DOWN THERE, IS DE STRIJDBIJL BEGRAVEN.

Deze tante is de laatste tijd verzeild geraakt in een nostalgisch buitje. Niet dat ik het einde voel naderen, ik hoop nog een tijdje de mooie dingen des levens te kunnen meevieren. Het is wel een feit dat de meedogenloze afvallingskoers voor sommige vrienden en bekenden is ingezet. Tja…, dat hoort er nu eenmaal bij, maar daardoor ga je af en toe wel eens terugkijken in het verleden. Het is niet de bedoeling Jolanda”s voorgeschiedenis nog eens uit de doeken te doen. Daar is al een gans boek over geschreven dat je via HLBT-magazine kan terugvinden.

Enkele dagen geleden was er tussen pot en pint een gesprek met iemand die mij al jaren kent. Er werden herinneringen opgerakeld en er werd ook aardig wat afgekletst over de dingen die ons vandaag bezig houden. Toen het over werk zoeken ging, zei die plots dat niet het transgender-zijn maar wel mijn leeftijd het struikelblok uitmaakt om aan een job te geraken. Hij corrigeerde wel onmiddellijk dat ik er nog “lekker vers” uitzie en hij vroeg opvallend geïnteresseerd of ik mijn piemeltje nog had. In normale omstandigheden zou ik dit een ongepaste vraag vinden, maar ik reageerde kordaat en bijna trots: …”Ja!...en so what?”…

Dat ding hangt er nu eenmaal en het zal er blijven hangen. Toegegeven, het is ooit anders geweest, hij daar beneden en ikzelf zijn niet altijd de beste vriendjes geweest. Het speelde wel eens in mijn hoofd om er het mes in te laten zetten en verlost te geraken van iets wat te pas en te onpas dreigde het kopje op te steken. Overigens een uiterst gênante situatie wanneer je een kleedje draagt. Maar met het ouder worden en door toedoen van een bescheiden dosis oestrogenen, overkomt mij dit zelden nog. “Down there” is de strijdbijl begraven en ik voel mij daar een pak comfortabeler bij dan weleer. Een aantal harde tantes onder de transvrouwen beschouwen dit als een soort verraad aan de goeie zaak en stellen dat ik op die manier van twee walletjes kan eten. Dan valt ook wel eens dat vreselijke woord “shemale”, dat zondermeer geassocieerd wordt met prostitutie. Laat mij voor eens en altijd duidelijk zijn: Jolanda is geen vrouwenhaatster, integendeel, het is geweldig om met bio-vrouwen ongecompliceerd te kunnen kletsen over wat dan ook. En oh jawel, ook het onderwerp mannen hoort daarbij. Het is voor mij een hartverwarmende vaststelling dat de meeste vrouwen veel meer open staan dan mannen wanneer mijn genderidentiteit ter sprake komt. Mannen zijn eerder nieuwsgierig en willen wel eens zien, voelen of meemaken wat het geeft na een nachtje met een vrouw als ik. Het zou hypocriet zijn te ontkennen dat ik nooit zou ingegaan zijn op voorstellen van een lieve man die ik wel zag zitten. Tenslotte betekent de appreciatie van een man de ultieme bevestiging van mijn vrouwelijkheid. De ultieme verliefde buikprikkel is mij in het bijzijn van een man tot nog toe niet ten dele gevallen. Bestempel het als een aantal keren goeie seks, meer niet. Daar heb ik toch, net als elke andere vrouw, ook recht op!

Ziezo, hopelijk zijn nu alle misverstanden over deze tante de wereld uitgeholpen. Tot slot trakteer ik jullie in deze nostalgische dagen op een foto van de jonge Jolanda. Een beeldje uit de tijd dat smartphones nog niet bestonden, dat dit meisje nog opgesloten was en dat ik er nog van droomde om mij te kunnen ontdoen van dat weerbarstige slurfje.

Tante Jolanda

WERKZOEKENDE TRANSGENDERS: EEN CALVARIETOCHT!

Deze week werd op een forum voor transgenders een bericht gepost door een werkzoekende collega transvrouw. Ik geef u even ingekort mee wat zij te vertellen had:

“je gaat solliciteren bij een bedrijf, je stelt je voor, vertelt de vriendelijke man over je vaardigheden en je ervaring. Tof! ze maken er zelfs geen probleem van dat je transgender bent en noemen je direct met je nieuwe naam. nog even een afspraak maken voor het contract te gaan ondertekenen. IK BEN BINNEN denk je dan.
twee dagen voor je afspraak krijg je een telefoontje dat je plots niet meer hoeft te komen... je vraagt waarom en krijgt de uitleg dat je vaardigheden niet voldoende zijn om in meneer zijn bedrijf te gaan werken. als je even daarna "gekalmeerd" terugbelt krijg je een dame aan de lijn die weet te vertellen dat de klanten en collega's er niet mee om kunnen om het feit dat je transgender bent”....

In eerste instantie vond ik het al uitzonderlijk dat zij werd uitgenodigd voor een gesprek. De rest van het verhaal komt in aanmerking om een klacht wegens discriminatie neer te leggen. Maar in de online discussie die op dit bericht volgde, ging het vooral over de vraag of je bij een sollicitatie al dan niet je genderidentiteit ter sprake hoeft te brengen.

Ikzelf vermeld het sowieso in mijn CV net om toestanden zoals in dit verhaal te vermijden. Heel waarschijnlijk beperk ik daardoor mijn kansen op een job, maar als je dan toch ooit eens uitgenodigd wordt, dan weet men op voorhand welk vlees men in de kuip heeft. Bovendien zal je jezelf als sollicitant een stuk meer op je gemak voelen. Het gesprek kan zich daardoor toespitsen op waar het werkelijk om draait: je competenties, motivatie en of je een positieve bijdrage kan leveren voor het bedrijf in kwestie. Iemand die een absolute tegenstander is van transgenders die bij het zoeken naar werk uitkomen voor wie ze zijn, gaf de raad om tijdens een gesprek waar dit op tafel komt, simpelweg te antwoorden dat het je spijt dat dit onderwerp ter sprake moet komen. Zeker geen slechte tip, maar ik maai hen toch liever het gras voor de voeten.

Ook al zegt de wet dat discriminatie op grond van geaardheid verboden is, toch blijft het zoeken naar werk voor mensen als wij een echte calvarietocht. Deze tante is de mening toegedaan dat wij ten allen tijde fier moeten zijn op wie we zijn. Een werknemer die zich op de werkvloer goed in zijn vel voelt, is voor de werkgever een belangrijke pion in zijn bedrijf van wie hij loyaliteit, inzet en motivatie kan verwachten.

Tante Jolanda

Ps: reageer gerust met je eigen ervaringen, mening, tips…

NIETS TE ETEN VOOR HONGERIGE WOLVEN!

Het was vorige vrijdag alweer een tijdje geleden dat ik mijn gepoederd neusje nog eens wilde buitensteken. De aanleiding was het optreden van een gerenommeerde drag queen uit New-York. Het show-travestie gebeuren is niet onmiddellijk mijn core business. Ik ben een vrouwtje en geen verkleed mannetje, weet je nog! Maar bij een goeie show ben ik al vlug enthousiast geamuseerd en kan ik niet anders dan respect opbrengen voor de miraculeuze transitie die sommige mannen ondergaan.

Die diva uit de States was zondermeer ‘heavy’ te noemen en haar make-up en performance, waren van een niveau dat je bij ons zelden ziet. Ik ga dergelijke dingen meestal bekijken in een homocafé in de buurt waar ik als transvrouw gerespecteerd wordt en vooral waar ik gerust gelaten wordt door opdringerige testosteronbommetjes. Er was gelegenheid om wat bij te kletsen met een paar oude vrienden die zich afvroegen waar Jolanda al die tijd had uitgehangen. Zonder twijfel een gezonde interesse voor mijn algemene ‘state of mind’ die deugddoend is, maar die toch niet helemaal beantwoordt aan de verwachtingen van een gezellig avondje uit. Deze tante voelt zich pas opperbest in een neutrale omgeving waar je ook eens lekker kan roddelen met een andere vrouw. De onderwerpen die dan ter sprake komen zijn van een meer diverse aard zoals waar er interessante solden te vinden zijn tot het al dan niet aantrekkelijke  kontje van een man die net komt binnenwaaien.

Ik had het na enkele whyskietjes en een overvloed aan pluimen en veren wel bekeken in mijn gay-cafeetje. Het was tijd om op zoek te gaan naar iets anders. De keuze viel op een kroegje in het hartje van de oude stad dat dikwijls tot in de vroege uurtjes de afzakkers vanuit gans Antwerpen over de vloer krijgt. Het was er gezellig en ik ging meteen aan de praat met een vrouw bekend uit mijn horecaverleden. Natuurlijk kwamen na het tweede glaasje ook de herenkontjes aan bod en toen ik even rond keek naar wat het aanbod was, maakte mijn vriendin er mij attent op dat er meerdere gretige ogen op mijn benen gericht waren. De testosteronbommetjes stonden wel degelijk op scherp! Na enkele onprettige ervaringen, houdt deze tante zich de laatste tijd wat gedeisd en heb ik de jacht op pijp- en neukbeurten voorlopig gestaakt. Ik wuifde de opmerking van mijn gesprekspartner dan ook weg met het argument dat hongerige wolven vandaag van mij alvast niets te eten zouden krijgen. …”Maar meisje, zie je dan niet dat ze jou hier allemaal willen!” Ze begreep niet waarom ik nu plots zo anders was geworden.

Het was laat geworden die zaterdagochtend. Ik ben deze keer alleen naar huis gegaan, met opgeheven hoofd en zonder bepoteld geweest te zijn. Het was lang geleden dat ik mij de dag nadien niet vies en gebruikt voelde.

Tante Jolanda

“PLANET EARTH IS BLUE AND THERE’S NOTHING I CAN DO”

Je zal het maar meemaken om als transvrouw vernoemd te worden als muze van David Bowie. Het overkwam de Duitse Romy Haag in de jaren 70 toen Bowie in Berlijn verbleef om zichzelf terug te vinden na een periode van zwaar drugsgebruik in Los Angeles.

Ik was net uit een wat verwarrende pubertijd geklauterd toen het legendarische album “Heroes” in Berlijn op de wereld werd losgelaten. In het stichtende muziekblad “Joepie” van toen kan ik mij niet herinneren ooit iets over Romy gelezen te hebben. Gelukkig was er nog de “Humo”. Daarin werd gesproken over een nachtclub waar Bowie, Lou reed en andere sinistere pop-grootheden regelmatig gespot werden in het gezelschap van een travestie of “crossdresser”. In de pers die de jonge Jolanda indertijd onder ogen kreeg, werd dit onderwerp echter nooit uitgediept. Nachtclubs waren voor een 16-jarige uiteraard nog onbekend terrein en mannen die zich daar als vrouw voordeden, maakten eerder deel uit van het losbandige leven waaraan enkel popsterren konden deelnemen. Over wat het echt betekent om als man in het verkeerde lijf te zitten, werd zo goed als met geen woord gerept. Ik voelde het aan als afwijkend gedrag door homofiele mannen die door travestie een andere man probeerden te versieren. Ik manifesteerde mijzelf naar buiten toe dan ook niet als travestie, maar droeg wel meisjesondergoed en panty’s. Tegen de zin van vooral mijn vader, liet ik mijn haar groeien tot half de rug en droeg ik laarzen wat mij een aardig androgeen uiterlijk opleverde. En toch werd de wens om een meisje te zijn angstvallig als een groot geheim bewaard. Er groeide zelfs een bepaalde jaloezie ten opzichte van het vrouwelijk lichaam. Ik wilde ook zo graag borstjes en die piemel, wat deed die daar verdomme?

Bowie zelf heeft nooit echt een vrouw willen zijn. Het was hem er om te doen een “instigator”, een grondlegger te zijn en om aan te tonen dat de grenzen van genderidentiteit gerust verlegd mogen worden. Voor mijzelf had ik dit ook al wel uitgemaakt, alleen, mijn omgeving was er niet klaar voor. Het was zoals Bowie in 69 de aarde vanuit de ruimte bezong:..planet earth is blue and there’s nothing I can do.

Wat heb ik achteraf bekeken, toch kostbare tijd verloren!

Tante Jolanda

DIT MOEST EVEN VAN MIJN HART

Het is alsof alles overhoop ligt. Verbetering: niet ‘alsof’, alles ligt wel degelijk overhoop! Zijn het de jaren van ‘den overgang’ of is het de kater van de afgelopen feestdagen die nog steeds op de loer ligt? Aangezien de penopauze ongemerkt aan mij is voorbijgegaan en ik het meest alcoholarme eindejaar uit mijn carrière achter de rug heb, zijn beiden niet van toepassing.

‘NVT’… ken je die afkorting die meestal als keuzemogelijkheid voorkomt op eindeloze vragenlijsten, nutteloze opiniepeilingen en belastingformulieren? Wanneer de antwoorden op gestelde vragen geen onmiddellijk levensbedreigende invloed hebben, dan kruis ik meestal het n.v.t.-vakje aan.

Misschien gaat het om een sluipende depressie, een burn-out, een je m’en foutisme of zie ik gewoon niet meer zitten hoe het nu verder moet. Feit is dat er mij een hoop moeilijk verteerbare dingen op de maag liggen. Ik weet het, zelfbeklag komt zielig over, maar anderzijds zal geen enkele psycholoog of psychiater tegenspreken dat je hart luchten een oplossing in de goeie richting kan zijn. Dit is nu precies de ‘state of mind’ waar ik aan toe ben.

Plots ben ik al die stijve piemels van 18 cm en meer, kotsbeu. Heren, stop nu eens met deze tante door testosteron overladen privéberichtjes te sturen en je af te vragen of ik jullie maten wel aankan. Ik hoor het al zeggen: “hypocriete trut, als je jezelf aanbiedt, moet je de gevolgen maar dragen!” Wel lieverds, ik bepaal nog altijd zelf wat ik met mijn lichaam doe en wie er aan mag komen! Ik ben geen professionele sekswerker, daarvoor heb ik een veel te gevoelig hartje. Het voorbije jaar heeft duidelijk gemaakt dat de lijn overschrijden met iemand waarvan je liever zou hebben dat hij zijn broek aanhoudt, alleen maar een bittere nasmaak nalaat.

Wanneer duikt er eens een interessante  lieve vent op die respect heeft voor mijn androgene identiteit, die interesse toont voor waar ik intellectueel mee bezig ben en die mij helpt om op een fatsoenlijke manier aan de kost te komen? Hij zou me helemaal kunnen hebben!

Tante Jolanda 

JE ZAL MAAR EEN VROUW ZIJN

Met wat op oudejaarsavond in Keulen en andere Duitse steden is gebeurd in het achterhoofd, zou je maar een vrouw willen zijn, laat staan een transvrouw. Omdat ik het zelf herhaaldelijk al heb meegemaakt, kan ik mij perfect indenken hoe het is om geviseerd te worden door seksueel hongerige mannen. Het is zondermeer een angstaanjagende en confronterende ervaring waaruit je jezelf liefst zo snel mogelijk bevrijd wil zien. En toch kan ik mij alweer niet ontdoen van de indruk dat de afschuwelijke aanrandingen in het land van Merkel politiek gerecupereerd worden door de schuld enkel in de schoenen van de vluchtelingen te schuiven.
“Stuur die barbaren toch allemaal terug, meneer!” hoorde ik vanmorgen nog op de radio. Oeps, dacht ik, daar gaan we weer net zoals bij de ongefundeerde uitlatingen dat de asielcentra vol met IS-strijders zouden zitten. Ik word wel eens beschouwd als een naïeve, wereldvreemde tante, maar ik zal niet ontkennen dat vrouwen in de moslimwereld een zwaar probleem hebben betreft gelijke rechten en kansen. Laat ons eerlijk zijn, ondanks dat moslimmannen door hun godsdienst gerechtigd zijn op het onderhouden van vier vrouwen, maken zij het grootste gedeelte uit van de mannen die met frustraties in de broek rondlopen. Dit staat toch helemaal los van de vluchtelingenproblematiek. Ik heb nooit anders geweten dan dat de Antwerpse rosse buurt opvallend druk bezocht wordt door mensen met Islamitische achtergrond en dit reeds lang voor de eerste Syrische bootvluchteling voet aan wal had gezet.
Zo komen we bij het meest delicate punt: Wij zijn aan onszelf en aan onze normen van beschaving verplicht om elke aanval op onze waarden krachtdadig af te slaan. “Aanpassen of oprotten”, zijn woorden die ik niet vlug in de mond neem, maar ze betekenen wel iets totaal anders dan “terugsturen”. Veel moslimjongeren die hier geboren zijn, worden vandaag de dag nog steeds kort gehouden door niet of amper Nederlands sprekende ouders die trouw zweren aan een wereldvreemde interpretatie van de Koran. Het is dan ook niet te verwonderen dat er zich gedragsproblemen voordoen eenmaal deze jongeren hun sacrale familiale omgeving verlaten. Elke vrouw zonder hoofddoek, is bij wijze van spreken een hoer en mag dus naar hartenlust betast en of misbruikt worden. Ok, noem het maar gerust “brainwashing”, maar intense en opgelegde cursussen zoals “hoe met vrouwen omgaan” voor asielaanvragers, zijn een absolute must en zeker ook en niet in het minst, voor de nieuwe Belgen die hier al lang gesetteld zijn.
Tenslotte nog dit: transvrouwen bestaan niet voor moslims. Voor hen zijn er maar twee genderidentiteiten waardoor wij gecatalogeerd worden als homoseksuelen die als verguisd en ontspoord moeten beschouwd worden. De reeds vermelde cursussen kunnen dus beter maar een hoofdstuk over holebi’s- en transgenders bevatten.

Tante Jolanda

SOLLICITERENDE TRANSGENDERS: LET OP JE PROFIELFOTO!

Eén punt in het nieuws van gisteren, is mij niet ontgaan. Als je solliciteert kijken potentiële werkgevers naar je profielfoto op Facebook. Tot nu toe heb ik daar niet zo direct bij stilgestaan en of dit nu precies de reden is dat deze tante nog steeds geen job heeft kunnen versieren, zou ik niet durven zeggen. Ik vrees dat de oorzaak eerder te zoeken is bij het feit dat ik open en bloot uit kom voor mijn genderidentiteit als transvrouw. ‘Bloot’ is dan ook weer niet de juiste woordkeuze want tot spijt van wie het benijdt, zijn foto’s van expliciete lichaamsonderdelen nooit gepubliceerd geweest op Facebook.

In ieder geval heb ik die goede raad ter harte genomen en mijn profielfoto’s aangepast naar wat in de ogen van een ‘patron’ als degelijk, loyaal en betrouwbaar zou kunnen beschouwd worden. De eerlijkheid gebiedt mij toe te geven dat de hoorn van de telefoon een gefotoshopt exemplaar is omdat ik al jaren niet meer over een vaste lijn beschik. De rest, lieve mensen en zeer gewaardeerde werkgevers, is puur natuur. Je ziet wat je krijgt!

Ik denk dat de terughoudendheid van bedrijven om transgenders aan te werven eerder te verklaren is vanuit een zekere schroom t.o.v. collega’s en klanten. Het is daarom een goeie zaak dat de media ons voorlopig niet loslaten en dat onder andere in een soap als thuis een personage als Kaat wordt opgevoerd. Nu nog hopen dat staatssecretaris voor gelijke kansen, Elke Sleurs, vlug werk maakt van de nieuwe wetgeving waardoor de ‘M’ op mijn identiteitskaart verdwijnt of in het beste geval een ‘V’ wordt.

’T Is waar, deze tante is geen heilig “bezeke”, maar zij is wel een enthousiast persoontje dat zich graag met ‘vrouw en macht’ engageert voor wie op haar diensten een beroep wil doen. Oh ja… voor ik het vergeet, een vrouw als ik is menstruatievrij en krijgt enkel hoofdpijn van al te opdringerige kerels.

Tante Jolanda

EEN JAAR DAT JE KIPPENVLEES BEZORGT

Het mag jullie misschien verwonderen, maar deze tante houdt echt niet van het opgeklopte feestgejoel dat eindejaar met zich meebrengt. En toch betrap ik er mijzelf op dat ik ieder jaar opnieuw met een gefotoshopte kerstmuts op het internet verschijn. Noem mij gerust een schijnheilig transtrutje, mijn deelname aan de massahysterie beperkt zich tot dit soort zaken.

Natuurlijk mogen mensen bij de jaarwisseling uit de bol gaan en het is ‘des mensen’ om zoveel mogelijk redenen tot feesten te verzinnen. Nochtans zijn de meest plezante feestjes diegene die niet op voorhand gepland zijn. Op oudejaarsavond moet je de deur uit en liefst nog mee gaan drummen tussen duizenden dronken anderen om te zien hoe de stad voor honderdduizenden euro’s vuurwerk in de lucht schiet. Neen, dank u wel! Dan liever thuis een glaasje bubbels met een vriendje en om 12 uur de meest intieme en gemeende wensen met elkaar delen.

Het uitwisselen van de beste wensen, vind ik dan weer wel bijzonder leuk. Vooral de lieve berichtjes die sommigen versturen, verwarmen hart en ziel en doen mij besluiten dat er ook nog veel goeie mensen rondlopen.

Het is nu aan mij om al zij die de hersenkronkels van deze tante volgen  oprecht een geslaagd 2016 toe te wensen waarin jullie veel mooie dingen gaan beleven waarvan je kippenvlees krijgt. Over wat ik voor mezelf wens ga ik niets vertellen, dat brengt ongeluk naar het schijnt. Hou het daarom maar bij een gezonde stoelgang.

Tante Jolanda