“JE BENT GEEN VROUW OMDAT JE EEN PIEMEL HEBT”

Alle vrouwelijke hormonen waarvan deze madame de fiere eigenares is, komen in opstand bij het horen van dergelijke uitspraak.  Ik heb het hier niet over de kunstmatig toegevoegde oestrogenen die voor borstvorming en afnemende potentie verantwoordelijk zijn. Het gaat over mijn meisjeshart dat voor zolang ik mij kan herinneren klopt als dat van een vrouw. Een spontane interesse voor die dingen die aan een man meestal  voorbijgaan: mode, verzorgingsproducten, reukjes en zalfjes, de beruchte vrouwelijke intuitie die meestal juist blijkt te zijn ,  heel veel kletsen, liefst met vriendinnen, horoscopen, een eindeloze soap waarbij je soms traantjes laat en noem maar op.

Vroeger werd dit als afwijkend gedrag beschouwd wanneer je over een penis beschikte, een mentale ziekte. De medische wereld was er vlug bij om hier een etiket op te plakken: “Genderdysforie”.

Gelukkig evolueert de perceptie en de tolerantie in gunstige zin ook al moet je nog steeds een sessie bij een psycholoog volgen om uiteindelijk met of zonder operaties en/of hormonentoediening, in aanmerking te komen voor officiële erkenning. Homo’s en lesbiennes hebben het op dit vlak een stuk gemakkelijker: je bent het of je bent het niet.

Terwijl ik onder mijn kleedje maar al te goed de aanwezigheid van mijn ‘derde beentje’ voel, moet ik alweer een onderwerp aansnijden waar deze tante het moeilijk mee heeft. Ik heb een eindeloos respect voor die transvrouwen die de zware weg van het mes gekozen hebben, maar dat respect houdt op wanneer men mij soms beschouwd  als een verraadster van de goeie zaak. Ik zou mijzelf geen transvrouw mogen noemen omdat ik er niet aan denk dat mooie ding te laten wegsnijden en te laten vervangen door een bijkomend spleetje. Wel dames, ik, en vele mannen met mij,  hebben  genoeg  aan dat ene spleetje dat minstens even goed geschikt is voor penetratie! In de heterowereld wordt je dan weer als homo beschouwd omdat je allebei over hetzelfde geslachtsdeel beschikt.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Seksualiteit en geaardheid lieve mensen, zijn niet zomaar in hokjes in te delen. Ik ben fier op wie ik ben en wie mij beschuldigt van seksuele perversie, begaat een intellectuele fout. Het lichamelijke eist dan wel een belangrijke plaats op in mijn leven en wie beweert dat dit bij hem of haar niet het geval is, vertoont op zijn minst tekenen van lichte hypocrisie.  Dat mijn meisjeshart af en toe bekoord wordt door de charmes van een lekker stuk, bewijst alleen maar dat deze tante op dit vlak gezond is. Zij voelt zich op die momenten in elk geval op en top vrouw. En vergeet nooit dat tolerantie en diversiteit deel uitmaken van de basiswaarden die de regenboogvlag dekken.

Tante Jolanda

“OP DE SCHOOT BIJ TANTE JOLANDA” komt terug

Ook al is deze transdame nog steeds werkzoekende, ook voor haar gelden de wettelijke normen betreffende het verplicht werken tot 67. Ik ben daar nog lang niet aan toe en ik ben ook niet van plan u mijn werkelijke leeftijd te verklappen, tenzij u tot de meer snuggere lezers van dit magazine behoort en mijn profiel bekijkt. Of beter… bespaar u de moeite, ik heb nog zo’n 10 jaar te doen vooraleer ik definitief als kandidaat voor de arbeidsmarkt geschrapt zal worden.

Intussen moet een mens bezig blijven of hij riskeert in een totaal sociaal isolement terecht te komen. De zoektocht naar werk blijft uiteraard een hoofdbezigheid. Alhoewel je na drie jaar en ettelijke brieven, waarvoor intussen een klein bos gekapt is, je de vraag kan beginnen stellen of een halsstarrige transvrouw van mijn leeftijd hoegenaamd nog aan een job kan geraken. In elk geval blijft HLBT-magazine, na de opstart nu ruim twee jaar geleden,  mij motiveren om alsnog iets te betekenen voor de samenleving. Met een gemiddelde van 1500 lezers per week en een aantal “vind-ik-leuks” dat gestaag blijft stijgen, voel ik mij zelfs moreel verplicht dit te blijven onderhouden.

De trouwe lezers zullen al wel gemerkt hebben dat dit online magazine de laatste maanden een inhoudelijke wijziging ondergaat. Er worden een pak minder artikels gedeeld die je toch sowieso op minstens  50 andere plaatsen ook kan lezen. Bovendien worden in tegenstelling tot vroeger, onderwerpen die gelinkt zijn met plaatselijke gebeurtenissen en die niet rechtstreeks gelinkt zijn aan het holebi- en transgenderthema, zoveel mogelijk geweerd. U zal verder ook veel Engelstalige publicaties terugvinden waarvan enkelen meestal na verloop van tijd vertaald te lezen zijn op Nederlandstalige regenboog sites. Het ontbreekt ons aan tijd en middelen om die stuk voor stuk te vertalen, maar daardoor zijn we wel een pak sneller dan anderen (zonder aan hun verdiensten af te doen)

En toch willen wij de voeling met de  plaatselijke, Belgische en Nederlandse actualiteit niet volledig opgeven. Vooral daarom komt de rubriek “Op de schoot…” terug in een tweede jaargang. Zoals voorheen wordt het een satirische column waarin ondergetekende haar ongezouten mening en interpretatie geeft van wat rondom ons gebeurt. Mijn teksten hebben wellicht voor sommigen een soms wat te expliciet homoseksueel karakter. Diegenen die zich daaraan storen kunnen beter meteen afhaken na het lezen van deze inleiding vooraleer hun broze puriteinse ziel zou geschaad kunnen worden. Dit wordt trouwens enkel gepubliceerd op een medium dat alleen toegankelijk is voor volwassenen. De “naakt-wetgeving” van Facebook wordt overigens volledig gerespecteerd wat niet uitsluit dat wij binnenkort afbeeldingen die van de norm afwijken, op een nog nader te bepalen website zullen plaatsen. U wordt daarvan tijdig op de hoogte gebracht.
Pssst! Schuif wat dichterbij op mijn schoot, maar pas wel op voor mijn edele delen… 

Wij beloven alle mensen van goede wil en met een open mind nog veel leesplezier en tot vlug. En om  met de woorden van Bart de Wever af te sluiten: “Vergeet uw achterdeur niet op slot te doen!”

Tante Jolanda