“LOVE ACTION”
(over bijten in de zoete appel, de Golden Years en een
wulpse tante…)
“Attackskes” zijn op een steeds vorderende leeftijd een
gegeven waar deze tante niet meer omheen kan. Maak je geen zorgen, er is voor
zover ik weet niets mis met hart of andere vitale onderdelen waaruit dit mens
is opgebouwd. Het gaat over vapeurtjes, onverklaarbare stemmingswisselingen
waarbij je plots zin hebt om te gaan huilen of erger nog de onweerstaanbare
drang om de stad in te trekken en een lekker ventje aan de haak te slaan. De
volgende dag wordt je wakker met barstende hoofdpijn en de vraag of meneer wel
een condoom heeft gebruikt.
Vandaag
ben ik het slachtoffer van een meedogenloze nostalgieaanval. Jolanda bezondigt
zich wel eens vaker aan het “teruggrijpen naar vroeger”. De tijden dat
blijkbaar alles van zelf ging en dat het leven zich presenteerde als een zoete
appel waar je maar in te bijten had. Maar tegelijkertijd doet het pijn om te
beseffen dat je destijds voor de verkeerde appel hebt gekozen.
Concreet gaat het hier over de beginjaren 80, mijn “golden
years”. Net afgestudeerd, diploma op zak, onmiddellijk als jonge snaak een
kaderfunctie en een droomhobby als redactieverantwoordelijke en deejay op een
lokale radio.
En wat ontbreekt in dit mooie plaatje? … juist ja, op het
eerste zicht was er van Jolanda geen sprake. En toch was zij permanent aanwezig.
Zij zat binnenin ongeduldig te bonken “Allez stomme kloot, wanneer laat je mij
eruit?”. Ik hoorde en voelde wel degelijk haar wanhopige roep om aandacht en ik
liet haar soms eens los in de beslotenheid van de slaapkamer. Het was ook
mogelijk haar enigszins te sussen met het dragen van damesslipjes en panty’s,
maar verder dan dat mocht zij niet komen. Misschien was het uit angst om die
job te verliezen en wat zouden ze op de radio zeggen wanneer hun hoofdredacteur
plots als redactrice met een mannenstem zou komen opdagen? Transgenderisme werd
bovendien in die dagen onder de vlag van “genderdysforie” nog als een psychische aandoening beschouwd en
ik wilde niet gecatalogeerd worden als iemand bij wie een vijsje los zit.
Toch kreeg Jolanda vanuit de buitenwereld heel wat
prikkels. Eén van de mannen daarvoor verantwoordelijk was Philip Oakey, de
zanger van het legendarische Human League. Hij was voor mij en mijn alter ego
de verpersoonlijking van hoe het manbeeld in de jaren tachtig dichter toe
groeide naar het vrouwelijke kantje dat ieder penis dragend menselijk wezen in
zich heeft. Heerlijk hoe die gast geschminkt op het podium kwam met mascara en
een haarcoupe die het meisje in mij deed
smelten van jaloezie.
Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij
hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…
Ik ga jullie niet vervelen met hoe het Jolanda verder
vergaan is. Trouwe volgers van het kronkelende pad dat zij bewandeld heeft, zijn
daar inmiddels reeds voldoende van op de hoogte. Eén ding is duidelijk: zij
heeft uiteindelijk met scha en schande het pleit gewonnen.
Leven in het verleden is niet gezond en zeker niet
wanneer je jezelf vastpint op gemiste kansen. Je kan er toch niets meer aan
veranderen. De wereld heeft misschien een jonge dartele seksbom moeten missen,
maar ze heeft er een wulpse tante bijgekregen.
En als toemaatje, hieronder de link naar “Hard Times/Love
Action” met Philip Oakey in een glansrol.
Tante Jolanda
Geen opmerkingen:
Een reactie posten