EEN REIS NAAR HET JAAR 2040

(Jolanda voorspelt het einde van de kleerkast, vrede in Syrië, goed nieuws voor Groen en zij heeft bijna seks met een hologram…)

In de film “Back tot he future”, werd 25 jaar geleden allusie gemaakt op hoe de wereld er in 2015 zou uitzien. De teller van de tijdmachine uit de film, bleef staan  op de voorbije week. Het is boeiend om te zien hoe dicht de filmmakers van destijds een aantal voorspellingen hebben gedaan die vandaag ook echt deel uitmaken van de realiteit. Je ziet het al aankomen: tante Jolanda zet haar teller op het jaar 2040, televisie en smartphone gaan uit om zich ten volle te kunnen  concentreren op een ideaal  toekomstbeeld en ze schuift haar gordijntjes toe. Het lijkt mij handig om een reis naar de toekomst naakt aan te vatten  en ontdaan te zijn van alle tekenen die er op wijzen dat je uit het verleden komt. Het zou belachelijk zijn moest tante Jolanda ter plaatse aankomen in een outfit die al 25 jaar uit de mode is. Bovendien is het beter om de gluurder aan de overkant van de straat de wind uit de zeilen te nemen wanneer zij haar fantasieën de vrije loop laat gaan. Wij schrijven oktober 2040 en drukken op “Enter”.

Tjonge dat ging vlug! Ik heb er amper iets van gemerkt en ik bevind mij in een appartement dat blijkbaar het mijne is. De sofa die in 2040 nu inmiddels al 30 jaar dienst doet als plek van inspiratie en toevluchtsoord voor sommige heerschappen, is nog steeds dezelfde. Die moet in deze tijden alvast het label “Vintage” opgeplakt gekregen hebben. Buiten enkele herkenbare kadertjes aan de muren, is alles anders. Het licht vertrekt vanuit verschillende richtingen en verandert automatisch van intensiteit naargelang welke kant ik uitkijk. Het is er kraaknet en in wat de keuken moet voorstellen, staat niet één gebruikt kopje, wat 25 jaar geleden wel eens anders durfde te zijn.

Ik voel dat ik niet alleen ben, draai mij om en… daar staat een poedelnaakte Adonis die mij met een stem om van weg te smelten vraagt of ik zin in koffie heb. Ik heb al snel door dat het om een soort hologram gaat dat deel uitmaakt van de huiselijke domotica. Een minuutje later krijg ik het perfecte koffietje geserveerd door een nog perfecter erotisch gevormd mannenlichaam dat stilaan de gemoederen van mijn genitaliën begint te beroeren. Alsof dat zalige creatuur mijn naaktheid heeft opgemerkt vraagt hij mij plots of ik vanavond nog zinnens ben om uit te gaan en welke kleren ik dan zou willen dragen. Op één van de muren verschijnen in overflow een aantal prachtige jurkjes en pakjes waaruit ik moet kiezen door een simpele bevestiging met de wijsvinger. Jolanda valt voor een beige- mokka combinatie van het huis Dior met een paar huidkleurige ophoud-kousen van Dim,  twee merken die dus over 25 jaar nog zullen bestaan. Alleen het merk van de prachtige schoenen die van  Syrische makelij zijn, is mij onbekend. Blijkbaar zijn intussen in dat land, gelukkig maar, de vredesduiven  neergestreken.

Het is aangenaam lekker warm op het appartement, maar toch wil ik even mijn neusje uit het raam steken al is het maar om de geur van 2040 op te snuiven  en om te weten of er nog sporen van fijn stof te bespeuren zijn. Het ruikt lekker fris en onbezoedeld, alleen merk ik dat er buiten wat gezoem haast geen geluiden zijn waar te nemen. Nochtans is er beneden flink wat beweging te zien van voertuigen die kriskras onder, boven, achter- en naast elkaar het verkeer uitmaken. Ik maak mij de bedenking dat wanneer ik bij mijn thuiskomst in 2015 ooit de lotto zal winnen,  mij dringend aandelen van Tesla moet aanschaffen.

Wanneer Jolanda aanstalten maakt om de lift naar beneden te nemen, klinkt de deurbel. Net zoals ze klinkt in 2015, schel en onaangenaam indringend. Hoe kan dat nu met al die geavanceerde domotica toepassingen?  Ook de krakende parlofoon is die van oktober van datzelfde jaar. “…Ben ik bij Jolanda van het Gender Consult?... Ik ben Frank, wij hadden om 10 uur een afspraak!...”

De Dju, die was ik helemaal vergeten waardoor er abrupt  een einde komt aan mijn reisje door de tijd…

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

En ik had nog zo veel te ontdekken en nog zo veel leuks met jullie te delen, wat spijtig! Misschien maak ik het verhaal vannacht wel af tijdens mijn dromen. Tenzij ik seks met een hologram ga hebben!

Tante Jolanda