“VERSTOPPERKE” SPELEN

(over begrip, kazakkendraaiers en een zeer gewaardeerde Tsjeef …)

We moeten het toch volmondig toegeven dat onze politiekers het hard te verduren hebben in de gegeven omstandigheden. Eén van de kinderspelletjes die nooit gender gelieerd zijn geweest is ‘verstopperke spelen’. Ondergetekende was er dan ook altijd als de kippen bij om een duister hoekje of struikje te vinden waar ze mij niet zouden snappen. Ik nam echter nooit graag de plaats in van de geblinddoekte. Ik weet niet waarom, maar bij mij duurde het altijd veel langer om mijn maatjes te lokaliseren. Het maakte mij humeurig en zenuwachtig alsof ik helemaal alleen in een wereld stond waar iedereen plots verdampt was.

Ik had destijds nooit kunnen vermoeden dat een dergelijk onschuldig tijdverdrijf een gans land zou kunnen platleggen. Ditmaal zijn onze verkozen excellenties en hun veiligheidsdiensten de geblinddoekten. Deze tante kan dus alle begrip opbrengen voor de zenuwslopende positie waarin Louis Michel en zijn maatjes zich bevinden.

In moeilijke tijden is het van cruciaal belang om het hoofd koel te houden en om op tijd en stond te kunnen relativeren of beter nog om nooit je gevoel voor humor te verliezen. Koen Geens, onze minister van justitie, is op dat vlak een onvervalst expert. Als ‘Tsjeef’ hoort die wat mij betreft tot de verkeerde partij, maar iedere keer wanneer een journalist hem de micro onder de neus stopt, ben ik telkens weer gecharmeerd door een vorm van spitsvondige en fijnzinnige humor.

Enkele dagen geleden was hij gastspreker op een ontmoeting met jonge moslims waar hem een merkwaardige appreciatie te beurt viel. Hij identificeerde zich zelfs met zijn publiek door heel persoonlijk te worden. Minister Geens alludeerde op zijn dochter die met een Ivoriaanse moslim gehuwd is en dat die relatie hem twee schattige mulatjes als kleinkinderen had opgeleverd.

Deze ontroerende ontboezeming heeft deze tante diep geraakt. Zodanig zelfs dat ik mij een ogenblik begon in te beelden dat Koen mijn schoonpapa zou zijn. Christendemocratische politici staan doorgaans bekend om vage kleurloosheid en ‘kazakkendraaierij’ , maar deze man doorprikt alle vooroordelen. Wanneer hij bereid is om zijn dochter uit te huwelijken aan een zwarte moslim, dan zou hij vast geen bezwaar hebben om zijn zoon gelukkig te zien aan de zijde van een transvrouw met piemeltje.

 Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Het gefotoshopte resultaat als bijdrage aan dit stukje illusionair denken, geeft mij toch een prettig gevoel. Ik weet zelfs niet of papa Koen wel een zoon heeft, laat staan hoe ik dan zou weten hoe die eruit ziet en of die wel in aanmerking zou komen om mijn hunkerende hormonen te bevredigen. Ook al was het maar denkbeeldig,  ik vond het sowieso een privilege om even plaats te maken op mijn beruchte sofa voor een man met wie ik dolgraag eens een glaasje single malt zou willen delen.

Tante Jolanda

PS: nota aan de veiligheidsdiensten:

Uw minister liep bij deze op geen enkel ogenblik gevaar. Op verzoek van uw diensten kan ik u zonder verwijl mijn attest van soa-vrij persoon bezorgen.

WORT IK BESPIONEERT?

(Over bibbergeld, het geheime dossier van Ahmed, Dt-fouten en vibrators met een langere levensduur…)

Vandaag begin ik met een ode aan een vrouw die woensdag zomaar eventjes 60 mensenlevens heeft gered. Als chauffeur bij de Lijn kwam zij met haar bus vast te zitten tussen de spoorlijnen. De passagiers in veiligheid brengen, was haar allereerste bekommernis. In een poging om nog groter kwaad te voorkomen, probeerde ze de bus nog van de sporen te krijgen maar daarbij liet zij het leven. Dat haar Brusselse collega’s diezelfde dag bibbergeld vroegen om de zone te willen binnenrijden waar terreuralarm 4 van kracht was, roept bij mij meer dan vraagtekens op.

Over bibberen gesproken… dat overkwam deze tante toen het nieuws bekend werd dat de Marokkaanse geheime dienst al haar onderdanen en hun afstammelingen in het buitenland, en dus ook bij ons, van zeer nabij volgt. Dat onze koning Filip dikke maatjes blijkt te zijn met zijn Marokkaanse evenknie, lijkt mij in de huidige terreurcontext een meenemertje. Maar ik heb al wel eens de aandacht getrokken van ene Ahmed die mij overigens zeer behoorlijk ‘behandelde’. Maar nu het geweten is dat hij hoogstwaarschijnlijk in het oog gehouden werd, vrees ik toch een beetje voor de veiligheid van die knappe jongen. Of het nu om een tongzoentje of een ietsje meer ging, doet niets ter zake. Een vrouw als Jolanda wordt in landen zoals Marokko onder dezelfde mat geveegd waaronder homo’s terecht komen.  Mij kan niets gebeuren, maar wat komt er in het geheime dossier van Ahmed te staan?

Ik kan jullie alvast meegeven dat moslims, toch althans mijn Ahmed, “goeie lovers” zijn. En bij het fouilleren was er geen spoor te bekennen van afluisterapparatuur nog van enig ander lichaamsvreemd voorwerp.

Wel heel erg vreemd was het artikel dat ik las waarin tips werden gegeven aan bloggers. Het blijkt dat blogs waarvan de titel Dt-fouten bevat, meer gelezen worden dan stukjes waarin een volmaakt correcte spelling wordt gehanteerd. Wel lieverds, als taalfreak vind ik dergelijke fouten zelfs bijna misdadig omdat je daardoor niet alleen je eigen intelligentie naar lagere regionen verwijst, maar ook die van de lezer. Tegen mijn principes in, heb ik het voor deze ene keer toch maar eens geprobeerd. Afwachten maar hoeveel meer hits dit oplevert.  

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Het nieuws bestaat gelukkig  niet alleen uit kommer en kwel. Zo raakte bekend dat Minister Peeters, bevoegd voor economie, en de consumentenorganisatie Testaankoop, de handen in elkaar slaan in de strijd tegen de al of niet moedwillige beperkte levensduur van elektronische apparatuur. Inderdaad een constante kwelling voor de consument en ook voor deze tante. Ik hoop dat er nu voldoende en afdoende maatregelen zullen genomen worden opdat mijn vibrator eindelijk een wat langer leven zou beschoren zijn.

Tante Jolanda

WAT GEBEURT DAARBUITEN ALLEMAAL?

(Over een walk on de wild side, extase, zieke geesten en glitterpoezen…)

Het is nauwelijks opgemerkt door de talrijk aanwezig zijnde veiligheidsdiensten dat de Antwerpse binnenstad maar net ontkomen is aan een terreuraanslag. Terwijl iedereen het moeilijk heeft met de late intrede van de koude en zich beschut met inderhaast bijeengezochte winterkledij, waagde seksbom Lesley-Ann Poppe zich naakt tussen de tramsporen. Deze gedurfde ‘walk on the wild side’ was weliswaar voor het goede doel, maar in deze explosieve tijden vind ik een op ontploffen staande boezem op zijn zachtst gezegd een veiligheidsrisico.

Het is inderdaad een feit dat mijn lontje niet gaat ontbranden door de exhibitionistische parade van deze madame, maar ik kan mij niet ontdoen van de associatie met de hype rond bommengordels.

Laat ons het maar vlug even hebben over een man waarvoor deze tante al heel lang een boontje heeft. Uit medialand bereikte ons het bericht dat het Tv programma ‘De Ideale Wereld’ vanaf januari op Canvas zal uitgezonden worden. Otto-Jan, Jelle en Sven op het favoriete kanaal van deze tante, wat een feest! Geef nu toe dames, Otto-Jan laat ons, en alle mannen met goede smaak, niet onberoerd. Het zal jullie niet verwonderen dat de satirische kijk op de actualiteit van deze knappe Nederlander mij al ettelijke keren in staat van televisie-gewijze  extase heeft gebracht.

Verdenk mij nu niet van homoseksueel getinte subjectiviteit omdat ik een naakte Lesley-Ann Poppe maar moeilijk kan appreciëren. Ik was mijn handen in alle onschuld na de ode aan de innemende nieuwe journaliste Karine Claassen. Bij deze kan niemand mij nog beschuldigen van seksistische kritiek op het aanwervingsbeleid van de VRT.

Het echte misprijzen bewaar ik voor die krankzinnige valse bommenmelders die tot op heden al een tiental scholen hebben laten ontruimen. Welke ziekelijke geest haalt het in zijn hoofd om misbruik te maken van de situatie en duizenden kinderen en hun ouders de stuipen op het lijf te jagen? Dergelijke delinquenten zouden een weeklang moeten opgesloten worden om in hun cel onophoudelijk geconfronteerd te worden met IS-filmpjes waarin getoond wordt hoe homoseksuelen van gebouwen gegooid worden. Wat een contrast met de vertederende poezenactie op de sociale media tijdens de anti-terreuracties van de politie. De mensheid is nog niet helemaal verloren!

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Over poezen gesproken… de ‘glitterpoes’ is een gloednieuwe trend voor tijdens de feestdagen waarbij vrouwen hun vagina en het heuveltje daarboven, versieren met glinsterende motiefjes die net het spleetje verhullen. Ik vrees dat deze tante hieraan niet zal kunnen deelnemen tenzij ik er een kerstboompje met dito ballen van zou maken. Handige en vooral creatieve kandidaten mogen zich altijd aanmelden voor een try-out op mijn edele delen, alhoewel ik verwacht dat voor de nachtmis alle glitterpoezen de deur zullen worden gewezen.

Tante Jolanda

HET VERHAAL VAN DE BLOEMETJES EN DE BIJTJES VOOR HERZIENING VATBAAR

(over het doorbloede oog van Danny Verstraeten, lage rugpijnen en het zaad van mijn man…)

Het nieuws in deze dagen is al deprimerend genoeg om ook nog eens drie kwartier geconfronteerd te moeten worden met een gesprongen adertje in het oog van VTM-nieuwsanker Danny Verstraeten. Ik weet uit eigen ervaring wel dat je daar zelf niets aan kan doen, maar voor mij is het gewoon niet om aan te zien. Deze banaliteit moest mij toch even van het hart.

En dan nu iets helemaal anders, alhoewel dit onderwerp toch ook een enigszins bloederig kantje vertoont. In de New York Times verscheen deze week een artikel over baarmoeder transplantatie. Men was er in 2014 in Zweden al in geslaagd om met succes een dergelijke operatie uit te voeren bij een cis-vrouw. Oei! Dat woordje zal voor sommigen weer iets nieuws zijn. De term ‘cis’ komt uit het Latijn en betekent ‘aan deze kant’ zoals ‘trans’ staat voor ‘aan de andere kant’. Als je genderidentiteit overeenkomt met je geboortegeslacht dan ben je dus cisgender. Voor diegenen die het nog niet moesten weten, deze tante is transgender en dus niet ‘cis’.

Bon, dat hebben wij u bij deze dan ook weeral meegegeven. Het ging in feite over de plaats waar ieder van ons ontstaan is. Niet de slaapkamer, de keukentafel of de lift, maar de baarmoeder. Onderzoeken in de Amerikaanse ‘Cleveland Clinic’, hebben geleid tot een baanbrekende medische procedure waarbij het perfect mogelijk is om een baarmoeder in te planten bij een vrouw die er geen heeft. Op de vraag of dit dan ook mogelijk zou zijn bij transvrouwen, geboren als man dus, werd bevestigend geantwoord.

Tja, dat opent nieuwe deuren voor heel wat transzusjes en hun vriendjes. Voor mijzelf komen die laatste ontwikkelingen veel te laat. Ik ben al blij dat ik borstjes kan kweken en dat mijn omgeving het al lang niet meer door heeft dat ik geen ‘cisvrouw ‘ ben. Bovendien overkomt het mij steeds vaker dat lage rugpijnen mij parten spelen wanneer het bezoek van de nacht voordien een ietsje te hevig is geweest. Vriendinnen die ooit zwanger zijn geweest bevestigen mij trouwens dat de rug een zwakke plek is met een ‘boeleke’ in de buik. Ik kan mij daarentegen perfect voorstellen dat het hartje van sommige transvrouwen wat sneller gaat slaan in de wetenschap dat het zaad van hun man kan uitgroeien tot een kindje.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ik ben aan het fotoshoppen geslagen en zoals je kan zien heb ik mij voor deze column een zwangere buik aangemeten. Het kan misschien een beetje ijdel overkomen, maar toch… het staat mij best. Laat mij deze fantasie nu maar snel vergeten, maar in de boekjes over seksuele voorlichting voor kinderen wordt het verhaal van de bloemetjes en de bijtjes steeds ingewikkelder.

Tante Jolanda

EEN LESJE GESCHIEDENIS

(Over 1929, de Garçonne als mannenverleidster en de briljante Karine Claassen…)

Aan al diegenen die de laatste dagen hard roepen met populistische slogans zoals “Sluit onmiddellijk de grenzen”, zou ik een onvervalst cliché willen aanbevelen: Bekijk even de geschiedenis want die herhaald zich voortdurend. Historicus en journalist Wim de Vacht schreef het boek “Wij Europeanen”, waarin een poging uit 1929 wordt beschreven om een federaal Europa op te richten  om door verzoening en samenwerking de economie er terug bovenop te krijgen en vooral om een nieuwe allesvernietigende oorlog te vermijden.

27 Europese landen komen op dat ogenblik in Genève bijeen en geraken het principieel eens over de voorstellen. In de afzonderlijke nationale parlementen worden de plannen echter van tafel geveegd. Hoe erg fout het nadien gelopen is, weet iedereen intussen. Enorm interessant is dat de auteur een parallel verloop van de geschiedenis schetst alsof die federatie er wel zou gekomen zijn. Gematigde politici zouden dan hebben kunnen voorkomen dat in Duitsland Hitler aan de macht zou komen en in Spanje had Franco onder controle kunnen gehouden worden.

Zolang ik op de schoolbanken niet opgezadeld werd met wiskunde of fysica, was hetgeen wat die meneer daar aan het bord vertelde, best boeiend en bestonden de leuke dingen van het leven uit meer dan nylonkousen en lingerie.

De fascinatie van deze tante voor vintage is waarschijnlijk deels te verklaren door wat zich afspeelde in die boeiende jaren 20, die niet voor niets de “Roaring twenties” werden genoemd. Vrouwen gooiden het korset overboord, droegen voor het eerst rokken boven de knie en de kousen waren als een tweede, mooiere, huid: vleeskleurig en van glanzende zijde. De decolletés reikten van voren bijna de taille en een blote rug was ook eerder regel dan uitzondering. Roken was enorm in trek en de vrouw kon mannen perfect uitdagen met het lange sigarettenpijpje.  De “garçonne”, het ‘jongensmeisje’, was geboren: de androgyne, werkende vrouw met de aantrekkelijkheid van de” femme fatale”. Uitgaan en een Cabaretje bezoeken waren hot issues en er bestond zelfs een voorzichtige opening naar homoseksualiteit toe.

Mijn God, lieverds, telkens ik iets lees over die periode, word ik overvallen door een golf van nostalgie voor een tijd die ik zelfs niet heb meegemaakt. Een vrouw als tante Jolanda zou zich maar wat in haar nopjes gevoeld hebben als sexy mannenverleidster.

Hoe erg is het dan ook dat het optimisme en de “joie de vivre” van die dagen de kop werd ingedrukt door een eng nationalisme dat zou uitmonden in een vreselijk racisme dat verantwoordelijk is voor de zwartste bladzijden uit onze recente geschiedenis. Gaan wij in deze tijden van terreur waar de ene crisis na de andere volgt, alweer een gemiste kans moeten optekenen?

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

En toch werd de onheilspellende berichtgeving die ons de afgelopen week vanuit Parijs bereikte, een beetje draaglijk gemaakt door de verslaggeving van VRT-journaliste Karine Claassen. Deze nieuwe, frisse,  en geëngageerde jonge vrouw, was mij al een eerste keer opgevallen ten tijde van de aanslagen op Charlie Hebdo. Haar reportagewerk is gevat en getuigt van journalistieke eerlijkheid waarbij zij de emoties van geïnterviewden nooit uit de weg gaat zonder zoetsappig te worden of op zoek te zijn naar sensatie. Haar duidelijk niet pure Belgische roots tonen aan welke verrijking  een multiculturele en gekleurde samenleving  betekent. Dat geldt trouwens ook voor Ihsane Chioua Lekhli die ons op zondag in “de zevende dag” schitterend door het nieuws van de afgelopen week loodst. En dan moet ik spijtig genoeg toch weer terugkomen op de gemiste kans bij de samenstelling van de nieuwe K3.

Tante Jolanda

EEN PROFETISCHE DROOM

(over Antwerpen Aan Zee, whisky degustaties met de Flandria en de Perzische Golf en de Middellandse Zee hand in hand tegen IS…)

Hoe ging die droom van vannacht alweer? Er blijft als je wakker wordt een wat bizar gevoel over, maar meestal weet je niet meer wat je precies gedroomd hebt. En heel af en toe is er eentje die scherp en helder, tot in de details, terug boven komt alsof je het echt hebt meegemaakt. Wetenschappers en slaapspecialisten situeren dergelijke droom in de laatste fase van de diepe slaap waarin een link wordt gemaakt met straffe gebeurtenissen uit je echte leven. Mij is het vanmorgen overkomen.

Die zogenaamde link is niet ver te zoeken. Ik ben een grote fan van cartoonist en allround kunstenaar Kamagurka die wekelijks een bijdrage levert voor “De Afspraak” op Canvas. Ik zie deze meneer niet onmiddellijk zijn ding doen in een kleedje, maar de cynische manier waarop hij onderwerpen uit de actualiteit aanpakt, wekt bij deze tante grote bewondering op.

Gisteren verscheen hij op televisie met een gocart waarmee kinderen zich amuseren op de wandeldijken van onze kuststeden. Hij ging daarmee mensen bezoeken wiens huis over 200 jaar aan de nieuwe imaginaire kustlijn zou liggen als de opwarming van de aarde met 2 graden zou toenemen. Hij schoof hun ook de hertekende landkaart  onder de neus waarop Antwerpen en Eindhoven het statuut van badsteden zouden aannemen.

Eind deze maand wordt uitgerekend in Parijs, de grote klimaattop gehouden die moet voorkomen dat we met natte voeten komen te staan. Nu net, met een hele week onheilspellende berichten over terrorisme, roept die andere reële dreiging  een apocalyptisch beeld op van een wereld die regelrecht naar de kloten aan het gaan is. Tante Jolanda vindt kloten een best leuk gegeven maar dan toch liever in een andere context.

Met die gedachten in mijn ont schminkte kop, ben ik dus afgelopen nacht ingedommeld. Antwerpen, mijn stad, had eindelijk de status van het mondaine Knokke overgenomen. De Groenplaats was de nieuwe “Place m’as tu vu” geworden waar knappe gasten in dure half open elektrische auto’s rondreden op zoek naar bevestiging van hun mannelijk ego. Op de kaaien stonden palmbomen en kon je aan de overkant van de Noordzee  bij helder weer vanop terrasjes de contouren van het Schotse hooggebergte ontwaren.  Engeland was volledig onder de zeespiegel verdwenen en met de Flandria-overzet kon je uitstapjes maken voor georganiseerde whisky degustaties. En Jolanda, …die had een prestigieuze en druk bezochte “boutique” voor transvrouwen op de “Boulevard du Meir”.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ondanks dat half Vlaanderen en Nederland naar hoger gelegen gebieden zou hebben moeten uitwijken en dat er van een geweldige stad als Londen geen sprake meer zou zijn, was dit al bij al geen slechte droom. En wat zou er in tussentijd met IS gebeurd zijn? Zouden de Perzische Golf en de Middellandse Zee elkaar gevonden hebben om Raqqa te overspoelen en naar de zeebodem te verbannen? In elk geval een mooie vervulling van de Daesh Apocalyps-profetie .

Oei! Ik merk net dat het hard is beginnen regenen, het stijgen van de zeespiegel moet ergens beginnen nietwaar?

Tante Jolanda

“MAMA, WAT IS OORLOG?”

(over Spock en Kirk, vieze woorden en een vuile onderbroek door de jihadisten…)

Ik herinner mij nog alsof het gisteren was hoe diep ongelukkig een kind kan zijn. Het gaat hier niet over de wat onwezenlijke vraag of ik nu een jongen of een meisje was. Dat was als kleine snotter eerder een kwestie waar niet onmiddellijk een antwoord op zou komen en waarover uit grote schaamte al zeker niet gepraat zou kunnen worden. Neen, ik heb het over bv die ogenblikken dat je thuis een slecht schoolrapport moest gaan voorleggen. De donderwolk die mij toen dikwijls boven het hoofde hing, was telkens de aanleiding om te willen verdwijnen. Zo ver mogelijk weg van de realiteit en liefst nog naar een andere planeet in een ruimteschip waar meneer Spock en kapitein Kirk mij wel zouden opvangen.

En toch voelde ik mij als broekventje betrokken met wat er in de wereld van de grote mensen gebeurde. Ik was amper 4 jaar en een half toen in ’63 het leven even stil viel na de moord op Kennedy, zowat het eerste nieuwsfeit dat ik min of meer bewust meemaakte. Mijn ouders vonden dat “nen hele goeie mens” en dus sloot ik mij daar zondermeer bij aan. Het gebeuren raakte mij pas echt bij de beelden van het zoontje van de president die militair salueerde naar de kist van zijn vader. Maar in diezelfde periode had zich de Cubacrisis voorgedaan waarbij de wereld op de rand van een derde wereldoorlog stond en waarbij die “goeie mens” een hoofdrol had gespeeld. Daarover heb ik aan de keukentafel nooit iets horen zeggen.

Eigenlijk maar goed ook dat de wereldwijde angst die toen heerste niet aan mij werd overgedragen. Zo kom ik bij wat er nu in 2015 gebeurt rond de jihadistische terreur van IS en de impact daarvan op kinderen. Er wordt nu voor de eerste keer in 70 jaar terug over oorlog gepraat en het gebeurt bovendien heel erg dichtbij. Op het sinterklaasfeest in Antwerpen moesten vele mama’s de inhoud van hun draagtassen tonen aan de politie en vanavond blijven de papa’s op hun honger zitten voor het voetbal omdat er mogelijk nog een gek met een bomgordel rondloopt. Op TV verklaart de Franse president de oorlog zonder er doekjes om te winden en hetzelfde vieze woord weerklinkt meermaals in de huiskamer waar de televisie constant op staat en de kinderen bewust of onbewust meeluisteren.

Het zijn heel andere tijden dan de jaren 60 en deze dreiging raakt ons dichter dan ooit, ook al wordt ons voorgehouden dat wij ons niet anders mogen gaan gedragen omdat het net dat is wat IS wil bereiken.

Ik ben het daar maar gedeeltelijk mee eens en hypocrisie is in dit geval zelfs misplaatst. Kinderen zijn lang niet zo dom en zij voelen dat er iets gaande is. Laat hen niet met een hoop vragen zitten. Bij de jongsten laat je best de gruwelijke details weg, maar vertel hen wel over stoute mensen die ons pijn willen doen omdat ze ziek in het hoofd zijn. Aan de wat oudere kinderen mag naargelang leeftijd en bevattingsvermogen, best wat meer uitleg gegeven worden over die zieke hoofden. Hier spelen de scholen natuurlijk een uiterst belangrijke rol.

De meeste schrik heb je van het onbekende. Voor kleine kindjes is dat bv het spook onder het bed. Kijk samen met hen onder dat bed en zij zullen een pak geruster de slaap vatten. Bij de wat ouderen en zeker bij de adolescenten,  moet over extremisme kunnen gepraat worden en over het moslimvriendje of –vriendinnetje dat naast hen in de klas zit dat niets te maken heeft met de aanslagen in de stad van Euro Disney. Wat zal overblijven is een dosis gezonde angst!.

Om termen zoals Salafisme of  Soenieten en Sjiieten te kunnen vatten en om te begrijpen waarom IS of ISIS nu plots Daesh genoemd wordt, moet je tegenwoordig bijna aan een heuse zelfstudie gaan beginnen. Maar het is totaal fout om uit onwetendheid het probleem te herleiden tot een simpele godsdienstoorlog tussen het westen en de Islam. Als wij dit dan ook nog eens gaan overbrengen op onze kinderen, dan zal het gegarandeerd verkeerd aflopen.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Wel lieverds, ik vind dat wij toch op zijn minst het recht hebben om ons een beetje anders te gedragen maar wel met een gezonde dosis angst. Jezelf uit schrik in huis opsluiten is geen optie, niet meer op restaurant gaan, je avondje uit afzeggen of concerten en manifestaties vermijden, al evenmin.  maar dat er nu terug militairen en meer politie op straat zullen te zien zijn, moeten we aanvaarden.

Ik betrap er mijzelf net op dat ik de voorbije week mijn benen niet onthaard heb en dat ik dringend mijn slipje moet verschonen. Neen, zover mogen de jihadisten deze tante niet krijgen!

Tante Jolanda

“…IK HOOP VAN HARTE DAT JIJ HET VOLGENDE SLACHTOFFER BENT, STOM WUF” EN OOK: …”U BENT DE EERSTE VANDAAG DIE MIJN HART EEN BEETJE KAN VERWARMEN”

(Over de reacties op een column van tante Jolanda aan de Vlaamse media…)

Wij hebben op zijn zachtst gezegd een paar heel rare dagen achter de rug. Het gaat deze tante ook  niet goed af om zondermeer de dingen te blijven publiceren die zij doorgaans gewend is om op het net zetten. Ik kan het niet over het hart krijgen om mijn sociaal engagement opzij te schuiven en met oogkleppen op artikels en statements te plaatsen over hoe vrouwelijk ik mij wel voel. Anderzijds zou het oerdom zijn om ook op mijn terrein in de val te lopen en toe te geven aan een angstklimaat waarin niemand nog zichzelf kan zijn.

Dat sociaal engagement had mij ertoe bewogen om de vorige column van “Op de schoot bij…” naar de online-edities van een aantal Vlaams kranten en naar de VRT-redactie te sturen. Lieve mensen, de ganse zaterdag heeft mijn inbox roodgloeiend gestaan. Er zijn tot mijn verbazing honderden likes binnengekomen en ook tientallen schriftelijke reacties die lang  niet allemaal positief waren. Er werd mij zelfs toegewenst dat ik het eerstvolgende slachtoffer van een terreurdaad zou worden of dat ik in het Brusselse grote kans zou lopen om verkracht te worden.

Wees gerust, aangezien het om een te verwaarlozen minderheid gaat, kan ik deze uitspraken zonder moeite relativeren. De meeste antwoorden waren trouwens bijzonder positief en zelfs hartverwarmend.

Genoeg geleuterd, ik heb zonder onderscheid te maken de relevante reacties gebundeld. Je kan ze hieronder lezen.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Mijn fysionomie komt niet in aanmerking voor een eisprong en toch heb ik bij deze een ei gelegd waarop je ofwel kan broeden ofwel maak je er een omeletje van. In elk geval, zolang één of andere gestoorde ziel zijn Kalasjnikov niet op deze tante richt, ga ik door waar ik mee bezig ben. De 72 maagden in het paradijs zijn aan mij toch niet besteed.

Tante Jolanda   

Mijn column van 14/11/2015:

De eerste emotionele reacties beginnen stilaan plaats te maken voor een gevoel van afschuw waarbij drie zaken mij diep degouteren: het blinde, moordende geweld tegen onschuldigen, de vreugde explosie op jihadistische platforms en tenslotte de vele afschuwelijke en beschamende reacties op het gebeuren die ik afgelopen nacht op de sociale media zag verschijnen.

…”Pas de sharia toe op die klootzakken…, Het paard van Troje is al binnen, …Vluchtelingen terug,…De vijand is onder ons, …We zijn in oorlog met de islam, en ga zo maar door…

Lieve mensen, dit maakt mij intriest! De aanhangers van IS, Al Qaida, of hoe je deze duivelse moordenaars ook wil noemen, lachen in hun vuistje  wanneer zij onze Facebook reacties lezen. De ontwrichting van onze samenleving, angst en tweedracht zaaien en de waarden van de verlichting op de helling zetten, zijn nu net de bedoeling van hen die trouwens goed op weg zijn om deze vuile oorlog te winnen.

En ja, we zijn wel degelijk in oorlog, maar ik vrees dat wij ons van vijand vergissen. De grenzen sluiten voor mensen in nood die op de vlucht zijn voor gelijkaardige toestanden als deze die in Parijs plaats vonden, is een schromelijk foute beoordeling. Door het loslaten van principes zoals medemenselijkheid, solidariteit en verdraagzaamheid, lopen wij recht in de val die voor onze blinde ogen wordt opgezet.

Dit is geen pleitbezorging voor verdraagzaamheid ten aanzien van elke vorm van extremisme, maar een oproep om ééndrachtig onze pijlen te richten op hen die niet in deze wereld thuishoren. Die pijlen kunnen wat mij betreft de vorm aannemen van een gewapend optreden in Syrië of daarbuiten, maar het moet gelijktijdig gecombineerd worden met een groot hart voor alle goed-menende mensen die in de miserie zitten.

De meest drieste slachtpartijen gebeurden gisteren in de buurt van de Place de la République. De plaats bij uitstek die symbool staat voor de waarden van de verlichting die na de Franse revolutie werden afgedwongen en die tot op heden onze samenleving de moeite waard maken om in te leven. Wat ik nu op mijn computerscherm te lezen krijg, werpt een schaamteloze smet op die mooie erfenis.

Reacties:

HET NIEUWSBLAD

NEG …   Jolanda, ga je alweer je kop in het zand steken??? Ben je dan nog altijd ziende stekeblind??? Deze aanslagen, deze migratie naar europa is decennia lang stelselmatig en gepland voorbereid!! I kan je 100% garanderen dat de internationale moslimgemeenschat er in zal slagen binnen 2 generaties Europa te vernietigen en zullen koloniseren en terroriseren. Ze zijn nooit vergeten wat de kruisvaarders in de ME hen hebben aangedaan en ze hebben medeplichtigen in eigen rangen: denk maar aan de vele politiekers die hen goedgezind zijn en door hen goed voorzien want die bruine joekels hebben het grootste wapen, nl het oliegeld! Het wordt tijd dat je naar de oogarts gaat en opnieuw de wereld naar haar realiteit gaat bekijken: je kent dat volkje niet! Ik wel, ik heb er gewerkt en weet tot wat ze in staat zijn.

POS … Blij nog eens een nuchtere reactie te lezen Jolanda smile-emoticon

NEG … ik hoop van harte dat jij het volgende slachtoffer bent dom wuf.

DE MORGEN

POS … Mooi geschreven, zou het zelf niet beter kunnen zeggen! Mag ik je tekst delen?

NEG … Jolanda ik denk dat jij je kop eens moet laten nazien hoe dom kun je zijn als je alles leest wat er gebeurt terug van waar ze komen

POS … Jolande indd mooi neergepend. En tot hiertoe ben/was ik van dezelfde mening. Ik heb mij zoals zovelen ingezet, het opgenomen voor de zwakkeren, maar eerlijk gezegd het wordt met de dag moeilijker. Ik weiger van racistisch, egoïstisch te zijn wat mij ook gelukt is, in de hoop dat het wel goed komt. Dze nacht is mijn angst omgeslagen in woede en vrees dat dit gevoel bij heel veel mensen sterk aanwezig is. Hoe ver kan men een mens drijven ?

POS … prachtig verwoord, Jolanda, 

POS … Goede objectieve en nuchtere visie! Gedeeld met vermelding van je naam.

POS … Doet deugd ook zo een reactie's te kunnen lezen. Ook gedeeld met vermelding naam.

DE REDACTIE.BE

NEG … Als het nu nog niet duidelijk voor u is dat het paard van Troje binnen is tja ! De rijke arabische landen laten de vluchtelingen ook niet binnen omdat die weten wat daar van verder komt !! En als gij het leven van onze kinderen opt spel wilt zetten ... mooie woorden kan iedereen schrijven ! Wordt tijd dat ze realistisch worden en dat int het voordeel van iedereen die hier leeft !! Anders wordt het chaos zet maar gerust ! want het leven van onze kinderen is meer waard dan het leven van kinderen uit het midden oosten.

POS … Goed verwoord Jolanda maar zoals blijkt uit de reactie kan je nog zo hard roepen tegen de dove; hij hoort het niet.

DE STANDAARD

POS … Bravo, mevrouw! U vat voor mij de essentie perfect samen: de vluchtelingen worden hier opnieuw geconfronteerd met net het geweld waarvoor ze op de vlucht zijn... In- en intriest.

POS … Dankuwel. Mijn hart bloedt dag na dag. Voor Parijs, en voor elk mens in eender welk land dat hieraan ten prooi valt. U bent de eerste die mijn hart vandaag een beetje kan verwarmen

NEG … Neen Mevrouw, u ziet het fout. Bij die vluchtelingen zitten inderdaad een paar echte vluchtelingen. Een heel deel komen naar hier met slechte bedoelingen en staan al bij de grens van hun oren te maken en verstoppen al zelfs hun gezicht en dat zegt voldoende. Zolang ze niet kunnen omgaan met onze westerse gewoontes, vrouwen niet als normale mensen kunnen behandelen zijn ze hier niet welkom. Het zal nooit stoppen

NEG … U vergeet erbij te zeggen dat 7 op 10 "vluchtelingen" geen Syriers zijn maar gelukzoekers en dat is onhoudbaar in de wetenschap dat ze volgend jaar nog met veel meer massaal zullen afkomen.Bent u bereid om binnen 5 jaar minstens een derde van uw bezit in te leveren, want dat zal dan de uiteindelijke kost zijn (huizen, scholen,bijstand,voeding...) Wel mevrouw, ik en de overgrote meerderheid van de Vlamingen absoluut niet en dat zal zich duidelijk vertalen in een nieuwe, ditmaal GITzwarte zondag.

NEG … Ik vrees dat je naïef bent en blijft geloven in de goedheid van die "vluchtelingen". De migrantenstroom is verre van onschuldig, en dit zal nog maar het begin zijn!

POS … Prachtig gezegd Jolanda!

POS … Top commentaar 

POS … Angst in combinatie met domheid, zorgen voor onmenselijkheid bij ons... ik hoop samen met u dat menselijkheid en verstand het zullen winnen. 
Bedankt voor deze mooie post. Het doet ongelooflijk deugd om te zien dat er nog mensen zijn die beseffen dat er tegen de verkeerde vijand wordt gestreden.
Ik ben erg bang. Niet alleen voor IS maar ook voor het extremisme bij ons. Nog geen eeuw geleden, is zo de holocaust ook gestart.

POS … Amen! Ik ben blij dat er nog meer mensen zijn met deze mening en deze "open" instelling. Want anders durf ik het niet meer noemen tussen alle posts en comments van haat en kortzichtigheid. Het is erg pijnlijk en beschamend deze te moeten aanzien. Door Isis denk ik veel na over de toekomst en wat er nog uit voort kan komen, Door wat ik lees op fb krijg ik écht schrik voor onze toekomst. 
Bedankt voor uw mooie bericht.

POS …  inderdaad! fijn dat er ook nog mensen als U zijn. Een sprankel hoop bij al de waanzin; menselijk blijven zal wel een zeer verstandige keus zijn. Want noemen we onszelf niet zo....mensen?

GAZET V ANTWERPEN

POS … Ze snappen niet dat die mensen ook vluchten voor IS. Een moslim is geen IS net zoals een cristen geen Adolf is. Het zijn mensen van vlees en bloed... pure onwetendheid.

POS … Heel correct maar op dit ogenblik lijken alle terroristen wel moslims te zijn….. 

NEG … ff na 22u in Brussel als vrouw van Noord naar Zuid wandelen, nadien nog een mooi stukje op FB schrijven ....

JE SUIS DEGOUTEE

Parijs ontwaakt… op de Place de la République branden kaarsjes nadat de stad getroffen werd door een reeks bloedige aanslagen met taferelen die je eerder zou toeschrijven aan landen zoals Afghanistan of Irak. Er is verdriet, ontzetting, angst en woede.

De eerste emotionele reacties beginnen stilaan plaats te maken voor een gevoel van afschuw waarbij drie zaken mij diep degouteren: het blinde, moordende geweld tegen onschuldigen, de vreugde explosie op jihadistische platforms en tenslotte de vele afschuwelijke en beschamende reacties op het gebeuren die ik afgelopen nacht op de sociale media zag verschijnen.

…”Pas de sharia toe op die klootzakken…, Het paard van Troje is al binnen, …Vluchtelingen terug,…De vijand is onder ons, …We zijn in oorlog met de islam, en ga zo maar door…

Lieve mensen, dit maakt mij intriest! De aanhangers van IS, Al Qaida, of hoe je deze duivelse moordenaars ook wil noemen, lachen in hun vuistje  wanneer zij onze Facebook reacties lezen. De ontwrichting van onze samenleving, angst en tweedracht zaaien en de waarden van de verlichting op de helling zetten, zijn nu net de bedoeling van hen die trouwens goed op weg zijn om deze vuile oorlog te winnen.

En ja, we zijn wel degelijk in oorlog, maar ik vrees dat wij ons van vijand vergissen. De grenzen sluiten voor mensen in nood die op de vlucht zijn voor gelijkaardige toestanden als deze die in Parijs plaats vonden, is een schromelijk foute beoordeling. Door het loslaten van principes zoals medemenselijkheid, solidariteit en verdraagzaamheid, lopen wij recht in de val die voor onze blinde ogen wordt opgezet.

Dit is geen pleitbezorging voor verdraagzaamheid ten aanzien van elke vorm van extremisme, maar een oproep om ééndrachtig onze pijlen te richten op hen die niet in deze wereld thuishoren. Die pijlen kunnen wat mij betreft de vorm aannemen van een gewapend optreden in Syrië of daarbuiten, maar het moet gelijktijdig gecombineerd worden met een groot hart voor alle goed-menende mensen die in de miserie zitten.

De meest drieste slachtpartijen gebeurden gisteren in de buurt van de Place de la République. De plaats bij uitstek die symbool staat voor de waarden van de verlichting die na de Franse revolutie werden afgedwongen en die tot op heden onze samenleving de moeite waard maken om in te leven. Wat ik nu op mijn computerscherm te lezen krijg, werpt een schaamteloze smet op die mooie erfenis.

Tante Jolanda    

EEN FILM VOL MET “ZWARTE PIETEN”
(over “Black” (is beautiful), Martha uit Mechelen en gezonde bomen…)

Er gebeuren in dit landje ook nog mooie dingen lieve mensen. Terwijl er stemmen opgaan om onze grenzen te sluiten voor nog meer vreemd gespuis, de sollicitatiebrieven van Abdel, Amina of Coumba worden geklasseerd en er door een antiterroristisch commando plastic kogels worden afgevuurd op een weerbarstig kind van 14, gaat deze week een multiraciale Belgische film in première die mij een ferme sprankel hoop op betere tijden geeft.

Adil el Arbi, regisseur en in 2014 slimste Marokkaan van België, heeft met “Black” aangetoond dat culturele diversiteit een absolute meerwaarde betekent. De eerlijkheid gebiedt mij om te zeggen dat ik de film zelf nog niet gezien heb, maar met de juiste partner aan mijn zijde, zal dat niet lang meer op zich laten wachten. Het is wel zo dat deze tante een bepaald zwak vertoond voor zwarte mensen, maar ik was zeker niet de enige die vertederd was door een Tv-interview met hoofdrolspeelster Martha Canga Antonio. Ik voelde iets van een verfrissende geëngageerde wind waaien toen de 20 jarige studente communicatiemanagement uit Mechelen haar rol toelichtte.
Het Romeo en Julia thema is misschien voor een filmscript een wat afgezaagd onderwerp, maar feit is dat “Black” de Brusselse rauwe realiteit en die van vele andere Vlaamse steden, sterk benadert. Mij gaat het er echter vooral om dat ik als cultureel en sociaal bewogen niemendalletje fier en gecharmeerd ben door een mooi project van “nieuwe Belgen”. Zij laten zonder scrupules hun eigen marginale kantjes zien en drukken ons tegelijkertijd met de neus op het feit dat ook de “witte Belgen” de hand in eigen boezem mogen steken.
Dat er in sommige wondjes zout gestrooid wordt en dat dit om en rond sommige bioscoopzalen relletjes veroorzaakt, is voor mij niet meer dan wat aan de boom schudden. Om de boom gezond te houden, is dat af en toe eens nodig.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…
Het is leuk om weten dat één van de onlangs verkozen K3 meisjes een klasgenootje van Martha is geweest. Ik wil maar aantonen hoe mooi verscheidenheid kan zijn binnen éénzelfde nest van door elkaar krioelende kleuren en culturen.
Nu rest er mij nog maar één ding: zo snel mogelijk een open-minded ventje vinden dat een multicultureel bioscoopavondje met deze tante niet afslaat en die een film vol met zwarte pieten kan appreciëren.

Tante Jolanda

Bekijk de trailer
https://www.youtube.com/watch?v=GX6oytuI13E

GEEN REMSPOREN AUB!
(over achtergelaten bagage bij de Farao’s, de gegeerde K3-kleedjes, een nieuwe Monseigneur en de voorhamer van Bart de Wever…)

Laten wij onze strijkplank nog eens even opzij zetten voor de nieuwsfeiten van de afgelopen dagen. Ik ben niet van plan het hele lijstje af te lopen want er staat nog een volle wasmand te wachten.

Allereerst is mij de grove misrekening opgevallen van toeristen die tijdens de herfstvakantie het zonnetje en de warmte gingen opzoeken in het Egyptische Sharm el Sheikh terwijl wij hier de heetste novemberdagen meemaakten sedert het begin van de waarnemingen. Akkoord, zij konden het niet weten op het moment van de boeking, maar het ergste van al vond ik het feit dat al die zonnekloppers hun bagage bij de Farao’s moesten achterlaten. Stel je voor dat je bij het thuiskomen geen enkel slipje meer in de lade hebt liggen of dat je voor onbepaalde duur je vibrator zou moeten missen. Deze tante zou volledig van slag geraken!
Zo was vorige vrijdag half Vlaanderen ook van slag geraakt tijdens het bekijken van de finale van “K3 zoekt K3”. Vinden jullie het zelfs niet een beetje schrijnend dat zovele miljoenen kijkers het Studio 100 baasje Gert Verhulst aan drie nieuwe speeltjes hebben geholpen? Waar is de tijd dat Gertje nog onschuldige spelletjes speelde met een hond die Samson noemde? Neen, ik benijd hem zeer zeker zijn succes niet, maar ik stel mij wel vragen of het gelukkig maken van Vlaamse en Nederlandse kinderhartjes hier primeert op het spijzen van bankrekeningen. Nadat de beruchte taks shift serieus aan de geldbeugel begint te knagen, zullen nu ook nog heel wat mama’s en papa’s een deel van hun krappe budget moeten voorbehouden voor het nieuwe K3 regenboogkleedje of voor de lange lijst nieuwe hitjes die klaar ligt in de winkels.
Of de nieuw verkozen aartsbisschop De Kesel klaar is om de omstreden en homofobe kardinaal Leonard op te volgen, is nog maar de vraag. “Verkozen” is niet de juiste term, hij is eerder “aangeduid” zonder dat het illustere Rome daarbij één enkele motivatie heeft vrijgegeven. Ik hoef jullie mijn teleurstelling niet te verstoppen dat deze “roeping” niet aan de vooruitstrevende Antwerpse monseigneur Bonny te beurt viel. Die zal heel waarschijnlijk tijdens de laatste bisschoppensynode zijn mond te veel voorbij gepraat hebben en op te veel zere piemels getrapt hebben! Oh ja, ter informatie, naast gratis kost en inwoon in het bisschoppelijk paleis krijgt deze lange-rok-drager een maandelijks bruto loon toebedeeld van maar liefst 8.466,13 euro.
Op het loonstrookje van Bart de Wever zal wellicht een nog veel hoger bedrag ingevuld zijn. Ter verdediging van zijn verworvenheden en die van de Vlaamse burger met oogkleppen, heeft hij een dramatische oproep gelanceerd aan alle Europese instanties om de buitengrenzen van ons continent te sluiten voor nog meer vluchtelingen. Ik deel zijn bezorgdheid en zeker wanneer het gaat over de infiltratie van extremistische elementen. Niemand nog binnenlaten is geen optie meneer Bart, een streng doorgedreven controle is dat wel. En hoe moet dat gefinancierd worden? Wel, je kan bijvoorbeeld knabbelen aan de uitkering van de aartsbisschop of de BTW op de verkoop van K3 kleedjes optrekken. Of ook nog de opbrengst van het laten uitdoven van de dotatie van Prins Laurent, kan een flinke duit in het zakje brengen. Toon een beetje creativiteit Bart en sta niet meteen met de voorhamer klaar!

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…
Ik ga verder slipjes strijken. Jazeker, ik strijk mijn slipjes en niet zozeer om ze nadien kreukloos te kunnen aantrekken maar om er zeker van te zijn dat alle remsporen zijn uitgewist. Want als er iets is waar deze tante een hekel aan heeft…

Tante Jolanda

 HET ZWEET VAN DE DUIVEL

(over een mug die niet in haar winterslaap geraakt, een christelijk gevoel van medelijden en spirituele verwarring…)

Je zou op deze ongewoon warme novemberdagen een stukje kunnen schrijven over de opwarming van de aarde en over die mug die maar niet aan haar winterslaap toe komt en het vannacht gewaagd heeft om het zoete bloed van Tante Jolanda tot zich te nemen. Of ik zou misschien alle zonnekloppers proberen te overhalen om hun reis naar Egypte te laten omboeken naar een skivakantie. Het zou ook kunnen dat uw prioriteiten te situeren zijn bij de verkiezing van de nieuwe K3 meisjes die VTM kijkcijfers bezorgde die in de buurt van de belangstelling voor een wedstrijd van de Rode Duivels lagen. Deze gefrustreerde tante kan het echter niet laten om haar pijlen nog maar eens op het woelige Vaticaanstad te richten.

Dat er gesjoemeld wordt onder de leden van de curie en dat Franske daartegen een ware kruistocht is begonnen, zal u niet verwonderen en is ook geen nieuws. Maar dat deze bende ook nog eens getroffen wordt door een epidemie van alcoholisme en zware nicotineverslaving, wakkert mijn christelijk gevoel van medelijden aan.

Zo is via de Italiaanse pers enkele dagen geleden aan het licht gekomen dat verscheidene geestelijken tot 200 pakjes sigaretten per maand kopen en zich ettelijke liters wijn en sterke dranken aanschaffen. Er zou in Rome een warenhuis zijn waar je dergelijke consumptieartikelen aan uiterst voordelige tarieven kan verkrijgen. Met een speciaal toegangspasje, vergelijkbaar met onze Makro-kaart, kan je karrenvolle ladingen verderfelijk spul ophalen. Het lijkt mij nog niet zo’n dom idee om aan mijn touroperator het ticket voor de geplande reis naar Sharm el Sheikh in te wisselen voor een weekje Vaticaanstad. Het kapje en de habijt van tante nonneke zaliger moeten nog ergens in de familiearchieven terug te vinden zijn. Onze Lieve Heer zal het mij niet kwalijk nemen dat ik haar outfit voor enkele dagen zou ontlenen. Met mijn grondige kennis van de Heilige schrift en mijn toegewijde devotie voor mijn dikke vriend Jezus, geraak ik wel aan het vereiste pasje. En als dat niet helpt, heb ik ook nog andere wapens ter beschikking die het ijs van een eventueel weerbarstige homofiele ambtenaar kunnen doen smelten.

Van zodra het boodschappenlijstje is afgewerkt, zou ik een audiëntie bij Franske aanvragen om hem te overtuigen van de noodzaak om alle privileges in zijn warenhuis meteen af te schaffen. Hij zou op die manier onmiddellijk korte metten kunnen maken met één van de oorzaken waarom zijn geestelijke onderdanen dikwijls spiritueel verward zijn tijdens belangrijke vergaderingen.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Het is mi intussen duidelijk waarom vrouwen angstvallig weerhouden worden van verantwoordelijke functies binnen de katholieke kerk. Uit een wetenschappelijke studie is nog maar eens gebleken dat Evaatjes alcohol veel minder goed kunnen verwerken dan hun chromosomale tegenhangers. Ik vind dansende en half dronken nonnetjes best leuk, maar ik vraag mij wel af in hoeverre het oestrogeengehalte van een transvrouw recht evenredig is met alcoholgebruik. Wat mij betreft kan ik tot nog toe een extra glaasje dat in de Koran beschouwd wordt als “het zweet van de duivel”,  best verdragen.

Tante Jolanda   

ZET JE POT CHOCO STEEDS TERUG IN DE KAST!

(Over choco als zonnecrème, de “part of the job” en een tijdelijk dipje…)

Een mens maakt af en toe fouten. Dat is de onprettige en rauwe conclusie die deze tante kan trekken uit wat haar het voorbije weekend is overkomen.                                                                                         Die ochtend was de pot choco op tafel blijven staan. Een fait divers zou je kunnen zeggen, maar voor mij had het verregaande gevolgen. Dat op het eerste zicht onschuldig gele Kwatta potje heb ik later op de dag met grote omzichtigheid doen verdwijnen in de vuilniszak.  Ik had daarvoor gelukkig een paar plastic handschoenen beschikbaar die bij een haarkleurmiddel meegeleverd worden. Ik walgde bij het idee om het nog eens met blote handen aan te raken. Dit soort verpakking hoort in feite in de glascontainer thuis, maar er ook nog eens mee over straat gaan lopen, was op dat ogenblik geen optie. Het paste precies in een leeg doosje van roltabak.  Met het dekseltje er op te klikken, was het perfect hermetisch afgesloten en zou het mij niet langer doen herinneren aan de onverkwikkelijke  feiten van die namiddag.

Het heeft zich nu eenmaal voorgedaan en vermits tante Jolanda sterk is in zelftherapie, is er over schrijven de enige uitweg om langzaam terug de oude te worden en mijn geloof in het goede van de mens te hernieuwen.

Doorgaans vergis ik mij niet vaak bij de keuze van een man die op consultatie mag komen, maar deze keer liep het fout. Hij zag er heel gewoontjes uit en op het eerste gezicht was er niets dat er op wees dat één of andere hersenkronkel hem zou aanzetten om misbruik te maken van mijn favoriete broodbeleg.

In het begin is er altijd een minimum aan fysieke afstand met de klant en ik vroeg hem procedure gewijs  waarmee ik hem van dienst kon zijn. Ik had al vlug door dat het geen gewone therapeutische babbel zou worden toen hij een hand op mijn knie legde en deze langzaam bewoog in de richting van de intimiteiten van deze tante. Nadat ik hem er op gewezen had dat er andere voorwaarden gelden voor dergelijke consultatie, ging ik in de keuken een potje koffie zetten en verdween ik eventjes in de badkamer om hygiënisch voorbereid te zijn. In een tijdsspanne van slechts enkele minuten had meneer zich uitgekleed en was mijn Kwatta voorraad uitgesmeerd op zijn lichaam alsof het om een zonnecrème ging.

Totaal van slag door dit onsmakelijke tafereel, riep ik hem boos toe dat een choco-therapie niet tot het menu behoort en dat hij daarvoor best een ander soort therapeut moest gaan raadplegen. Ik reageerde kordaat en wees hem de deur ook al zou dit hebben kunnen leiden tot een mogelijk agressieve reactie. Ik was echter zodanig verbouwereerd dat die gedachte amper in mij opkwam. Ik grabbelde naar zijn kleren en gaf hem nog net de tijd die hij nodig had om te verdwijnen. Gelukkig deed hij dat ook.

De neutrale lezer zou kunnen opmerken dat ik dergelijke toestanden zelf gezocht heb of dat het op zijn minst bij de risico’s hoort. Feit is dat vanaf het ogenblik dat deze pervert  de deur uit was, ik achterbleef als een hoopje ellende en mij grote vragen stelde bij wat tante Jolanda begonnen was met haar consult.

De gedachte aan een nobel opzet smolt als sneeuw voor de zon toen duidelijk werd dat niet alleen de sofa en de salontafel besmeurd waren, maar dat al wat hij in huis had aangeraakt besmet was met Kwatta sporen. Tante Jolanda  heeft nog tot laat die nacht een poging tot algehele ontsmetting ondernomen die nu, drie dagen later, nog steeds niet voldoende effectief blijkt geweest te zijn.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ik ben door dit alles in een tijdelijk dipje verzeild geraakt en het vreet aan mijn zelfvertrouwen waardoor tot op vandaag het engagement op de sociale media het moet ontgelden. Tante Jolanda hoopt dan ook op begrip toen zij vlak na de feiten het bericht de wereld instuurde dat haar gynaecoloog platte rust had voorgeschreven.

Maar het ergste van al is dat het nog erg lang zal duren vooraleer ik terug zin zal krijgen in een “boke met choco”.

Tante Jolanda