitgekeken, naar die 25° december. Ook al ben je niet gelovig, toch voelt iedereen diezelfde vorm van opgebouwde spanning. Er hangt iets in de lucht, iets dat een zekere magie in zich draagt. Straten en pleinen worden versierd. Kerstmarkten, ijspistes, hartverwarmende radio voor het goede doel en mensen met rode neuzen die glühwein drinken ook al is het niet echt koud.

Dan is het zover, je kan het bijna een anticlimax noemen. Er zijn op kerstavond plots geen mensen meer op straat, iedereen viert het grote feest in familiekring. De grote hoeksteen van onze samenleving, één van die onaantastbare waarden waar geen enkele vorm van terreur vat op zal krijgen.

En toch worden ieder jaar opnieuw meer en meer mensen slachtoffer van een subtiele, diep in het hart snijdende terreur. Ik noem het de terreur van de hypocrisie. Er is geen mens geboren zonder dat die ooit een vader, moeder, dochter of zoon was van een ander. Aan elke feesttafel op kerstavond ontbreekt wel iemand die er hoorde te zijn, maar die niet werd uitgenodigd. De redenen daarvoor zijn hard en meedogenloos. Ze druisen zelfs rechtstreeks in op wat het kerstfeest pretendeert te zijn.

Die ene hoort er niet meer bij omdat hij of zij het niet heeft kunnen waarmaken in het leven, omdat die oud, arm of ziek is, zich prostitueert… omdat hij anders is.

Jolanda

EEN WAAR GEBEURD VERHAAL

(over tante Julia en een goed bewaard familiegeheim)

Eerlijk gezegd, het doet me wel wat te weten dat mijn columns flink gelezen worden. Het zou op zijn minst ongepast zijn mezelf naast een Herman Brusselmans te plaatsen, maar af en toe eens over het hoofd gestreeld worden, zorgt bij een ijdeltuit als deze tante voor de nodige dosis adrenaline.

Wanneer een film zich aankondigt met ‘dit is een waargebeurd verhaal’, dan haak ik meestal vlug af. Mijn romantisch en gevoelig geïnspireerde ziel houdt meer van fictie waar de auteur mij meesleurt in zijn ongeremde fantasie die uitmondt in een plot dat alleen hij had kunnen bedenken. Columns gaan meestal over het echte leven. Deze dus ook, maar hetgeen wat volgt balanceert op de grens van fantasie en werkelijkheid.

Een trouwe lezer van ‘Op de schoot’ en nu ook klant van Jolanda’s dienstverlening, dreigt verliefd te worden op deze tante. Ik heb het nog al meegemaakt en bij sekswerk kan je maar beter je hart afsluiten voor dit soort dingen, maar deze is echt wel schattig. Hij is namelijk vroeger verliefd geweest op een oudere tante. Ik moet er nog precies achter komen of het nu helemaal strookt met wat hij echt heeft meegemaakt, maar zijn verhaal intrigeert me in elk geval. Deze lieverd, wiens identiteit ik uiteraard in mijn privé-analen bewaar, vertrouwde mij tijdens een zwoel moment een goed bewaard  familiegeheim toe. Er zou een niet te onderschatten erotische elektriciteit bestaan hebben tussen tante Julia en haar neefje. Ik noem haar nu ‘tante Julia’ omdat ik onmiddellijk moest denken aan het gelijknamige hitje van Boudewijn de Groot waarin madame Julia haar borsten op de schouder legde van haar neefje toen die piano speelde. (Onderaan kan je een link naar YouTube vinden)

Toen hij mij vertelde dat zijn tante onder de keukentafel van een, naar ik veronderstel deftige Limburgse Katholieke familie, met haar kousenvoetjes over zijn onervaren intieme delen wreef, geraakte ik toch lichtjes opgewonden.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ook al ben ik totaal anders ‘gewapend’ dan zijn tante destijds en kan ik ook geen super volumineuze borsten op zijn schouder leggen, toch ben ik gecharmeerd dat ik bij hem deze jeugdherinnering  heb kunnen oproepen. Trouwens, voor een piano is in mijn nederig stulpje geen plaats, hij moet dan maar op een ander instrument tokkelen.

Tante Jolanda

https://www.youtube.com/watch?v=CB5cyE3lHC4

OPGEPAST VOOR FLIEREFLUITERS!
(over veilige seks, verborgen duiveltjes en toiletgebruik…)

Trouwe lezers zullen al wel gemerkt hebben dat er op HLBT-magazine enkele expliciete advertenties zijn gepubliceerd i.v.m. veilige seks. 
Ook al is het aantal positieve HIV-gevallen het afgelopen jaar spectaculair gedaald, toch moet ik daarentegen uit eigen ervaring opmerken dat de nonchalance soms angstaanjagende vormen aanneemt. Over hoe vrouwen hiermee omgaan, is mij onbekend, maar heel wat mannen die een uitlaatklepje zoeken, gedragen zich als domme en onverantwoordelijke macho’s.
Is het omdat het virus nu onder controle kan gehouden worden en omdat je levensverwachting niet echt meer ingekort wordt als je positief bent? Dit is een valse voorstelling van zaken, lieve jongens! Vergeet vooral niet dat je veroordeeld bent tot een levenslange medicatie, anders loopt het faliekant af. Het grootste duiveltje schuilt bij dezen die niet eens weten dat ze drager zijn. Wist je dat de virale besmettingskans door een man die recent besmet is, veel hoger ligt dan bij een HIV-drager die medicatie neemt? Ik huiver steeds bij de gedachte seks te hebben met een flierefluiter die niet weet dat zijn zaad ook nog wat anders meedraagt dan de hyperactief bewegende dikkopjes. Nochtans worden in de meeste gay-clubs die ik ken, regelmatig gratis en anoniem Hiv-testen aangeboden. Ik neem er telkens weer aan deel om zeker te zijn.
Mijn partners zijn meestal hetero (of ze zeggen dat ze hetero zijn), en als ik op voorhand vraag naar testresultaten, vallen ze meestal uit de lucht of er wordt geveinsd dat ze één vaste partner hebben. Deze tante treedt daarover nooit in discussie, maar zij weet verdomd goed dat juist deze mannen hun materiaal reeds elders hebben uitgeprobeerd. Hier wordt voor mij altijd de stille alarmbel geluid en worden de jasjes zonder verwijl aangetrokken! Ik ben echter geen kwezeltje dat zich laat afschrikken door een lekker natte tongzoen, maar ik ben als de dood voor een lekkend peniskopje. Toegegeven, het streelt mijn ego te mogen ervaren dat mijn aanwezigheid de hormoonwerking van een partner beïnvloedt, maar pijp nooit een onbekende die geen condoom draagt. Voorvocht heeft namelijk een hoge virale lading!

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…
Deze tante heeft de drie periodes meegemaakt. In de eerste was van HIV of aids geen sprake en werden lichaamsvochten zonder scrupules uitgewisseld alsof het om een dagelijkse boterham ging. In de tweede fase heb ik lieve mensen weten sterven en stond mijn seksuele activiteit op een laag pitje. Nu het virus ‘lijkt’ bedwongen te zijn, ben ik meer dan ooit tevoren op mijn hoede en dat zouden jullie beter ook zijn!
Door omstandigheden is de frequentie bij mij stevig opgevoerd, maar soms heb ik het gevoel een toilet te zijn waarbij alle sporen weggevaagd zijn eens er werd doorgetrokken. Een WC pot lieverds kan echter nooit een positieve HIV diagnose krijgen!

Tante Jolanda

EEN IETWAT ANDER JAAROVERZICHT

Het jaareinde komt weer in zicht. Vanaf volgende week gaat u weer overstelpt worden door een reeks jaaroverzichten waar je alleen maar somber van wordt. Ik ga het ditmaal niet enkel hebben over 2015. Omdat de voorbije 12 maanden in alle opzichten een regelrechte ramp waren, denk ik dat het net iets aangenamer zou zijn om alles in een breder perspectief te zien.

Het einde van de jaren ’60 lopen zowat gelijk met het begin van Jolanda’s maatschappelijk bewustzijn. In bijna alle Europese studentensteden waren opstanden uitgebroken, er kwam maar geen einde aan de onzinnige Vietnamoorlog en de minirokjes luidden de seksuele revolutie in. Als we dit even doortrekken naar vandaag, dan stellen we vast dat de studenten oh zo braaf geworden zijn. Dat het Vietnam van destijds verschoven is naar Irak en Syrië en dat in 2015 ook sommige mannen in rokjes rondlopen. Zij die denken dat het terrorisme ongeziene vormen heeft aangenomen, moeten eens googelen naar de Rote Armee Fraktion,  Baader-Meinhoff of de bende van Nijvel, zonder de vele vliegtuigkapingen met fatale afloop over het hoofd te zien.

Eigenlijk is er niet zo gek veel veranderd. Zolang er mensen zullen zijn, zullen er oorlogen, economische crisissen, vluchtelingen en doodrijders zijn die vluchtmisdrijf plegen. Ik wil maar zeggen dat ook al schuilt er in ieder van ons een potentiële moordenaar, het de grootste vergissing zou zijn om ons kopje te laten hangen en niet meer te geloven in alle geweldig mooie dingen die mensen voor elkaar kunnen betekenen. Enkel dan lopen we het risico dat het vlug zal afgelopen zijn en dat de apocalyps-predikers  gelijk krijgen.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Het is bemoedigend maar even zo opmerkelijk hoe mensen zich desondanks hechten aan de leuke dingen van het leven. Maar net enkele weken geleden was ons landje het jihadistisch centrum van Europa en vandaag maken wij ons druk over de pakjes onder de kerstboom en of de bubbels op oudejaarsavond Frans of Spaans moeten zijn. En dat is maar goed ook!

Oh ja, voor ik het vergeet: Lieve kerstman, als u dezer dagen gaat shoppen, hierbij enkele tips: slipjes (geen tanga’s!), een flesje Chanel 5, ontharing crème, een doosje condooms (fetherlite), een flesje single malt, een waardebon voor een getatoeëerd haantje … enfin u bekijkt het maar.

Tante Jolanda

EEN LEKKEND KRAANTJE

(Over een imaginaire schakelaar, onontgonnen terreinen en loodgieters….)

Er zitten onder ons, transvrouwen, aardig wat mensen met het nodige ‘drama Queen-gehalte’ die van het kleinste muisje een reuze olifant kunnen maken. Toegegeven, ik ontspoor ook wel eens bij uitgelopen mascara of een jarretel-haakje  dat steeds weer open springt, maar wat ik vorige week op de blog van een zusje las, kwam recht uit het hart. Zij kwam tot de voor haar ontstellende conclusie dat ze zich sinds haar transitie meer en meer tot mannen aangetrokken voelt.

Het zou kunnen dat een seksuoloog mij zal tegenspreken, maar ik geloof niet dat je seksuele geaardheid zo maar plots kan omslaan. Waar ik wel rotsvast in geloof is dat er onontgonnen terreinen zich aanbieden  en dat meestal verdrongen kantjes ontbloot worden wanneer iemand eindelijk zichzelf gevonden heeft. Deze tante zou kinderloos gebleven zijn moest ze in een vroeger leven nooit seks gehad hebben met een vrouw. Ik zou ze de kost niet willen geven, de transgenders die kinderen hebben!

Kreeg ik dan voorheen meteen een erectie bij het zien van een sexy vrouw? Heeft iets of iemand op een bepaald ogenblik op een knopje gedrukt waardoor ik in zwijm val voor iedere piemel die zich presenteert? Neen lieverds, bij mijn weten beschik ik noch iemand anders over dergelijke schakelaar. Ik ben ervan overtuigd dat het bij de geboorte bepaald is of je homo, lesbisch, bi, transgender of ‘whatever’ bent. Het is de omkadering waarin je ongevraagd terecht komt en de mate waarop die tolerant is, die bepaald hoe je je gaat gedragen.

In mijn geval was er nog geen sprake van erotische gevoelens voor het andere geslacht toen ik besefte dat ik anders was dan mijn kameraadjes. Ik kon dat gevoel zelfs niet plaatsen. Pas wanneer de pubertijd kwam en ik opgewonden geraakte door het satijnen onder kleedje van mijn moeder te ‘lenen’, ontdekte ik dat het kraantje tussen mijn benen nog  andere functies had dan wateren alleen. De enige manier om mij min of meer in het openbaar te uiten, was mijn toen reeds androgeen uiterlijk dat ik tot groot ongenoegen van mijn vader nog accentueerde door mijn haren te laten groeien. Hij noemde mij al eens spottend ‘ons Josée’. Van hormonentherapie of geslachtsverandering was in die tijd geen sprake. Er bestond geen internet, geen lectuur, ik voelde mij als een alleenstaand fenomeen waar de natuur een vergissing had begaan.

Misschien was die jongen op school bezig met een ontdekkingsreis, ik heb het nooit geweten. Feit is dat hij zich op een vrije woensdagnamiddag naakt heeft aangeboden. Het was als vanzelfsprekend dat ik de ontvangende partij zou zijn. Als ik daar nu, na al die jaren nog aan terugdenk, maakt mijn ‘kraantje ‘ nog steeds aanstalten om te gaan lekken. Ik heb me daar nooit schuldig bij gevoeld. Toch vond ik mijzelf geen homo, ik was immers een meisje maar durfde het niemand  te vertellen.

Door onwetendheid en maatschappelijke druk om iemand van betekenis te zijn, heb ik nadien geprobeerd vrouwen te benaderen, maar  de schaarse relaties die daaruit zijn voortgekomen zijn stuk voor stuk misgelopen. Ik heb wel het immense geluk gehad dat ééntje van hen de moeder van mijn kinderen is geworden.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Aan de schrijfster van de bovenvermelde blog, kan ik maar één ding zeggen: negeer nooit je seksuele gevoelens nu je eindelijk bent wie je altijd al hebt willen zijn! Het hoort nu éénmaal bij je genderidentiteit. En bij een lekkend kraantje heb je niet altijd een loodgieter nodig. Af en toe een proper slipje, volstaat reeds.

Tante Jolanda

LES EXTREMES SE TOUCHENT

(over lieve wollige teddybeertjes, sluitspiertrauma’s en de bomen door het bos ontwaren…)

Ik heb mij lang niet echt op mijn gemak gevoeld met beelden zoals er achter mij eentje geprojecteerd staat. Die meneer heeft op het eerste zicht iets onheilspellend. Ik verdenk hem niet alleen van een lichte dosis aan overgewicht waardoor hij de 60 kilootjes van deze tante in een oogwenk zou kunnen verpletteren, je zou hem bovendien kunnen associëren met iemand die niet vies is van geweld als je hem iets in de weg legt.

We zitten er flink naast lieverds, Het gaat hier over de “Gay Bear”, een lieve, grote, wollige homobeer. Je moet je hem voorstellen als een stoere bonk met een peperkoekenhartje op wiens harige borst je kan wegzinken in gelukzalige geborgenheid. Versta mij niet verkeerd, hij is niet direct het type man waar ik voor smelt. Omgekeerd zal dergelijk “diertje” niet vaak toenadering zoeken tot een type zoals deze tante ook al bezit ik sommige onderdelen die hem interesseren. Feit is dat ik mijn steentje wil bijdragen om een vreselijke  misvatting  de wereld uit te helpen.

Dit is niet het forum om mijn surfgedrag bloot te leggen, maar de laatste weken word ik via sommige feeds opvallend druk bestookt met onthullende  beelden van atletisch gebouwde, behaarde en bebaarde naakte mannen. Waarschijnlijk heeft mijn middelvinger ooit ergens een ongecontroleerde link aangetikt. Soms kriebelt er wel iets, maar meestal niet en zeker wanneer deze lieverds afgebeeld worden met enorme geslachtsdelen die bij deze tante ongetwijfeld een trauma van haar sluitspier zouden veroorzaken. Ook dit strookt niet met de waarheid. Geloof mij, en ik kan het weten, in de meeste gevallen heeft de natuur de symmetrie tussen boven- en onderkant niet gerespecteerd. Maar zoals altijd geldt hier alweer dat uitzonderingen de regel bevestigen.  

 Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Er is in feite maar één ding dat mij bij deze jongens al wel eens stoort. Deze wat ouder wordende schuur geraakt niet onmiddellijk in brand bij weelderige lichaamsbeharing, maar als er een bosje geplant is op , tussen, boven en onder ‘de plaats van de waarheid’, dan knap ik meteen af.

Voor de rest hebben deze lieve teddybeertjes alle recht van bestaan en zolang je door het bos de bomen kan ontwaren, is het wat mij betreft best mogelijk dat “les extrèmes se touchent”.

Tante Jolanda

HET SLIPJE VAN MIKE VERDRENGH

(over Walter van Beirendonck, mijn  eerste erecties en over hoe het allemaal begonnen is…)

Het zou je verwonderen moest deze tante haar weekends slijten aan leeglopen voor de buis. Toch is er één programma op Canvas dat mij steevast intellectuele voeding geeft op zaterdagavond . Het kan mij eerlijk gezegd niet bommen welke al dan niet verfoeilijke activiteiten ik nadien ook doe, als ik een aflevering mis van “Alleen Elvis blijft bestaan”, dan is het alsof ik niet gewapend ben tegen de harde buitenwereld.

De laatste aflevering was een interview met één van ’s lands meest beroemde modeontwerpers, Walter Van Beirendonck. Als stads- en generatiegenoot heeft deze man mij steeds geboeid. Excentriek, origineel, uiterst talentvol en een homobeertje om dood te knuffelen, was hij degene die de trein naar de homo- en modescène in Antwerpen tijdens de jaren 70 niet heeft gemist.

Het uitzonderlijke aan dit programma, is dat je ook een inkijk krijgt in wat de gasten tijdens hun leven persoonlijk geboeid heeft. Lieve lezers, zo kreeg ik afgelopen zaterdag bijzondere nostalgische en erotische rillingen over mijn lijf bij het terugzien van  een fragment uit de toenmalige jeugdserie “Keromar”. We kregen enkele minuutjes terug Mike Verdrengh te zien die vanuit kikkerpersectief gefilmd werd en de Vlaamse jeugd van destijds trakteerde op een onvervalste upskirt-scène  waarin wij zijn sexy slipje en dito billen leerden appreciëren. We schrijven 1971, Ik was amper een beginnende puber die geen antwoord kreeg op de vraag waarom hij zo graag korte rokjes droeg. En dan verschenen er plots op televisie  mooie en geschminkte jonge mannen die schaars gekleed gingen en mijn hartje sneller deden slaan. Ik had niet bepaald een boontje voor Mike Verdrengh, wel was ik poepjaloers omwille van de rokjes en kleedjes die hij mocht dragen.

Ik herinner mij nochtans geen kritiek op de voor die tijd toch gewaagde kledij, wat ik wel nog weet is dat ik stiekem één van mijn eerste erecties ontwikkelde bij het zien van al dat moois. Vorige zaterdag overkwam het mij opnieuw met weliswaar dat ene grote verschil dat ik nu wel weet dat mijn geaardheid geen ziekelijke afwijking is.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Walter Van Beierendonck is een kunstenaar die zich laat inspireren door wat rond hem gebeurt. Het slipje van Mike vond hij ‘schattig’, maar voor Jolanda was het een katalysator, het officiële startschot en een gedeeltelijke geruststelling dat niet alle mannen enkel een penis hebben om vrouwen te behagen. Ik dacht aanvankelijk dat het exemplaar waarmee ik ongevraagd bedeeld werd overbodig was en dat het mettertijd beter zou verdwijnen . Als ik dan toch een vrouw wilde zijn, was het beter om zonder door het leven te gaan en het eventuele partners niet te moeilijk  te maken. God, wat ben ik blij dat het mes niet tussen mijn benen is gepasseerd en dat ik een vrouw met een ‘extraatje’ mag zijn. Voor sommigen is Jolanda geen echte vrouw. Gelukkig denk ik samen met een hoop lieve mannen daar helemaal anders over en voel ik mij op en top een transvrouw.

Bedankt Walter voor je grote werk als ontwerper en om mij er met het verleidelijke slipje van Timbal aan te herinneren hoe het allemaal begonnen is.

Tante Jolanda

MOEST MIJN VRIENDIN  EEN PIEMEL HEBBEN…

(over feestvarkens, een eitje met de Sint en vrouwen met ballen…)

Ik heb het nooit anders geweten dat eenmaal de Sint is geweest, de kerstboom zijn intrede doet in de woonkamer. Het straatbeeld en de inrichting van de winkels, zijn mij telkens een stapje voor om in de eindejaar sfeer te komen, maar uit principe laat ik mij nooit in de luren leggen onder commerciële druk: Eerst de Sint dan de boom!

Ik kan mij niet ontdoen van de indruk dat het hele gedoe dit jaar een beetje schoorvoetend op gang gekomen is. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de terreurdreiging. Maar omdat wij feestvarkens zijn, zal er ook de volgende weken geen ontkomen zijn aan de voor mij degoutante geur van glühwein en de talrijke ijspistes die massa’s freongas verbruiken. En toch is het maar goed ook dat we ons niet laten afschrikken door hen die in de naam van Allah onze soms wat banale gewoontes willen wegvagen met Kalasjnikovs.

Maar eerst heb ik toch nog een eitje te pellen met de heilige man. Elk jaar opnieuw zet ik mijn virtueel schoentje klaar dat gekoppeld is aan een lange lijst wensen en verzuchtingen die het leven van deze transvrouw wat draaglijker zouden kunnen maken. Ik vrees echter dat tante Jolanda geschrapt is uit het grote boek waaruit telkens blijkt dat er ook weer dit jaar geen stoute kinderen zijn. Tot mijn grote spijt moet ik deze Spanjaard of zijn kabinet van zwarte pieten die hem onjuiste informatie aanreiken,  stilaan gaan verdenken van schriftvervalsing. Dat hij de man van mijn dromen niet door de schoorsteen krijgt, is nog aannemelijk, maar een pakketje nieuwe slipjes zou toch moeten lukken. Ik moet dus wel een hele stoute tante zijn.

Na een grondige zelfstudie, denk ik het antwoord te hebben gevonden: Het heeft alles te maken met racisme! De zwarte pieten nemen het mij erg kwalijk dat ik niet op zwarte mannen val, terwijl de meeste vrouwen omwille van, je weet wel, er helemaal anders over denken. In een democratie heeft eenieder het recht zich te verdedigen en dus volgt hier mijn gegronde tegenaanval:

“Beste zwarte pieten, ik beschouw Afrika als het continent dat mij het nauwst aan het hart ligt, maar ondanks mijn geaardheid trek ik in deze de kaart van de Afrikaanse vrouw. Geen zwarte man kan tippen aan jullie moeders, vrouwen, tantes, zussen en nichten die stuk voor stuk kloten aan hun lijf hebben en die door hun schoonheid schitteren als ruwe diamanten waarbij jullie groot geschapen ego in het niets verdwijnt. Ik druk bij deze de wens uit om volgend jaar in december een zwarte piet met hoge hieltjes op bezoek te krijgen. Wellicht zal ik dan terug opgenomen worden in het grote boek van de brave kinderen.”

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Mijn adoratie voor ‘de zwarte vrouw’ zal jullie misschien verbazen, maar weet dat mijn beste vriendin een onvervalste en pure Afrikaanse is die als alleenstaande moeder haar mannetje staat en dagelijks toont dat ze een vrouw met ballen is zoals ik dat van nog geen enkele andere blanke vrouw gezien heb.

Ooit heb ik haar eens gezegd: ”meisje, moest jij echt een piemel gehad hebben, ik had je al lang met haar en huid opgegeten!” Waarop zij kordaat antwoordde: “Maar Jolandatje, wist je dan niet dat ik van binnen in feite een man ben. Dat is wat onze vriendschap al jaren aan de gang houdt!”

Tante Jolanda

HET RECHT OP LIEFDE

(Over harte prikjes, mosselen met friet en prinsessen in het land van de macho’s…)

Het is altijd fout om iedereen over dezelfde kam te scheren, maar hoe meer jaartjes op mijn teller komen te staan, hoe meer ik ervaar dat mannen rare wezens zijn als het op pure liefde aankomt. Deze vaststelling stelt zich nog scherper als je zoals ik een transvrouw bent. Het hart van deze tante is een vrouwenhart waardoor het kwetsbaar en gevoelig is aan prikjes van heren die hun libido op je willen uittesten.

Zoals de meeste andere vrouwen heb ik daar zelf deels schuld aan door in te spelen op de natuurlijke driften van een man. Het streelt uiteraard mijn ego om vast te stellen dat ik nog steeds in staat ben om het mannelijke lid in saluerende positie te krijgen, maar bij een vrouw gaat het om toch veel meer dan dat alleen. De eerste die zich in meer interesseert dan mijn lichaamsopeningen, moet zich nog steeds aanmelden.

De harte prikjes steken eens zo diep wanneer je dacht dicht bij de ware te zijn. Meestal manifesteert zich dit al heel snel via vrij banale aanwijzingen die duiden op een testosterongehalte dat dreigt te ontsporen. Een man die al enkele keren de eerste prijs in mijn slaapkamer had gewonnen nadat hij naar de normen van deze tante voldoende lief en attent was geweest, weigerde plots nog verder rekening te houden met die dingen waar ikzelf zo van kan genieten. Een gezellig etentje dat hand in hand gaat met een goed gesprek en een lekker glaasje wijn, is één van die momenten die een gelukzalig gevoel kunnen oproepen. Diegene die met mij op restaurant gaat kan dan misschien wel de kleren van mijn lijf kijken terwijl hij aan zijn aperitiefje slurpt, aan tafel denk ik nooit aan seks.

Ik ben gek op mosselen met friet. Niet meteen de duurste keuze uit de menukaart, maar toen hij de laatste keer nog eens met me wilde afspreken en ik hem voorstelde om aan de overkant van de straat mosseltjes te gaan eten, zei die plots ‘ik wil alleen maar jouw mossel proeven’. Ik dacht even dat het om te lachen was, maar toen hij een uurtje later voor de deur stond en zijn hand meteen in mijn slipje verdween, wist ik dat ik voor hem niet meer dan een hoertje was. Ik had mij mooi gemaakt voor hem, ik wilde dat hij met me kon pronken terwijl hij op restaurant de Chablis zou voorproeven en ik wilde praten over onze relatie omdat hij al enkele keren had laten uitschijnen dat ik een plaatsje in zijn hart had ingenomen. Daar stond ik dan met gescheurde panty’s en een ferme illusie armer.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Dit is geen leuk verhaal, maar wel een harde realiteit voor vele transvrouwen. In de reeks “Wedding days” die momenteel op de VRT loopt, kwamen gisteren de “Muxes” aan bod. Dit zijn transvrouwen die in het zuiden van Mexico volledig aanvaard zijn in een overigens vrij sterke macho cultuur. Ondanks hun “anders zijn” wordt er naar deze vrouwen opgekeken, maar zelfs in dit paradijs voor vrouwen zoals wij, kwamen er tranen in de ogen van een geïnterviewde  Muxe , toen haar gevraagd werd naar haar liefdesleven. “Wij zijn prinsessen in het land van de macho’s waar mannen ons maar al te graag willen neuken, maar veel verder dan dat, komt het zelden.

Tante Jolanda

LATEN WE HET ALLEMAAL NAAR DE KLOTEN GAAN?

(Over panty’s of kousenbroeken, koeien en varkens en een ongecontroleerd windje…)

Het is december, buiten geeft de thermometer bijna 14 graden aan en het regent nu al 2 dagen onophoudelijk. Ik draag een kleedje met korte mouwen en de verwarming hoeft niet op. Best leuk voor de energiefactuur, zou je kunnen zeggen.

Maar ik vraag mij af of de milieuproblematiek voor de meesten nog steeds een ‘ver-van-mijn-bed’ show is. Mensen komen doorgaans pas in actie wanneer iets hun dagelijkse leventje komt verstoren.

Als er iets is dat wij nu alvast aan den lijve ondervinden, dan is het wel het weer. Deze tante is dol op het dragen van panty’s en stay-up’s. Bij 30 graden komen beiden meestal niet in aanmerking en volstaat al dan niet een slipje. Het lijkt allemaal nog niet zo lang geleden dat een dikke warme kousenbroek of een jeans best te verdragen waren. Ik sta niet te springen voor  een lange koudegolf, maar kennen jullie het gevoel nog van een heerlijk warme choco of een trappistenbiertje  bij de open haard nadat de vriezeman in je oren, neus en vingertoppen had gebeten?  Het gaat stilaan de andere kant op waarbij het verschil tussen de seizoenen begint te vervagen. Er zijn tijdens de zomers langere hitte- en droogteperiodes op komst en de winters kondigen zich alsmaar natter aan.

Tot nog toe hebben wij door onze geologische ligging geluk dat onze contreien alsnog niet geteisterd worden door tyfoons, orkanen of zware overstromingen, maar wij zullen niet eeuwig aan het langste eindje blijven trekken.  Het lijkt misschien een aantrekkelijk idee om over 200 jaar in Antwerpen of Eindhoven in bikini over de zeedijk te kunnen paraderen, mij lijkt het eerder een perverse droom.

De klimaattop in Parijs heeft de opdracht om het apocalyptische beeld over hoe wij moeder aarde aan het wurgen zijn, terug te draaien. Het was voor mij alvast deprimerend om de wereldleiders in Le Bourget te zien aankomen in zware diesel verslindende limousines. Wist je dat “The Beast”, de wagen van Obama met een aparte vlucht wordt getransporteerd en dat die er bijna 30 liter diesel doordraait op 100 km? De conferentie vindt plaats op nauwelijks een boogscheut van de luchthaven. Had het geen milieuvriendelijk idee  geweest om al die hoge gasten met een elektrische wagen af te halen nadat hun regeringsvliegtuigen reeds duizenden liters kerosine hadden verbruikt om tot Parijs te geraken?

In de marge van deze top, komen ook nog andere dingen aan het licht die heel wat meer aandacht vragen dan mijn hormonenspiegel of de erectiestoornissen van mijn laatste partner. Ik las met verbazing dat koeien en varkens verantwoordelijk zijn voor 10 % van de totale CO2 uitstoot. Erger nog, anderhalf miljard runderen schrijven  18%  van alle broeikasgassen op hun conto. De koeienscheet en de mest produceren één derde van het methaangas in de wereld. Een gas dat onze aardbol 20 keer sneller opwarmt dan CO2. Als je hier ook nog eens het feit aan toevoegt dat er voor één liter melk 990 liter water nodig is, dan verliezen die mooie koeienogen een groot deel van hun  charmes.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Over de inbreng van de menselijke scheet, heb ik geen gegevens gevonden, maar ik ga mij vanaf nu toch een beetje schuldig voelen na het eten van een malse steak of wanneer er mij een ongecontroleerd windje ontsnapt.

By the way, ik heb eigenlijk nooit goed begrepen waarom de uitspraak ‘naar de kloten gaan’ een negatieve betekenis heeft gekregen. Anderzijds zegt men ook wel eens ‘kut’ wanneer de dingen niet lopen zoals gewenst

Tante Jolanda

“VERSTOPPERKE” SPELEN

(over begrip, kazakkendraaiers en een zeer gewaardeerde Tsjeef …)

We moeten het toch volmondig toegeven dat onze politiekers het hard te verduren hebben in de gegeven omstandigheden. Eén van de kinderspelletjes die nooit gender gelieerd zijn geweest is ‘verstopperke spelen’. Ondergetekende was er dan ook altijd als de kippen bij om een duister hoekje of struikje te vinden waar ze mij niet zouden snappen. Ik nam echter nooit graag de plaats in van de geblinddoekte. Ik weet niet waarom, maar bij mij duurde het altijd veel langer om mijn maatjes te lokaliseren. Het maakte mij humeurig en zenuwachtig alsof ik helemaal alleen in een wereld stond waar iedereen plots verdampt was.

Ik had destijds nooit kunnen vermoeden dat een dergelijk onschuldig tijdverdrijf een gans land zou kunnen platleggen. Ditmaal zijn onze verkozen excellenties en hun veiligheidsdiensten de geblinddoekten. Deze tante kan dus alle begrip opbrengen voor de zenuwslopende positie waarin Louis Michel en zijn maatjes zich bevinden.

In moeilijke tijden is het van cruciaal belang om het hoofd koel te houden en om op tijd en stond te kunnen relativeren of beter nog om nooit je gevoel voor humor te verliezen. Koen Geens, onze minister van justitie, is op dat vlak een onvervalst expert. Als ‘Tsjeef’ hoort die wat mij betreft tot de verkeerde partij, maar iedere keer wanneer een journalist hem de micro onder de neus stopt, ben ik telkens weer gecharmeerd door een vorm van spitsvondige en fijnzinnige humor.

Enkele dagen geleden was hij gastspreker op een ontmoeting met jonge moslims waar hem een merkwaardige appreciatie te beurt viel. Hij identificeerde zich zelfs met zijn publiek door heel persoonlijk te worden. Minister Geens alludeerde op zijn dochter die met een Ivoriaanse moslim gehuwd is en dat die relatie hem twee schattige mulatjes als kleinkinderen had opgeleverd.

Deze ontroerende ontboezeming heeft deze tante diep geraakt. Zodanig zelfs dat ik mij een ogenblik begon in te beelden dat Koen mijn schoonpapa zou zijn. Christendemocratische politici staan doorgaans bekend om vage kleurloosheid en ‘kazakkendraaierij’ , maar deze man doorprikt alle vooroordelen. Wanneer hij bereid is om zijn dochter uit te huwelijken aan een zwarte moslim, dan zou hij vast geen bezwaar hebben om zijn zoon gelukkig te zien aan de zijde van een transvrouw met piemeltje.

 Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Het gefotoshopte resultaat als bijdrage aan dit stukje illusionair denken, geeft mij toch een prettig gevoel. Ik weet zelfs niet of papa Koen wel een zoon heeft, laat staan hoe ik dan zou weten hoe die eruit ziet en of die wel in aanmerking zou komen om mijn hunkerende hormonen te bevredigen. Ook al was het maar denkbeeldig,  ik vond het sowieso een privilege om even plaats te maken op mijn beruchte sofa voor een man met wie ik dolgraag eens een glaasje single malt zou willen delen.

Tante Jolanda

PS: nota aan de veiligheidsdiensten:

Uw minister liep bij deze op geen enkel ogenblik gevaar. Op verzoek van uw diensten kan ik u zonder verwijl mijn attest van soa-vrij persoon bezorgen.

WORT IK BESPIONEERT?

(Over bibbergeld, het geheime dossier van Ahmed, Dt-fouten en vibrators met een langere levensduur…)

Vandaag begin ik met een ode aan een vrouw die woensdag zomaar eventjes 60 mensenlevens heeft gered. Als chauffeur bij de Lijn kwam zij met haar bus vast te zitten tussen de spoorlijnen. De passagiers in veiligheid brengen, was haar allereerste bekommernis. In een poging om nog groter kwaad te voorkomen, probeerde ze de bus nog van de sporen te krijgen maar daarbij liet zij het leven. Dat haar Brusselse collega’s diezelfde dag bibbergeld vroegen om de zone te willen binnenrijden waar terreuralarm 4 van kracht was, roept bij mij meer dan vraagtekens op.

Over bibberen gesproken… dat overkwam deze tante toen het nieuws bekend werd dat de Marokkaanse geheime dienst al haar onderdanen en hun afstammelingen in het buitenland, en dus ook bij ons, van zeer nabij volgt. Dat onze koning Filip dikke maatjes blijkt te zijn met zijn Marokkaanse evenknie, lijkt mij in de huidige terreurcontext een meenemertje. Maar ik heb al wel eens de aandacht getrokken van ene Ahmed die mij overigens zeer behoorlijk ‘behandelde’. Maar nu het geweten is dat hij hoogstwaarschijnlijk in het oog gehouden werd, vrees ik toch een beetje voor de veiligheid van die knappe jongen. Of het nu om een tongzoentje of een ietsje meer ging, doet niets ter zake. Een vrouw als Jolanda wordt in landen zoals Marokko onder dezelfde mat geveegd waaronder homo’s terecht komen.  Mij kan niets gebeuren, maar wat komt er in het geheime dossier van Ahmed te staan?

Ik kan jullie alvast meegeven dat moslims, toch althans mijn Ahmed, “goeie lovers” zijn. En bij het fouilleren was er geen spoor te bekennen van afluisterapparatuur nog van enig ander lichaamsvreemd voorwerp.

Wel heel erg vreemd was het artikel dat ik las waarin tips werden gegeven aan bloggers. Het blijkt dat blogs waarvan de titel Dt-fouten bevat, meer gelezen worden dan stukjes waarin een volmaakt correcte spelling wordt gehanteerd. Wel lieverds, als taalfreak vind ik dergelijke fouten zelfs bijna misdadig omdat je daardoor niet alleen je eigen intelligentie naar lagere regionen verwijst, maar ook die van de lezer. Tegen mijn principes in, heb ik het voor deze ene keer toch maar eens geprobeerd. Afwachten maar hoeveel meer hits dit oplevert.  

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Het nieuws bestaat gelukkig  niet alleen uit kommer en kwel. Zo raakte bekend dat Minister Peeters, bevoegd voor economie, en de consumentenorganisatie Testaankoop, de handen in elkaar slaan in de strijd tegen de al of niet moedwillige beperkte levensduur van elektronische apparatuur. Inderdaad een constante kwelling voor de consument en ook voor deze tante. Ik hoop dat er nu voldoende en afdoende maatregelen zullen genomen worden opdat mijn vibrator eindelijk een wat langer leven zou beschoren zijn.

Tante Jolanda

WAT GEBEURT DAARBUITEN ALLEMAAL?

(Over een walk on de wild side, extase, zieke geesten en glitterpoezen…)

Het is nauwelijks opgemerkt door de talrijk aanwezig zijnde veiligheidsdiensten dat de Antwerpse binnenstad maar net ontkomen is aan een terreuraanslag. Terwijl iedereen het moeilijk heeft met de late intrede van de koude en zich beschut met inderhaast bijeengezochte winterkledij, waagde seksbom Lesley-Ann Poppe zich naakt tussen de tramsporen. Deze gedurfde ‘walk on the wild side’ was weliswaar voor het goede doel, maar in deze explosieve tijden vind ik een op ontploffen staande boezem op zijn zachtst gezegd een veiligheidsrisico.

Het is inderdaad een feit dat mijn lontje niet gaat ontbranden door de exhibitionistische parade van deze madame, maar ik kan mij niet ontdoen van de associatie met de hype rond bommengordels.

Laat ons het maar vlug even hebben over een man waarvoor deze tante al heel lang een boontje heeft. Uit medialand bereikte ons het bericht dat het Tv programma ‘De Ideale Wereld’ vanaf januari op Canvas zal uitgezonden worden. Otto-Jan, Jelle en Sven op het favoriete kanaal van deze tante, wat een feest! Geef nu toe dames, Otto-Jan laat ons, en alle mannen met goede smaak, niet onberoerd. Het zal jullie niet verwonderen dat de satirische kijk op de actualiteit van deze knappe Nederlander mij al ettelijke keren in staat van televisie-gewijze  extase heeft gebracht.

Verdenk mij nu niet van homoseksueel getinte subjectiviteit omdat ik een naakte Lesley-Ann Poppe maar moeilijk kan appreciëren. Ik was mijn handen in alle onschuld na de ode aan de innemende nieuwe journaliste Karine Claassen. Bij deze kan niemand mij nog beschuldigen van seksistische kritiek op het aanwervingsbeleid van de VRT.

Het echte misprijzen bewaar ik voor die krankzinnige valse bommenmelders die tot op heden al een tiental scholen hebben laten ontruimen. Welke ziekelijke geest haalt het in zijn hoofd om misbruik te maken van de situatie en duizenden kinderen en hun ouders de stuipen op het lijf te jagen? Dergelijke delinquenten zouden een weeklang moeten opgesloten worden om in hun cel onophoudelijk geconfronteerd te worden met IS-filmpjes waarin getoond wordt hoe homoseksuelen van gebouwen gegooid worden. Wat een contrast met de vertederende poezenactie op de sociale media tijdens de anti-terreuracties van de politie. De mensheid is nog niet helemaal verloren!

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Over poezen gesproken… de ‘glitterpoes’ is een gloednieuwe trend voor tijdens de feestdagen waarbij vrouwen hun vagina en het heuveltje daarboven, versieren met glinsterende motiefjes die net het spleetje verhullen. Ik vrees dat deze tante hieraan niet zal kunnen deelnemen tenzij ik er een kerstboompje met dito ballen van zou maken. Handige en vooral creatieve kandidaten mogen zich altijd aanmelden voor een try-out op mijn edele delen, alhoewel ik verwacht dat voor de nachtmis alle glitterpoezen de deur zullen worden gewezen.

Tante Jolanda

HET VERHAAL VAN DE BLOEMETJES EN DE BIJTJES VOOR HERZIENING VATBAAR

(over het doorbloede oog van Danny Verstraeten, lage rugpijnen en het zaad van mijn man…)

Het nieuws in deze dagen is al deprimerend genoeg om ook nog eens drie kwartier geconfronteerd te moeten worden met een gesprongen adertje in het oog van VTM-nieuwsanker Danny Verstraeten. Ik weet uit eigen ervaring wel dat je daar zelf niets aan kan doen, maar voor mij is het gewoon niet om aan te zien. Deze banaliteit moest mij toch even van het hart.

En dan nu iets helemaal anders, alhoewel dit onderwerp toch ook een enigszins bloederig kantje vertoont. In de New York Times verscheen deze week een artikel over baarmoeder transplantatie. Men was er in 2014 in Zweden al in geslaagd om met succes een dergelijke operatie uit te voeren bij een cis-vrouw. Oei! Dat woordje zal voor sommigen weer iets nieuws zijn. De term ‘cis’ komt uit het Latijn en betekent ‘aan deze kant’ zoals ‘trans’ staat voor ‘aan de andere kant’. Als je genderidentiteit overeenkomt met je geboortegeslacht dan ben je dus cisgender. Voor diegenen die het nog niet moesten weten, deze tante is transgender en dus niet ‘cis’.

Bon, dat hebben wij u bij deze dan ook weeral meegegeven. Het ging in feite over de plaats waar ieder van ons ontstaan is. Niet de slaapkamer, de keukentafel of de lift, maar de baarmoeder. Onderzoeken in de Amerikaanse ‘Cleveland Clinic’, hebben geleid tot een baanbrekende medische procedure waarbij het perfect mogelijk is om een baarmoeder in te planten bij een vrouw die er geen heeft. Op de vraag of dit dan ook mogelijk zou zijn bij transvrouwen, geboren als man dus, werd bevestigend geantwoord.

Tja, dat opent nieuwe deuren voor heel wat transzusjes en hun vriendjes. Voor mijzelf komen die laatste ontwikkelingen veel te laat. Ik ben al blij dat ik borstjes kan kweken en dat mijn omgeving het al lang niet meer door heeft dat ik geen ‘cisvrouw ‘ ben. Bovendien overkomt het mij steeds vaker dat lage rugpijnen mij parten spelen wanneer het bezoek van de nacht voordien een ietsje te hevig is geweest. Vriendinnen die ooit zwanger zijn geweest bevestigen mij trouwens dat de rug een zwakke plek is met een ‘boeleke’ in de buik. Ik kan mij daarentegen perfect voorstellen dat het hartje van sommige transvrouwen wat sneller gaat slaan in de wetenschap dat het zaad van hun man kan uitgroeien tot een kindje.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ik ben aan het fotoshoppen geslagen en zoals je kan zien heb ik mij voor deze column een zwangere buik aangemeten. Het kan misschien een beetje ijdel overkomen, maar toch… het staat mij best. Laat mij deze fantasie nu maar snel vergeten, maar in de boekjes over seksuele voorlichting voor kinderen wordt het verhaal van de bloemetjes en de bijtjes steeds ingewikkelder.

Tante Jolanda

EEN LESJE GESCHIEDENIS

(Over 1929, de Garçonne als mannenverleidster en de briljante Karine Claassen…)

Aan al diegenen die de laatste dagen hard roepen met populistische slogans zoals “Sluit onmiddellijk de grenzen”, zou ik een onvervalst cliché willen aanbevelen: Bekijk even de geschiedenis want die herhaald zich voortdurend. Historicus en journalist Wim de Vacht schreef het boek “Wij Europeanen”, waarin een poging uit 1929 wordt beschreven om een federaal Europa op te richten  om door verzoening en samenwerking de economie er terug bovenop te krijgen en vooral om een nieuwe allesvernietigende oorlog te vermijden.

27 Europese landen komen op dat ogenblik in Genève bijeen en geraken het principieel eens over de voorstellen. In de afzonderlijke nationale parlementen worden de plannen echter van tafel geveegd. Hoe erg fout het nadien gelopen is, weet iedereen intussen. Enorm interessant is dat de auteur een parallel verloop van de geschiedenis schetst alsof die federatie er wel zou gekomen zijn. Gematigde politici zouden dan hebben kunnen voorkomen dat in Duitsland Hitler aan de macht zou komen en in Spanje had Franco onder controle kunnen gehouden worden.

Zolang ik op de schoolbanken niet opgezadeld werd met wiskunde of fysica, was hetgeen wat die meneer daar aan het bord vertelde, best boeiend en bestonden de leuke dingen van het leven uit meer dan nylonkousen en lingerie.

De fascinatie van deze tante voor vintage is waarschijnlijk deels te verklaren door wat zich afspeelde in die boeiende jaren 20, die niet voor niets de “Roaring twenties” werden genoemd. Vrouwen gooiden het korset overboord, droegen voor het eerst rokken boven de knie en de kousen waren als een tweede, mooiere, huid: vleeskleurig en van glanzende zijde. De decolletés reikten van voren bijna de taille en een blote rug was ook eerder regel dan uitzondering. Roken was enorm in trek en de vrouw kon mannen perfect uitdagen met het lange sigarettenpijpje.  De “garçonne”, het ‘jongensmeisje’, was geboren: de androgyne, werkende vrouw met de aantrekkelijkheid van de” femme fatale”. Uitgaan en een Cabaretje bezoeken waren hot issues en er bestond zelfs een voorzichtige opening naar homoseksualiteit toe.

Mijn God, lieverds, telkens ik iets lees over die periode, word ik overvallen door een golf van nostalgie voor een tijd die ik zelfs niet heb meegemaakt. Een vrouw als tante Jolanda zou zich maar wat in haar nopjes gevoeld hebben als sexy mannenverleidster.

Hoe erg is het dan ook dat het optimisme en de “joie de vivre” van die dagen de kop werd ingedrukt door een eng nationalisme dat zou uitmonden in een vreselijk racisme dat verantwoordelijk is voor de zwartste bladzijden uit onze recente geschiedenis. Gaan wij in deze tijden van terreur waar de ene crisis na de andere volgt, alweer een gemiste kans moeten optekenen?

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

En toch werd de onheilspellende berichtgeving die ons de afgelopen week vanuit Parijs bereikte, een beetje draaglijk gemaakt door de verslaggeving van VRT-journaliste Karine Claassen. Deze nieuwe, frisse,  en geëngageerde jonge vrouw, was mij al een eerste keer opgevallen ten tijde van de aanslagen op Charlie Hebdo. Haar reportagewerk is gevat en getuigt van journalistieke eerlijkheid waarbij zij de emoties van geïnterviewden nooit uit de weg gaat zonder zoetsappig te worden of op zoek te zijn naar sensatie. Haar duidelijk niet pure Belgische roots tonen aan welke verrijking  een multiculturele en gekleurde samenleving  betekent. Dat geldt trouwens ook voor Ihsane Chioua Lekhli die ons op zondag in “de zevende dag” schitterend door het nieuws van de afgelopen week loodst. En dan moet ik spijtig genoeg toch weer terugkomen op de gemiste kans bij de samenstelling van de nieuwe K3.

Tante Jolanda

EEN PROFETISCHE DROOM

(over Antwerpen Aan Zee, whisky degustaties met de Flandria en de Perzische Golf en de Middellandse Zee hand in hand tegen IS…)

Hoe ging die droom van vannacht alweer? Er blijft als je wakker wordt een wat bizar gevoel over, maar meestal weet je niet meer wat je precies gedroomd hebt. En heel af en toe is er eentje die scherp en helder, tot in de details, terug boven komt alsof je het echt hebt meegemaakt. Wetenschappers en slaapspecialisten situeren dergelijke droom in de laatste fase van de diepe slaap waarin een link wordt gemaakt met straffe gebeurtenissen uit je echte leven. Mij is het vanmorgen overkomen.

Die zogenaamde link is niet ver te zoeken. Ik ben een grote fan van cartoonist en allround kunstenaar Kamagurka die wekelijks een bijdrage levert voor “De Afspraak” op Canvas. Ik zie deze meneer niet onmiddellijk zijn ding doen in een kleedje, maar de cynische manier waarop hij onderwerpen uit de actualiteit aanpakt, wekt bij deze tante grote bewondering op.

Gisteren verscheen hij op televisie met een gocart waarmee kinderen zich amuseren op de wandeldijken van onze kuststeden. Hij ging daarmee mensen bezoeken wiens huis over 200 jaar aan de nieuwe imaginaire kustlijn zou liggen als de opwarming van de aarde met 2 graden zou toenemen. Hij schoof hun ook de hertekende landkaart  onder de neus waarop Antwerpen en Eindhoven het statuut van badsteden zouden aannemen.

Eind deze maand wordt uitgerekend in Parijs, de grote klimaattop gehouden die moet voorkomen dat we met natte voeten komen te staan. Nu net, met een hele week onheilspellende berichten over terrorisme, roept die andere reële dreiging  een apocalyptisch beeld op van een wereld die regelrecht naar de kloten aan het gaan is. Tante Jolanda vindt kloten een best leuk gegeven maar dan toch liever in een andere context.

Met die gedachten in mijn ont schminkte kop, ben ik dus afgelopen nacht ingedommeld. Antwerpen, mijn stad, had eindelijk de status van het mondaine Knokke overgenomen. De Groenplaats was de nieuwe “Place m’as tu vu” geworden waar knappe gasten in dure half open elektrische auto’s rondreden op zoek naar bevestiging van hun mannelijk ego. Op de kaaien stonden palmbomen en kon je aan de overkant van de Noordzee  bij helder weer vanop terrasjes de contouren van het Schotse hooggebergte ontwaren.  Engeland was volledig onder de zeespiegel verdwenen en met de Flandria-overzet kon je uitstapjes maken voor georganiseerde whisky degustaties. En Jolanda, …die had een prestigieuze en druk bezochte “boutique” voor transvrouwen op de “Boulevard du Meir”.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ondanks dat half Vlaanderen en Nederland naar hoger gelegen gebieden zou hebben moeten uitwijken en dat er van een geweldige stad als Londen geen sprake meer zou zijn, was dit al bij al geen slechte droom. En wat zou er in tussentijd met IS gebeurd zijn? Zouden de Perzische Golf en de Middellandse Zee elkaar gevonden hebben om Raqqa te overspoelen en naar de zeebodem te verbannen? In elk geval een mooie vervulling van de Daesh Apocalyps-profetie .

Oei! Ik merk net dat het hard is beginnen regenen, het stijgen van de zeespiegel moet ergens beginnen nietwaar?

Tante Jolanda

“MAMA, WAT IS OORLOG?”

(over Spock en Kirk, vieze woorden en een vuile onderbroek door de jihadisten…)

Ik herinner mij nog alsof het gisteren was hoe diep ongelukkig een kind kan zijn. Het gaat hier niet over de wat onwezenlijke vraag of ik nu een jongen of een meisje was. Dat was als kleine snotter eerder een kwestie waar niet onmiddellijk een antwoord op zou komen en waarover uit grote schaamte al zeker niet gepraat zou kunnen worden. Neen, ik heb het over bv die ogenblikken dat je thuis een slecht schoolrapport moest gaan voorleggen. De donderwolk die mij toen dikwijls boven het hoofde hing, was telkens de aanleiding om te willen verdwijnen. Zo ver mogelijk weg van de realiteit en liefst nog naar een andere planeet in een ruimteschip waar meneer Spock en kapitein Kirk mij wel zouden opvangen.

En toch voelde ik mij als broekventje betrokken met wat er in de wereld van de grote mensen gebeurde. Ik was amper 4 jaar en een half toen in ’63 het leven even stil viel na de moord op Kennedy, zowat het eerste nieuwsfeit dat ik min of meer bewust meemaakte. Mijn ouders vonden dat “nen hele goeie mens” en dus sloot ik mij daar zondermeer bij aan. Het gebeuren raakte mij pas echt bij de beelden van het zoontje van de president die militair salueerde naar de kist van zijn vader. Maar in diezelfde periode had zich de Cubacrisis voorgedaan waarbij de wereld op de rand van een derde wereldoorlog stond en waarbij die “goeie mens” een hoofdrol had gespeeld. Daarover heb ik aan de keukentafel nooit iets horen zeggen.

Eigenlijk maar goed ook dat de wereldwijde angst die toen heerste niet aan mij werd overgedragen. Zo kom ik bij wat er nu in 2015 gebeurt rond de jihadistische terreur van IS en de impact daarvan op kinderen. Er wordt nu voor de eerste keer in 70 jaar terug over oorlog gepraat en het gebeurt bovendien heel erg dichtbij. Op het sinterklaasfeest in Antwerpen moesten vele mama’s de inhoud van hun draagtassen tonen aan de politie en vanavond blijven de papa’s op hun honger zitten voor het voetbal omdat er mogelijk nog een gek met een bomgordel rondloopt. Op TV verklaart de Franse president de oorlog zonder er doekjes om te winden en hetzelfde vieze woord weerklinkt meermaals in de huiskamer waar de televisie constant op staat en de kinderen bewust of onbewust meeluisteren.

Het zijn heel andere tijden dan de jaren 60 en deze dreiging raakt ons dichter dan ooit, ook al wordt ons voorgehouden dat wij ons niet anders mogen gaan gedragen omdat het net dat is wat IS wil bereiken.

Ik ben het daar maar gedeeltelijk mee eens en hypocrisie is in dit geval zelfs misplaatst. Kinderen zijn lang niet zo dom en zij voelen dat er iets gaande is. Laat hen niet met een hoop vragen zitten. Bij de jongsten laat je best de gruwelijke details weg, maar vertel hen wel over stoute mensen die ons pijn willen doen omdat ze ziek in het hoofd zijn. Aan de wat oudere kinderen mag naargelang leeftijd en bevattingsvermogen, best wat meer uitleg gegeven worden over die zieke hoofden. Hier spelen de scholen natuurlijk een uiterst belangrijke rol.

De meeste schrik heb je van het onbekende. Voor kleine kindjes is dat bv het spook onder het bed. Kijk samen met hen onder dat bed en zij zullen een pak geruster de slaap vatten. Bij de wat ouderen en zeker bij de adolescenten,  moet over extremisme kunnen gepraat worden en over het moslimvriendje of –vriendinnetje dat naast hen in de klas zit dat niets te maken heeft met de aanslagen in de stad van Euro Disney. Wat zal overblijven is een dosis gezonde angst!.

Om termen zoals Salafisme of  Soenieten en Sjiieten te kunnen vatten en om te begrijpen waarom IS of ISIS nu plots Daesh genoemd wordt, moet je tegenwoordig bijna aan een heuse zelfstudie gaan beginnen. Maar het is totaal fout om uit onwetendheid het probleem te herleiden tot een simpele godsdienstoorlog tussen het westen en de Islam. Als wij dit dan ook nog eens gaan overbrengen op onze kinderen, dan zal het gegarandeerd verkeerd aflopen.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Wel lieverds, ik vind dat wij toch op zijn minst het recht hebben om ons een beetje anders te gedragen maar wel met een gezonde dosis angst. Jezelf uit schrik in huis opsluiten is geen optie, niet meer op restaurant gaan, je avondje uit afzeggen of concerten en manifestaties vermijden, al evenmin.  maar dat er nu terug militairen en meer politie op straat zullen te zien zijn, moeten we aanvaarden.

Ik betrap er mijzelf net op dat ik de voorbije week mijn benen niet onthaard heb en dat ik dringend mijn slipje moet verschonen. Neen, zover mogen de jihadisten deze tante niet krijgen!

Tante Jolanda

“…IK HOOP VAN HARTE DAT JIJ HET VOLGENDE SLACHTOFFER BENT, STOM WUF” EN OOK: …”U BENT DE EERSTE VANDAAG DIE MIJN HART EEN BEETJE KAN VERWARMEN”

(Over de reacties op een column van tante Jolanda aan de Vlaamse media…)

Wij hebben op zijn zachtst gezegd een paar heel rare dagen achter de rug. Het gaat deze tante ook  niet goed af om zondermeer de dingen te blijven publiceren die zij doorgaans gewend is om op het net zetten. Ik kan het niet over het hart krijgen om mijn sociaal engagement opzij te schuiven en met oogkleppen op artikels en statements te plaatsen over hoe vrouwelijk ik mij wel voel. Anderzijds zou het oerdom zijn om ook op mijn terrein in de val te lopen en toe te geven aan een angstklimaat waarin niemand nog zichzelf kan zijn.

Dat sociaal engagement had mij ertoe bewogen om de vorige column van “Op de schoot bij…” naar de online-edities van een aantal Vlaams kranten en naar de VRT-redactie te sturen. Lieve mensen, de ganse zaterdag heeft mijn inbox roodgloeiend gestaan. Er zijn tot mijn verbazing honderden likes binnengekomen en ook tientallen schriftelijke reacties die lang  niet allemaal positief waren. Er werd mij zelfs toegewenst dat ik het eerstvolgende slachtoffer van een terreurdaad zou worden of dat ik in het Brusselse grote kans zou lopen om verkracht te worden.

Wees gerust, aangezien het om een te verwaarlozen minderheid gaat, kan ik deze uitspraken zonder moeite relativeren. De meeste antwoorden waren trouwens bijzonder positief en zelfs hartverwarmend.

Genoeg geleuterd, ik heb zonder onderscheid te maken de relevante reacties gebundeld. Je kan ze hieronder lezen.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Mijn fysionomie komt niet in aanmerking voor een eisprong en toch heb ik bij deze een ei gelegd waarop je ofwel kan broeden ofwel maak je er een omeletje van. In elk geval, zolang één of andere gestoorde ziel zijn Kalasjnikov niet op deze tante richt, ga ik door waar ik mee bezig ben. De 72 maagden in het paradijs zijn aan mij toch niet besteed.

Tante Jolanda   

Mijn column van 14/11/2015:

De eerste emotionele reacties beginnen stilaan plaats te maken voor een gevoel van afschuw waarbij drie zaken mij diep degouteren: het blinde, moordende geweld tegen onschuldigen, de vreugde explosie op jihadistische platforms en tenslotte de vele afschuwelijke en beschamende reacties op het gebeuren die ik afgelopen nacht op de sociale media zag verschijnen.

…”Pas de sharia toe op die klootzakken…, Het paard van Troje is al binnen, …Vluchtelingen terug,…De vijand is onder ons, …We zijn in oorlog met de islam, en ga zo maar door…

Lieve mensen, dit maakt mij intriest! De aanhangers van IS, Al Qaida, of hoe je deze duivelse moordenaars ook wil noemen, lachen in hun vuistje  wanneer zij onze Facebook reacties lezen. De ontwrichting van onze samenleving, angst en tweedracht zaaien en de waarden van de verlichting op de helling zetten, zijn nu net de bedoeling van hen die trouwens goed op weg zijn om deze vuile oorlog te winnen.

En ja, we zijn wel degelijk in oorlog, maar ik vrees dat wij ons van vijand vergissen. De grenzen sluiten voor mensen in nood die op de vlucht zijn voor gelijkaardige toestanden als deze die in Parijs plaats vonden, is een schromelijk foute beoordeling. Door het loslaten van principes zoals medemenselijkheid, solidariteit en verdraagzaamheid, lopen wij recht in de val die voor onze blinde ogen wordt opgezet.

Dit is geen pleitbezorging voor verdraagzaamheid ten aanzien van elke vorm van extremisme, maar een oproep om ééndrachtig onze pijlen te richten op hen die niet in deze wereld thuishoren. Die pijlen kunnen wat mij betreft de vorm aannemen van een gewapend optreden in Syrië of daarbuiten, maar het moet gelijktijdig gecombineerd worden met een groot hart voor alle goed-menende mensen die in de miserie zitten.

De meest drieste slachtpartijen gebeurden gisteren in de buurt van de Place de la République. De plaats bij uitstek die symbool staat voor de waarden van de verlichting die na de Franse revolutie werden afgedwongen en die tot op heden onze samenleving de moeite waard maken om in te leven. Wat ik nu op mijn computerscherm te lezen krijg, werpt een schaamteloze smet op die mooie erfenis.

Reacties:

HET NIEUWSBLAD

NEG …   Jolanda, ga je alweer je kop in het zand steken??? Ben je dan nog altijd ziende stekeblind??? Deze aanslagen, deze migratie naar europa is decennia lang stelselmatig en gepland voorbereid!! I kan je 100% garanderen dat de internationale moslimgemeenschat er in zal slagen binnen 2 generaties Europa te vernietigen en zullen koloniseren en terroriseren. Ze zijn nooit vergeten wat de kruisvaarders in de ME hen hebben aangedaan en ze hebben medeplichtigen in eigen rangen: denk maar aan de vele politiekers die hen goedgezind zijn en door hen goed voorzien want die bruine joekels hebben het grootste wapen, nl het oliegeld! Het wordt tijd dat je naar de oogarts gaat en opnieuw de wereld naar haar realiteit gaat bekijken: je kent dat volkje niet! Ik wel, ik heb er gewerkt en weet tot wat ze in staat zijn.

POS … Blij nog eens een nuchtere reactie te lezen Jolanda smile-emoticon

NEG … ik hoop van harte dat jij het volgende slachtoffer bent dom wuf.

DE MORGEN

POS … Mooi geschreven, zou het zelf niet beter kunnen zeggen! Mag ik je tekst delen?

NEG … Jolanda ik denk dat jij je kop eens moet laten nazien hoe dom kun je zijn als je alles leest wat er gebeurt terug van waar ze komen

POS … Jolande indd mooi neergepend. En tot hiertoe ben/was ik van dezelfde mening. Ik heb mij zoals zovelen ingezet, het opgenomen voor de zwakkeren, maar eerlijk gezegd het wordt met de dag moeilijker. Ik weiger van racistisch, egoïstisch te zijn wat mij ook gelukt is, in de hoop dat het wel goed komt. Dze nacht is mijn angst omgeslagen in woede en vrees dat dit gevoel bij heel veel mensen sterk aanwezig is. Hoe ver kan men een mens drijven ?

POS … prachtig verwoord, Jolanda, 

POS … Goede objectieve en nuchtere visie! Gedeeld met vermelding van je naam.

POS … Doet deugd ook zo een reactie's te kunnen lezen. Ook gedeeld met vermelding naam.

DE REDACTIE.BE

NEG … Als het nu nog niet duidelijk voor u is dat het paard van Troje binnen is tja ! De rijke arabische landen laten de vluchtelingen ook niet binnen omdat die weten wat daar van verder komt !! En als gij het leven van onze kinderen opt spel wilt zetten ... mooie woorden kan iedereen schrijven ! Wordt tijd dat ze realistisch worden en dat int het voordeel van iedereen die hier leeft !! Anders wordt het chaos zet maar gerust ! want het leven van onze kinderen is meer waard dan het leven van kinderen uit het midden oosten.

POS … Goed verwoord Jolanda maar zoals blijkt uit de reactie kan je nog zo hard roepen tegen de dove; hij hoort het niet.

DE STANDAARD

POS … Bravo, mevrouw! U vat voor mij de essentie perfect samen: de vluchtelingen worden hier opnieuw geconfronteerd met net het geweld waarvoor ze op de vlucht zijn... In- en intriest.

POS … Dankuwel. Mijn hart bloedt dag na dag. Voor Parijs, en voor elk mens in eender welk land dat hieraan ten prooi valt. U bent de eerste die mijn hart vandaag een beetje kan verwarmen

NEG … Neen Mevrouw, u ziet het fout. Bij die vluchtelingen zitten inderdaad een paar echte vluchtelingen. Een heel deel komen naar hier met slechte bedoelingen en staan al bij de grens van hun oren te maken en verstoppen al zelfs hun gezicht en dat zegt voldoende. Zolang ze niet kunnen omgaan met onze westerse gewoontes, vrouwen niet als normale mensen kunnen behandelen zijn ze hier niet welkom. Het zal nooit stoppen

NEG … U vergeet erbij te zeggen dat 7 op 10 "vluchtelingen" geen Syriers zijn maar gelukzoekers en dat is onhoudbaar in de wetenschap dat ze volgend jaar nog met veel meer massaal zullen afkomen.Bent u bereid om binnen 5 jaar minstens een derde van uw bezit in te leveren, want dat zal dan de uiteindelijke kost zijn (huizen, scholen,bijstand,voeding...) Wel mevrouw, ik en de overgrote meerderheid van de Vlamingen absoluut niet en dat zal zich duidelijk vertalen in een nieuwe, ditmaal GITzwarte zondag.

NEG … Ik vrees dat je naïef bent en blijft geloven in de goedheid van die "vluchtelingen". De migrantenstroom is verre van onschuldig, en dit zal nog maar het begin zijn!

POS … Prachtig gezegd Jolanda!

POS … Top commentaar 

POS … Angst in combinatie met domheid, zorgen voor onmenselijkheid bij ons... ik hoop samen met u dat menselijkheid en verstand het zullen winnen. 
Bedankt voor deze mooie post. Het doet ongelooflijk deugd om te zien dat er nog mensen zijn die beseffen dat er tegen de verkeerde vijand wordt gestreden.
Ik ben erg bang. Niet alleen voor IS maar ook voor het extremisme bij ons. Nog geen eeuw geleden, is zo de holocaust ook gestart.

POS … Amen! Ik ben blij dat er nog meer mensen zijn met deze mening en deze "open" instelling. Want anders durf ik het niet meer noemen tussen alle posts en comments van haat en kortzichtigheid. Het is erg pijnlijk en beschamend deze te moeten aanzien. Door Isis denk ik veel na over de toekomst en wat er nog uit voort kan komen, Door wat ik lees op fb krijg ik écht schrik voor onze toekomst. 
Bedankt voor uw mooie bericht.

POS …  inderdaad! fijn dat er ook nog mensen als U zijn. Een sprankel hoop bij al de waanzin; menselijk blijven zal wel een zeer verstandige keus zijn. Want noemen we onszelf niet zo....mensen?

GAZET V ANTWERPEN

POS … Ze snappen niet dat die mensen ook vluchten voor IS. Een moslim is geen IS net zoals een cristen geen Adolf is. Het zijn mensen van vlees en bloed... pure onwetendheid.

POS … Heel correct maar op dit ogenblik lijken alle terroristen wel moslims te zijn….. 

NEG … ff na 22u in Brussel als vrouw van Noord naar Zuid wandelen, nadien nog een mooi stukje op FB schrijven ....