NIET ZOMAAR EEN SLETJE

(over hongerige heren, de passie voor het woord en warme choco…)

Ik zou maar een afgestompt leeglopend sletje zijn moesten mijn passies zich beperken tot onderwerpen die gelinkt zijn aan het seksuele. Meer dan mij lief is, komen er geregeld berichtjes binnen met de vraag naar foto’s waarop deze tante poseert in haar “Eva-kostuumpje”. Ik moet deze heren op hun honger laten, ook al zijn sommige gepubliceerde plaatjes soms ‘op het randje”. Ja lieverds, daar moeten jullie het dan maar mee doen tenzij je klant wil worden van mijn “consultaties”, mijn voorlopig enige poging als uitweg om het hoofd boven water te kunnen houden. En vergis je niet, deze 56 jarige transvrouw is geen 20 meer. Het zou wel eens kunnen tegenvallen!

Dit even terzijde, dekt het begrip passie voor mij een uitgebreide lading aan onderwerpen. Muziek is er ééntje van, maar ook mode, kunst, lekker eten, whisky, Afrika en taal, behoren tot die dingen die mijn welbehagen kunnen optillen naar hogere regionen. Taal, de laatste in het rijtje, is een onuitputtelijke bron om zelf creatief mee bezig te zijn maar ook om je aangenaam te laten verassen door de manier waarop anderen ermee omgaan.

Ik noem mezelf verre van een getalenteerd schrijver, maar het gebruik van de juiste woorden op de juiste plaats en er een beetje mee goochelen om ze in de weergave van een verhaal, een ervaring of een verslag, in de correcte vorm te gieten, is een meer dan nobel streven. Hoe ontroerd kan je soms geraken van een stukje poëzie dat de kern van je ziel of die van de auteur raakt. Of een boek dat je meesleurt in de leefwereld van de personages en waardoor je beelden gaat zien die voor iedere lezer anders zijn.

Er is ook nog het gesproken woord dat mij kan charmeren en aan iemands lippen kan doen hangen. Ik heb weliswaar een boontje voor Obama, maar als hij een toespraak houdt, ben je telkens mee terwijl zijn woorden blijven hangen zoals een perfect gecomponeerd stukje muziek. Ook mijn hoedje af voor Donald Trump, al kraamt die meestal onzin uit. Of nog voor de redenaarskunst van Bart de Wever, die niet Jolanda’s beste vriendje is maar waarvan de intelligentie er met liters afdruipt.

Net zoals de verschillen in seksuele geaardheid, ras, overtuiging en cultuur een rijkdom voor de mens kunnen betekenen, mag van mij ook het taalgebruik best eens afwijken van de gangbare normen. Zo is het sappige West-Vlaamse dialect in de VRT-serie Bevergem, een zegen voor wie niet wil wegzinken in het moeras van eindeloze soaps. 

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ziezo, ik heb bij deze één van mijn passies uitgelicht, tante Jolanda’s blazoen een stukje opgepoetst en bewust reclame gemaakt voor de Antwerpse boekenbeurs. Misschien eindigt daar één van mijn herfstwandelingen, lopen we mekaar er tegen het lijf en neem ik je daarna mee voor een warme consult-sessie. (ook een warme choco mag)

Tante Jolanda

HET ZWARTE KARNAVAL

(Over stof, een publiek testament en whisky op de koffietafel…)

…”Gedenk dat gij van stof zijt en dat gij als stof zult wederkeren…” Ik heb geen idee of jonge mensen nog zo vertrouwd zijn met deze toch wel ongezellige woorden. In de tijd dat het preutse Jolandatje nog panty’s van haar moeder onder de jongensbroek droeg, werd in “het huis van God” dit zinnetje herhaald met de regelmaat van een klok. Op die manier herinnerden de klerikale moraalridders er ons aan dat het verblijf op deze aardkloot slechts tijdelijk is.

Dezer dagen worden wij op een iets subtielere manier  met onze neus op de rauwe waarheid gedrukt. De pure betekenis van Allerheiligen en Allerzielen wordt vandaag overschaduwd door het uit Amerika overgewaaide Halloween feestje. Terwijl in de vorige eeuw het hoogtepunt van de herfstvakantie een bezoekje aan het graf van bomma en bompa was, mogen wij nu gedurende een week mekaar de schrik van ons leven aanjagen. Ik krijg niet bepaald de kriebels van een wandelend en waggelend geraamte dat uren in de wind stinkt naar alcohol. Buiten de pompoensoep met spekreepjes, zijn spokende geesten, fake bloed en klapperende tanden niet aan mij besteed tijdens dit zwarte karnaval.

Nu we het toch over de dood en aanverwanten hebben, is er iets wat deze tante veel meer bezig houdt dan uitgeholde pompoenen. Ik zou niet de eerste transvrouw zijn van wie bij overlijden de genderidentiteit volledig uitgewist wordt. Of je nu in de kist een kostuum of een kleedje draagt, is in geval van crematie niet echt van belang, maar toch zou ik verkiezen dat mijn urne gevuld is met de as van een naakt lichaam.

Ik zou het een pak erger vinden wanneer ik op verzoek van nabestaanden, die uit schaamte voor de anderen, deze wereld zou moeten verlaten als man of m.a.w. als diegene die ik nu net niet was. Dat zou pas de ultieme vernedering betekenen na een leven dat volledig getekend werd door de meedogenloze strijd tegen Jolanda’s geboortegeslacht.

Daarom nu reeds dit korte publieke testament: Als er dan al een koffietafel zou zijn, moet er voor wie dat wenst whisky geschonken worden bij de koffie en zou ik graag hebben dat er een toast wordt uitgebracht op al mijn broertjes en zusjes die voor hun genderidentiteit hun leven hebben gelaten. Hopelijk zijn tegen die dag mijn naam en geslacht reeds wettelijk aangepast zodat op het doodsprentje de juiste naam vermeld zal staan naast het opschrift: …”She lived twice, once without colors and finally with true colors…”

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Mijn geest zal waarschijnlijk niet op deze aarde blijven ronddwalen vanuit een “potteke” op één of andere schoorsteen als thuisbasis, maar ik hoop van ganser harte dat wanneer men aan deze tante later nog woorden wil vuilmaken, dat men dan over een “zij” spreekt.

Ik wens jullie verder een voldoende griezelige en angstaanjagende week toe en ik intussen… ik ga nog wat stof afdoen.

Tante Jolanda

ENKELE ERGERNISSEN

(over detentie van transvrouwen, rood vlees en kankerboelekes…)

Er zijn soms toestanden in dit leven waarbij ik aan het huiveren ga en waardoor ik onaangename dingen ervaar op die plaatsen in mijn lichaam die mij doorgaans in hemelse sferen doen vertoeven. Eén van de zaken die mij een bijzonder onprettig gemoed bezorgen, is de gedachte om als transvrouw in een mannengevangenis terecht te komen.                                                                             

Na ongeregeldheden in een bar, heeft de 26 jarige Tara uit Bristol een dergelijk vonnis te horen gekregen.  Zij is volledig getransformeerd, in feite is er aan haar niets mannelijks meer maar omdat ze op papier een man is, zal ze als dusdanig geïnterneerd worden.  Deze tante maakt zich soms schuldig aan een kleine ontsporing die verder niet in aanmerking komt voor gerechtelijke vervolging, maar ik zou mij in de verste verte niet kunnen indenken om bij mannen te worden opgesloten. Dergelijke privileges heb ik trouwens liever zelf in de hand.

Mannen die verplicht op seksueel non-actief worden geplaatst zijn als handgranaten waar de hendel reeds is uitgetrokken. Je kan als transvrouw best niet te dicht in de buurt zijn. Om die reden alleen al, is het misdadig op zichzelf om delinquenten als Tara in hetzelfde gevangenishokje te steken.  

Er zijn voor wat België betreft, geen cijfers nog onderzoeken bekend over transgenders in hechtenis. Ik veronderstel dat het dan ook maar om een uiterst marginaal gegeven gaat en dat het die enkele transvrouwen alsnog goed vergaat omwille van onze tamelijk progressieve wetgeving.

En dan iets totaal anders maar waarvan ik even goed de “weubes” krijg. (in correct Nederlands: “waarvan ik het op de zenuwen krijg”)  Gezondheid is een uitermate belangrijk thema, maar als het over kankerverwekkende stoffen in onze voeding gaat, moet je tegenwoordig op de tippen van je tenen lopen. Voor deze tante een extra pijnlijke aangelegenheid omwille van een hardnekkige likdoorn op één van die tenen. Ook rood vlees is nu aan de reeds lange zwarte lijst toegevoegd en als je dan toch een kippenfileetje  wil bakken, moet je opletten voor de giftige eigenschappen in de anti kleeflaag van je braadpan.

Als ik het goed begrepen heb, loopt het allemaal niet zo’n vaart zolang je voorzichtig bent en niet overdrijft. Het is goed dat men ons over al die zaken informeert, maar tegelijkertijd brengt het ook regeringen op het idee om vlaktaksen te heffen op al wat onze gezondheid schaadt.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Een cartoonist van “De Standaard” verwijst in dit verband ironisch naar het gevaar op kanker bij het vrijen. En toch heeft hij ergens een punt want seks zonder condoom tussen mensen van verschillende geslachten weliswaar, kan leiden tot zwangerschap en ieder “boeleke” is een potentiële kanker kandidaat. Deze tante kan je daar alvast niet verantwoordelijk voor stellen.

Tante Jolanda

HET FEEST VAN DE HYPOCRISIE

(over de hersentumor van Franske, een cursus etymologie en het rode balletgezelschap…)

De integriteit van mijn  transzieltje wordt meer dan eens belaagd door wat ik rondom mij allemaal te zien en te horen krijg. Gisteren nog, heeft deze tante zich virtueel in een zwarte sluier gehuld naar aanleiding van de conclusies van de bisschoppensynode over het gezin.

Integer zijn, betekent zuiver zijn of toch tenminste het bij het rechte eind hebben. Toegegeven, Tante Jolanda is geen onbeschreven blad en zij wijkt soms af van het “voorgeschreven pad der zuiverheden”. Maar om het Heilige Boek te citeren: “diegene die zonder zonde is, werpe de eerste steen”. Mijn Argentijnse vriend Franciscus heeft het blijkbaar hard te verduren gekregen de laatste drie weken en heeft zijn confraters, die tonnen stenen hadden klaarliggen, amper kunnen intomen.  

Uiteindelijk heeft de Heilige Geest het sleutelwoord “barmhartigheid” doen opnemen in de slottekst van deze sinistere bijeenkomst.

Het is amper in de media gekomen, maar vorige week woensdag werd in volle finale van de hoge vergadering, het bericht de wereld ingestuurd dat de paus een goedaardige hersentumor zou hebben. Dit inmiddels door artsen tegengesproken bericht, zou vanuit conservatieve katholieke hoeken komen om aan te tonen dat “Franske” niet goed meer bij zijn verstand zou zijn. Wel Moe! Wat komt mij deze manier van handelen bekend voor! Hoe dikwijls heeft ondergetekende niet moeten aanhoren dat hij gek geworden was om carrière en familie in te ruilen voor een kleedje en een lading oestrogenen. Franske laat het in ieder geval niet aan zijn koude kazuifel raken en heeft er voor gezorgd dat hij zijn moraalridders in het gareel heeft kunnen houden.

Het bevrijdende begrip is dus “barmhartigheid”. Ik hou er altijd aan om de precieze betekenis van een woord te respecteren. Daarom heb ik onze enige echte encyclopedie, Wikipedia nog eens geraadpleegd: “Barmhartigheid is het tonen van erbarmen, van medelijden met mensen die het moeilijk hebben. Barmhartig zijn zij die zich ontfermen over hun medemensen, die in woord en daad hulp en ondersteuning bieden aan degenen die daaraan behoefte hebben.”.

Deze definitie indachtig, lijkt het mij aangewezen om het rode balletgezelschap der kardinalen verplicht naar een cursus etymologie te sturen en een einde te maken aan het feest van de hypocrisie.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ik weet het, sommigen taxeren mij als een ordinair transhoertje dat haar zwak voor het vlees niet onder stoelen of banken steekt, maar de schijnheilige opvoering  van een instituut dat geïnfiltreerd is door pedofielen die  de Heilige Hand boven het hoofd wordt gehouden, heeft niet het recht om mijn geaardheid te veroordelen.

Opgedragen aan mijn Tante Nonneke die zich al een ontelbaar keren heeft moeten omdraaien in haar graf sedert haar neefje een nichtje is geworden.

Tante Jolanda

EEN REIS NAAR HET JAAR 2040

(Jolanda voorspelt het einde van de kleerkast, vrede in Syrië, goed nieuws voor Groen en zij heeft bijna seks met een hologram…)

In de film “Back tot he future”, werd 25 jaar geleden allusie gemaakt op hoe de wereld er in 2015 zou uitzien. De teller van de tijdmachine uit de film, bleef staan  op de voorbije week. Het is boeiend om te zien hoe dicht de filmmakers van destijds een aantal voorspellingen hebben gedaan die vandaag ook echt deel uitmaken van de realiteit. Je ziet het al aankomen: tante Jolanda zet haar teller op het jaar 2040, televisie en smartphone gaan uit om zich ten volle te kunnen  concentreren op een ideaal  toekomstbeeld en ze schuift haar gordijntjes toe. Het lijkt mij handig om een reis naar de toekomst naakt aan te vatten  en ontdaan te zijn van alle tekenen die er op wijzen dat je uit het verleden komt. Het zou belachelijk zijn moest tante Jolanda ter plaatse aankomen in een outfit die al 25 jaar uit de mode is. Bovendien is het beter om de gluurder aan de overkant van de straat de wind uit de zeilen te nemen wanneer zij haar fantasieën de vrije loop laat gaan. Wij schrijven oktober 2040 en drukken op “Enter”.

Tjonge dat ging vlug! Ik heb er amper iets van gemerkt en ik bevind mij in een appartement dat blijkbaar het mijne is. De sofa die in 2040 nu inmiddels al 30 jaar dienst doet als plek van inspiratie en toevluchtsoord voor sommige heerschappen, is nog steeds dezelfde. Die moet in deze tijden alvast het label “Vintage” opgeplakt gekregen hebben. Buiten enkele herkenbare kadertjes aan de muren, is alles anders. Het licht vertrekt vanuit verschillende richtingen en verandert automatisch van intensiteit naargelang welke kant ik uitkijk. Het is er kraaknet en in wat de keuken moet voorstellen, staat niet één gebruikt kopje, wat 25 jaar geleden wel eens anders durfde te zijn.

Ik voel dat ik niet alleen ben, draai mij om en… daar staat een poedelnaakte Adonis die mij met een stem om van weg te smelten vraagt of ik zin in koffie heb. Ik heb al snel door dat het om een soort hologram gaat dat deel uitmaakt van de huiselijke domotica. Een minuutje later krijg ik het perfecte koffietje geserveerd door een nog perfecter erotisch gevormd mannenlichaam dat stilaan de gemoederen van mijn genitaliën begint te beroeren. Alsof dat zalige creatuur mijn naaktheid heeft opgemerkt vraagt hij mij plots of ik vanavond nog zinnens ben om uit te gaan en welke kleren ik dan zou willen dragen. Op één van de muren verschijnen in overflow een aantal prachtige jurkjes en pakjes waaruit ik moet kiezen door een simpele bevestiging met de wijsvinger. Jolanda valt voor een beige- mokka combinatie van het huis Dior met een paar huidkleurige ophoud-kousen van Dim,  twee merken die dus over 25 jaar nog zullen bestaan. Alleen het merk van de prachtige schoenen die van  Syrische makelij zijn, is mij onbekend. Blijkbaar zijn intussen in dat land, gelukkig maar, de vredesduiven  neergestreken.

Het is aangenaam lekker warm op het appartement, maar toch wil ik even mijn neusje uit het raam steken al is het maar om de geur van 2040 op te snuiven  en om te weten of er nog sporen van fijn stof te bespeuren zijn. Het ruikt lekker fris en onbezoedeld, alleen merk ik dat er buiten wat gezoem haast geen geluiden zijn waar te nemen. Nochtans is er beneden flink wat beweging te zien van voertuigen die kriskras onder, boven, achter- en naast elkaar het verkeer uitmaken. Ik maak mij de bedenking dat wanneer ik bij mijn thuiskomst in 2015 ooit de lotto zal winnen,  mij dringend aandelen van Tesla moet aanschaffen.

Wanneer Jolanda aanstalten maakt om de lift naar beneden te nemen, klinkt de deurbel. Net zoals ze klinkt in 2015, schel en onaangenaam indringend. Hoe kan dat nu met al die geavanceerde domotica toepassingen?  Ook de krakende parlofoon is die van oktober van datzelfde jaar. “…Ben ik bij Jolanda van het Gender Consult?... Ik ben Frank, wij hadden om 10 uur een afspraak!...”

De Dju, die was ik helemaal vergeten waardoor er abrupt  een einde komt aan mijn reisje door de tijd…

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

En ik had nog zo veel te ontdekken en nog zo veel leuks met jullie te delen, wat spijtig! Misschien maak ik het verhaal vannacht wel af tijdens mijn dromen. Tenzij ik seks met een hologram ga hebben!

Tante Jolanda

…”JONGENS ZIJN ZO STOER”…

(over Karen en Sanne, desinformatie en een staatsecretaris die 20 seconden spreektijd krijgt…)

Gisteren heeft tante Jolanda ontroerd zitten kijken en luisteren naar de getuigenis op “Vier” van het tienjarig transgendermeisje Sanne die op haar zeven besloot om niet langer als Senne door het leven te gaan.

Een dikke pluim voor de ouders en voor Karen Damen, maar een even dikke neerwaartse duim voor de rest van het programma. Ook al had de papa het onderhuids moeilijk met het feit dat hij geen zoontje meer had, kreeg hij terecht een applaus toen hij zei hoe belangrijk het is een gelukkig kind te hebben. K3-icoon Karen Damen  verdient een kusje van deze tante voor haar “girltalk” in de slaapkamer van Sanne. Karen verplaatste zich op schitterende wijze in de leefwereld van een kind dat zo graag kleedjes draagt en dat in vervoering geraakt wanneer haar nageltjes gelakt worden. Tegelijkertijd werd subtiel het onderwerp van de aankomende  pubertijd aangeraakt. Sanne heeft het wat moeilijk met het slikken van pilletjes, maar het is noodzakelijk om geen zware stem te krijgen. Karen verzachtte het ongemak door te suggereren dat ze gerust de inhoud van de pilletjes kan mengen met een lekkere yoghurt, tenslotte, een baard of een snor past niet bij een meisje!

Toen er gevraagd werd wat er eigenlijk mis is met jongens, antwoordde Sanne onomwonden: “Die zijn zo stoer!” . …Net zoals ik mij voelde op die leeftijd. Had de kleine Jolanda indertijd maar zulke peptalk gekregen! Een moment waarop de Kleenex  doekjes op mijn salontafel  hun nut nog maar eens bewezen…

De gesprekken nadien met enkele transgenders onder het studiopubliek, waren voor mij een regelrechte afgang. Hoe diep en mooi Karen Damen voorheen ook was doorgedrongen tot Sanne, des te oppervlakkig er waren de getuigenissen achteraf. Ik durf het woord “desinformatie” in de mond nemen bij de zoveelste associatie van transgenderisme met homofilie. Bij drie van de vier aangesprokenen kwam het homoverleden op de voorgrond terwijl het in feite moest gaan over hoe erg het wel is om een man of vrouw te zijn die in het verkeerde lichaam zit. Seksuele geaardheid heeft totaal geen ballen te maken met genderidentiteit!

Ik kreeg het nog meer op de heupen toen het zo belangrijke onderwerp van discriminatie werd aangesneden. Uit de enkele minuutjes die hieraan werden besteed, bleek transfobie het enige gerelateerde probleem te zijn. Wat dan met de discriminatie op de arbeidsmarkt en de nog steeds geldende voorhistorische regelgeving waar je verplicht wordt om in je lichaam te laten snijden om erkenning als transgender te krijgen?

De klap op de vuurpijl waren de 20 seconden spreektijd die de staatssecretaris voor gelijke kansen Elke Sleurs kreeg toebedeeld. Zij mocht alleen maar heel even de transgenders die te maken hebben met transfobie gerust stellen met de steun die zij voortaan krijgen met de nieuwe wet op genderdiscriminatie. Intussen blijven wij allemaal op onze honger zitten betreft de aanpassing van de transgenderwet die momenteel nog steeds in de steigers staat en waardoor ons land onlangs haar tweede plaats op de wereld ranking voor holebi’s en transgenders verloren heeft.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ik vind het vooral een gemiste kans dat een Tv-programma in prime time de problematiek van mijn zusjes en broertjes op dergelijke onvolledige en éénzijdige manier aan het grote publiek getoond heeft. Ondanks de verdiensten van de inbreng van Karen Damen, heb ik mij duizend maal meer geamuseerd gevoeld bij de aflevering van “Bevergem” die gelijktijdig op Canvas werd uitgezonden en waar een lesbische vrouw voor het dilemma  werd geplaatst om tussen twee mannen te kiezen: …”Als ik niet voor de vrouwen was, zou ik jullie allebei eens lekker nemen…”

Tante Jolanda

Ps: in bijlage de link naar het ontroerende gesprek van Karen met Sanne.

http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20151022_01932535?utm_source=facebook&utm_medium=social&utm_term=nieuwsblad&utm_content=article&utm_campaign=seeding

DE AFTOCHT

(Over de militie van Generaal Testosteron en een gebrek aan gezonde buitenlucht…)

Met de alsmaar stijgende onkosten en de naar verhouding dalende inkomsten, begon ik mij afgelopen weekend plots te realiseren dat ik een ongezonde houding aan het kweken was. Het gaat niet over mijn sigaretje noch over mijn glaasje whisky ook al heeft onze regering beslist om deze twee op te nemen in de meedogenloze en onrechtvaardige taks shift. Neen lieverds, tante Jolanda had al meer dan een week haar neusje niet meer buiten gestoken. Zeer slecht voor haar vrouwelijk ego maar nog erger voor haar oestrogenen die inmiddels begonnen waren aan het ontketenen van een kleine burgeroorlog met de militie van generaal testosteron. Die heeft nog steeds enkele weerbarstige soldaatjes in dienst om de baardharen bij te staan en om in “de lagere regionen der ontucht” strategische verwarring te stichten.  

Toen ik zondagmorgen wakker werd, was het al vlug duidelijk dat mijn dierbare oestrogeentjes een veldslag verloren hadden. De stiekemerds van de tegenpartij hadden onder mijn nachtjapon een silhouet gecreëerd dat mijn vrouwelijke vormen volledig uit proportie had gehaald. Tot mijn grote consternatie zag ik in de spiegel een kwaadaardig gezwel dat niet meteen wilde verdwijnen. Zelfs het plasje lukte niet. Een ochtenderectie overkomt mij wel eens, maar niet op dergelijke hardnekkige wijze. Toen ik op het toilet merkte dat ook mijn slipje vochtig was en niet omwille van urine, overviel mij het onaangename besef dat de generaal vannacht met de plak had gezwaaid.   Er zat maar één ding op om mezelf te verlossen van die ongemakkelijke toestand: een koude douche nemen!

Sommigen zullen wellicht de bedenking maken, “Maar meisje toch, waar maak jij je druk om!...”  En toch moet ik een pak jaren teruggaan dat het mij is overkomen dat ik ’s morgens op die manier wakker werd.

Misschien lag het wel aan een gebrek aan buitenlucht en aan het feit dat Jolanda al dagen geen mens meer gezien had.  Ze moest de proef op de som nemen, één van haar lievelingskleedjes aantrekken, de nageltjes lakken en een snuifje Coco Chanel achter de oortjes verstuiven. Ik voelde mij terug de tante van voorheen en ging op stap.

Het was lekker fris die zondagmiddag en ook al deed het herfstzonnetje mij ferm deugd, mijn instinct voerde mij naar een cafeetje waar het verschil tussen dag en nacht niet erg groot is. Tante Jolanda had er al wel eens indruk gemaakt op enkele heren die een transvrouw appreciëren. Alsof het lot een rol wilde meespelen in de test naar Jolanda’s marktwaarde, was de concurrentie aanwezig in de persoon van een Antwerps zusje en twee Thaise ladyboys. Ik kende hen alle drie en het was een prettig weerzien. Van afgunst of jaloezie was nauwelijks iets te merken en er werd gepraat over zaken die gebonden zijn aan ons beroepsgeheim en dus niet in aanmerking komen voor publicatie.

Eén van de klanten kwam naast mij zitten en stak zijn bewondering voor Jolanda’s benen niet onder stoelen of banken. Hij trakteerde haar op een glaasje Chivas en verwijzend naar mijn drie collega’s deed hij diskreet zijn beklag over het feit dat er tegenwoordig zoveel “travesties” onder de hoertjes zijn. Ik lachte en zei hem koeltjes maar fier: “Wij zijn geen travestieten, maar transvrouwen” Ik kruiste mijn benen nogmaals zodat meneer duidelijk kon zien dat ook ik een zusje was van die andere drie dames…

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Die meneer was eerst niet meer op zijn gemak, maar even later was zijn nieuwsgierigheid gewekt en ik was terug gerust gesteld: Generaal Testosteron had met zijn troepen de aftocht geblazen!

Tante Jolanda

EEN GEVAARLIJK PAD DOOR HET GROTE DONKERE BOS

(over Roodkapje, de trillende haren van zuster Garlaka en een roze tutu…)

De broers Grimm zijn wat mij betreft zonder twijfel verantwoordelijk voor mijn eerste confrontaties met de boze buitenwereld. Het prille bewustzijn van het onwetende en vooral onschuldige kleutertje dat toen nog een jongetje was, werd voortdurend geprikkeld door angstaanjagende figuren die telkens weer opdoken in de sprookjes van dit Duitse duo.

Net alsof het gisteren was, kan ik mij onmiddellijk terugplaatsen in de beklemmende situatie waarover zuster Garlaka ons in de klas vertelde van Roodkapje die ondanks de vele waarschuwingen het bospad verliet om bloemetjes voor haar grootmoeder te plukken. Ook al had ik nog maar vier of vijf jaar op de teller staan, de naam en het gezicht van dit kloosternonnetje  is niet meer uit mijn geheugen te wissen. Zij had op één zijde van haar gelaat een grote bruine opvallende geboorteplek waarop een paar haartjes stonden die meetrilden met de opbouwende spanning van het verhaal. Vertellen kon ze wel, dat mens. Maar hoe was het mogelijk dat ik samen met mijn klasgenootjes kon geloven dat Roodkapje niet zag dat de plaats van haar grootmoeder was ingenomen door de grote boze wolf? Onze adem stokte bij de gedachte dat dit monster elk ogenblik het meisje zou kunnen verslinden. Voor wie nog niet zou weten hoe het afloopt, verwijs ik graag door naar het internet en kies dan voor de versie van Charles Perrault die trouwens slecht afloopt.

Het zal jullie niet verwonderen dat zuster Garlaka in feite de eerste levende ziel was die via Roodkapje mijn meisjeshart beroerde. Onbewust identificeerde  ik mij met het mooie, frêle en onvoorzichtige persoontje dat in de val dreigde te lopen. De kleuterschool was toen nog de enige onderwijsinstelling die gemengd was. Pedagogen stelden zich indertijd blijkbaar geen vragen over de ontwikkeling van een genderidentiteit op dergelijke jonge leeftijd. Wat hadden die het mis! Roodkapje was mijn heldin geworden en de talrijke feeën met hun roze tutu’s zweefden en dansten in het hoofdje van dit kleine jongetje. De traantjes vloeiden bij de dood van Bambi, die van Disney mascara-wimpertjes had gekregen en hoe blij was ik niet toen Sneeuwwitje  als mooiste van het land verenigd werd met haar knappe prins.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Volgens Freud duidt het verhaal van Roodkapje op één van de belangrijkste vragen van de mens. Namelijk waar kom ik vandaan en hoe komen de kindjes in de buik? De wolf zou dan weer symbool staan voor de primitieve oerdriften van de mens. Zoals vele opvattingen van Freud omstreden zijn, werd ook gezegd dat de tocht van Roodkapje door het bos, staat voor haar weg naar de volwassenheid en dat het rode kapje haar eerste menstruatie symboliseert. Ik heb tot mijn spijt nooit mogen ervaren wat regels zijn, maar tante Jolanda kan zich helemaal terugvinden in het beeld van het gevaarlijke bochtige levenspad van een meisje dat bloemetjes plukt maar om nu nog een roze tutu te dragen ben ik te oud geworden.

Tante Jolanda

EEN ONTERECHTE GOLF VAN VERONTWAARDIGING

(over een saai trutje, een zacht gekookt eitje en peuteren waar het niet moet…)

IK heb geen idee of mijn lezers Canvas-fans zijn, maar tante Jolanda bekent bij deze onmiddellijk kleur. Sommigen zullen mij na deze coming-out misschien een saai trutje vinden en toch gaat er geen dag voorbij zonder dat ik een hoop interessante dingen heb opgestoken dankzij dit schitterende tweede VRT-net.

De nieuwe najaar programmatie, die overigens om van te smullen is, heeft ons net na primetime het dagelijks actualiteitenmagazine “De Afspraak” cadeau gedaan met als gezicht en presentator Bart Schols. Ik was meteen weg van het programma en niet alleen omwille van Bart, zij het ook omdat de nieuwsfeiten van de dag hier benadert worden op een manier die mij bijzonder aanspreekt: Politieke, culturele en sportieve items komen in de spotlights en worden kort uitgediept op een aangename verteerbare wijze. Geen koele opsomming van feiten met een portie duiding, men tracht eerder te achterhalen wat mensen drijft en hoe het komt dat dingen gebeuren zoals ze gebeuren. Tot hiertoe was er nog geen enkel saai of vervelend interview te zien. Dat is de grote verdienste van Bart die met zijn gasten een echt gesprek aangaat waarin hij peilt naar de menselijke beweegredenen zonder daarbij al te fel het vuur aan de schenen te leggen.

Daardoor is Bartje, die door sommigen een zacht gekookt eitje wordt genoemd, de voorbije week onder vuur komen te liggen naar aanleiding van een gesprek met een ex-Syriëstrijder. Hij zou te weinig kritisch benaderd zijn geweest terwijl hij alle tijd kreeg om zijn extremistische ideeën op de kwetsbare Vlaming los te laten.

Ik moest mijn incontinentieslipje dringend verversen toen ik na de uitzending een golf van onterechte verontwaardiging zag loskomen vanwege diezelfde o zo kwetsbare – oogklep-ophoudende Vlaming. Toen de VRT, die met het voorval verveeld zit, vandaag op de radio en de sociale media het oordeel van de kijker vroeg. had ik prompt een mailtje klaar om die lieve Bart een hart onder de riem te steken:

“Waarom wordt Bart Schols hier afgeschoten? Hij heeft tenslotte voortdurend de geïnterviewde geconfronteerd met het onbegrip van de modale Vlaming t.o.v. dergelijk extremisme. Bart is geen zogenaamde "harde" journalist, maar hij probeert steeds het menselijk kantje bij zijn studiogasten los te wrikken en dat verdient voor mij de hoogste waardering! Bart ligt niet aan de oorsprong van de commotie wel wat de ex-Syriëstrijder daar kwam vertellen. Dit interview zat verder overigens journalistiek en deontologisch volledig juist.”

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ik kan mij voorstellen dat de VTM-familie- en reality -kijkende Vlaming geschokt was door een moslim-extremist die op de nationale zender een forum kreeg aangereikt om zijn ideeën te verkondigen. Maar hebben zij ook de verontwaardiging van Bart meegekregen die subtiel in het hoofd van zijn gast zat te peuteren?

Ik vrees dat zij liever peuteren in de hoofden van de kandidaten voor de nieuwe K3. Ik ben vanavond sowieso op “De Afspraak” met Bart.  

Tante Jolanda

TRANSGENDER- ZIJN: EEN ONMISKENBAAR RECHT

(een kwestie van sterk zijn en respect afdwingen)

De meeste transgenders ondergaan een fysieke verandering. Een man wordt vrouw, een vrouw wordt man… vooral voor de naaste omgeving een shock van je welste.

Maar wat het teweeg brengt bij de persoon in kwestie, gaat nog een pak verder. Die komt terecht in een haast onontwarbaar kluwen van toestanden en conflicten die als een vloek op zijn of haar levenskwaliteit wegen. De gelukkigen kunnen zich daaruit loswrikken en voelen zich sterk genoeg om afstand te nemen van de meedogenloze sociale druk. Velen van ons kunnen die druk echter niet aan en worden emotionele wrakken, of erger nog, verkiezen uit het leven te stappen. Vanuit eigen levenservaring, wil ik proberen die laatste categorie een hart onder de riem te steken en maak ik mij uiteraard voor een deel ook schuldig aan zelftherapie.

De belangrijkste veldslag van de oorlog met jezelf, heb je reeds gewonnen de dag dat je besloten had om uit de kast te komen. Het besef en vooral de aanvaarding dat je lichamelijke “behuizing” niet klopt met wie je bent, is een overwinning die je voor de rest van je leven met fierheid op je palmares mag schrijven. Weet je nog, dat gevoel van bevrijding en innerlijke rust? Het was alsof je plots verlost werd van dat enorme gewicht op je schouders. Probeer in eerste instantie dat gevoel terug op te roepen telkens wanneer je door familie, vrienden of collega’s voor de zoveelste maal belaagd wordt met onbegrip of wanneer men je bedreigt met uitsluiting  of ontslag. In tegenstelling tot wat men beweert, heelt de tijd niet alle wonden, maar je mag er wel vanuit gaan dat de frequentie waarmee  je wordt tegengewerkt, mettertijd zal afnemen.  Zolang je consequent bij je beslissing blijft, zal je stilaan door de meesten au serieux genomen worden. Laat het van je afstralen dat je de juiste weg bent ingeslagen!

Het leven is wegen en wikken om daarna keuzes te maken en toch is het woord “keuze” in deze context niet van toepassing. Genderidentiteit is geen keuze, je bent trans in je diepste wezen en daar is geen ontkomen aan. Het is pas onnatuurlijk en schadelijk voor je eigen welzijn om je identiteit weg te stoppen en je zal er zeker niet gelukkiger van worden.

Dit voor wat betreft de dichte leefomgeving. Transpersonen worden ook voortdurend door de maatschappij op de proef gesteld. Je droomt ervan om nu eens eindelijk die “V” op je identiteitskaart te krijgen. Gelukkig zit er een versoepeling in de wetgeving aan te komen en zal het niet langer meer verplicht zijn om medische ingrepen te ondergaan. Een enorme vooruitgang waarvoor wij nog een beetje geduld zullen moeten uitoefenen. Het staat in elk geval in de regeringsverklaring. Moeilijker ligt het op vlak van discriminatie en maatschappelijke aanvaarding. Ook al is discriminatie op basis van geaardheid verboden, het blijft een immens moeilijke opgave om als transgender een job te vinden om nog maar te zwijgen over de pijnlijke confrontatie met transfobie. Dit soort zaken zitten nu eenmaal in de samenleving ingebakken. Ook hier hetzelfde advies: zet je daarboven, neem afstand van lage opmerkingen en verkoop jezelf tijdens een sollicitatie als een persoon met inhoud.

Het onderscheidt ons van homo’s, lesbiennes en biseksuelen dat onze geaardheid gepaard gaat met uiterlijke veranderingen. Alleen al de moed opbrengen om dit aan te durven, verdient respect van de anderen. Het kan soms pijnlijk zijn wanneer je die waardering niet altijd krijgt. Vergeet in dat geval vooral niet dat het jouw onmiskenbaar menselijk recht is te zijn wie je bent.

Jolanda

EEN VRUCHTBARE “COMING OUT” DAG

(over experimenteren, een lesje in anale seks en het wegnemen van twijfels…)

Het was een beetje frisjes maar verder stond er een heerlijk herfstzonnetje aan de hemel dat mij naar buiten lokte op deze “coming out” dag. Ik ben reeds decennia geleden als transvrouw uit de kast gekomen, dus daar had het in feite niets mee te maken. Tenminste dat was toch niet de bedoeling.

Mijn ex, waar ik nog steeds een goede relatie mee heb, zou de volgende dag verjaren. Ik kocht een boeketje bloemen en besloot om haar een kort bezoekje te brengen.

Tijdens het tweede borreltje kwamen de tongen los en werd er over vroeger gepraat. Toen kwam het er plots uit; “…weet je nog welke goeie seks wij toen wel hadden? …ik kan nog steeds niet begrijpen dat je het nu met mannen doet!...” Er zat geen negatieve ondertoon achter die opmerking. Zij weet dat ik als vrouw niet penetreer en dat ik mij in tegendeel maar al te graag anaal laat verwennen. In feite wilde zij weten hoe het bij een man aanvoelt om anaal genomen te worden. Een onderwerp waar ik graag op in ging en als een goeie vriendin vertelde ik haar alle details over die geweldige prostaatklier die wanneer ze op de juiste manier gestimuleerd wordt, een man in hemelse sferen kan brengen. Ik heb het haar niet gevraagd, maar misschien had zij wel een onderliggend schuldgevoel dat wij op dat vlak vroeger nooit hadden geëxperimenteerd. De meeste vrouwen hebben het wat moeilijk met dit onderwerp onder andere omwille van hygiënische bezwaren. Als een ervaren tante in het vak gaf ik haar op dat punt een aantal tips die van pas zouden komen om vroeg of laat eens uit te proberen met haar nieuwe vriend. Ik ben overigens zeer benieuwd naar de resultaten ervan.

Wanneer deze tante eenmaal op stap gaat, vindt zij nooit snel de weg terug naar huis. Vooral als het leuk is, heeft zij wel eens de neiging om er een vervolg aan te breien. Het gesprek met mijn ex had mij wellicht op dreef gebracht en ik zag het wel zitten om een kroegje te bezoeken waar wel eens mannen komen die op zoek zijn. Niet specifiek homo’s maar mannen die thuis niet altijd hun gading vinden en waar tante Jolanda bijna altijd iemand tegen het lijf loopt die interesse heeft.

Het duurde niet lang vooraleer ik een visje aan de haak had. …”Dag mevrouw, mijn vriend vertelde mij net dat jij een man bent, ik zou dat in de verste verte niet gedacht hebben!”…”Verschoning meneer, ik was ooit een man!” zei ik een beetje geërgerd maar toch tegelijkertijd gecharmeerd. Toen werden de klassiekers op mij afgevuurd: of ik nog een piemel had, of mijn borstjes echt waren en of ik hormonen nam. Ik antwoordde hem rechtuit en zei zonder blozen dat hij dat allemaal te weten zou komen als hij met mij mee zou komen. Mannen worden plots lammetjes als je dit soort uitspraken doet.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ik voel mij niet geroepen tot een bekeringsmissie, maar toen hij mij na afloop vertelde dat dit zijn eerste anale sekservaring was en dat ik zijn laatste twijfels had weggenomen over zijn biseksuele geaardheid, besefte ik plots dat tante Jolanda haar steentje had bijgedragen op deze coming out dag.

Tante Jolanda

BESCHEIDENHEID SIERT EEN MENS

(over grijze muizen, spiegels en niet alleen thuiskomen…)

Wie mij kent, zal het beamen…”Oh ja die Jolanda, dat is eigenlijk een best bescheiden meisje…”  Je zal mij niet vaak betrappen op het veroorzaken van overlast. Ik heb, tot nog toe, een blanco strafblad en buitenshuis ben ik een weinig opvallend figuurtje. Behalve wanneer het regent, dan trekt mijn fel roze parapluutje wel eens de aandacht.

Dit komt misschien niet onmiddellijk overeen met het beeld dat sommigen zich vormen van deze tante nadat zij enkel via de sociale media op mijn profiel botsten. Daarom, als jullie het mij toestaan, een kleine correctie met een aantal nuanceringen.

“Bescheidenheid siert een mens”, werd ons vroeger meegegeven door een Christelijk geïnspireerde opvoeding die er voornamelijk op uit was om schuinsmarcheerders de pas af te snijden. Hoe meer grijze muizen, hoe beter voor het algemeen belang. Je kon destijds maar beter niet te veel opvallen en zeker geen afwijkingen vertonen die indruisten tegen de gangbare normen.

Een jonge man die zich vrouw voelt…  tjonge, dat is eerder een kluifje voor de psychiatrie en daar wil je liever buiten blijven. Dus dan maar liever een muisje onder de muizen zijn.

Elke vrouw die zichzelf respecteert, heeft een graad aan ijdelheid waarbij de spiegel dagelijks een ontelbaar keren als hulpmiddel wordt gebruikt. Opgetut en in haar eerste kleedjes was het spiegelbeeld voor Jolanda de enige bevestiging van haar bestaan. Als dusdanig buiten komen was in die tijden geen optie en internet of selfies moesten nog uitgevonden worden. Als spiegels zouden kunnen spreken dan zouden ze getuigen van een weinig bescheiden jonge dame die zich langs alle kantjes liet keuren.

Nu zijn de sociale media daar en is het straatbeeld al vele jaren gewend geraakt aan een transvrouw die zich vrijgevochten heeft. Telkens zij de deur achter zich toetrekt, probeert zij uiteraard er zo goed mogelijk uit te zien, maar een sexy outfit of overdreven make-up zijn niet bedoeld voor de bakker of het grootwarenhuis. Dat tikkeltje bescheidenheid heeft zij toch nog meegenomen uit voorbije tijden.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Inderdaad, op Facebook is er nog weinig te merken van een introverte vrouw. Je leert in feite de tante Jolanda kennen die je ook kan aantreffen in de kroegjes waar ze graag komt of wanneer zij zin heeft om eens niet alleen thuis te komen. Met andere woorden: zij gedraagt zich naar de omstandigheden en daar is toch niks mis mee dacht ik zo.

Tante Jolanda

DE AUDIËNTIE VAN EEN ZONDARES

Aangezien tante Jolanda door haar geaardheid niet bij het juiste kamp behoort in Vaticaanstad, heeft zij besloten om de koe bij de horens te vatten en een virtuele audiëntie aan te vragen bij Zijne Heiligheid Paus Franciscus. Er werd haar ooit verteld dat alle wegen naar Rome leiden en dus had zij maar even de ogen te sluiten om zich in de pauselijke vertrekken te wanen. Om alle belemmeringen voor dit exclusieve onderhoud te vermijden, had zij zich laten aankondigen als Doña Jolanda di Amberes, journaliste voor een belangrijk Vlaams opinietijdschrift dat de naastenliefde predikt. Zij zou een interview doen over de aan de gang zijnde gezinssynode.

Het deed een beetje vreemd om te knielen en de ring van de Heilige man te kussen. In normale omstandigheden was zij gewend dat deze procedure in de tegengesteld zin verloopt. Het ijs was echter onmiddellijk gebroken toen Frans haar begeleidde naar de knusse roze sofa die stond opgesteld voor het open raam met zicht op het imponerende Sint Pietersplein. Dit meubelstuk was gek genoeg identiek aan het exemplaar waarop zij op haar beurt ontvangt tijdens de audiënties van “op de schoot bij tante Jolanda”.

Hieronder volgt een weergave van het gesprek:

“Ga zitten mijn kind”

Zoals bij elke man kwam Jolanda ook deze keer onmiddellijk ter zake en bracht zij Frans op de hoogte van haar genderidentiteit.

“Heilige Vader, U zal mij waarschijnlijk aanzien als een zondares omdat God mij als man op deze wereld heeft gezet en ik de poort van Sint Pieter als vrouw wil binnengaan…”

Frans bekeek verwonderd de zedig gekruiste benen van zijn gaste en vroeg zijn secretaris om een fles miswijn met bubbels te laten aanrukken.

“Kijk manneke, euh excuseer, mevrouwtje, hou altijd in gedachte dat God aan de kant van de zondaars staat en zich het lot van de uitgestotenen aantrekt zoals Jezus ons geleerd heeft.”

“Met alle respect Vader, maar waarom dan mogen al mijn gelovige holebi zusjes en broertjes nog steeds niet delen in de Blijde Boodschap?”

Frans legde zijn zwaar geringde heilige hand op Jolanda’s knie…

“Maar meisje toch, het is heel erg simpel: de belangrijkste reden is omdat mensen als jullie niet in staat zijn om zich te vermenigvuldigen en dat vertraagt het uitdragen van de Blijde Boodschap…” …”Excuseer dat ik U onderbreek, maar Uw confraters in de synode doen toch ook niet aan vermenigvuldiging?”

“Neen dat is waar juffrouw, maar zij offeren zich op voor een hoger doel. Hun onthouding staat volledig in het teken van dienstbaarheid aan de gelovigen en aan de Heer…”

Jolanda merkte dat ze aan dit soort antwoorden niet veel had ook al was de miswijn best te pruimen. Zij maakte samen met Frans de fles soldaat terwijl ze naar de grijze massa op het plein keek en zich afvroeg wanneer de geest der verlichting op hen zou nederdalen.

Tante Jolanda

“LOVE ACTION”

(over bijten in de zoete appel, de Golden Years en een wulpse tante…)

“Attackskes” zijn op een steeds vorderende leeftijd een gegeven waar deze tante niet meer omheen kan. Maak je geen zorgen, er is voor zover ik weet niets mis met hart of andere vitale onderdelen waaruit dit mens is opgebouwd. Het gaat over vapeurtjes, onverklaarbare stemmingswisselingen waarbij je plots zin hebt om te gaan huilen of erger nog de onweerstaanbare drang om de stad in te trekken en een lekker ventje aan de haak te slaan. De volgende dag wordt je wakker met barstende hoofdpijn en de vraag of meneer wel een condoom heeft gebruikt.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         Vandaag ben ik het slachtoffer van een meedogenloze nostalgieaanval. Jolanda bezondigt zich wel eens vaker aan het “teruggrijpen naar vroeger”. De tijden dat blijkbaar alles van zelf ging en dat het leven zich presenteerde als een zoete appel waar je maar in te bijten had. Maar tegelijkertijd doet het pijn om te beseffen dat je destijds voor de verkeerde appel hebt gekozen.

Concreet gaat het hier over de beginjaren 80, mijn “golden years”. Net afgestudeerd, diploma op zak, onmiddellijk als jonge snaak een kaderfunctie en een droomhobby als redactieverantwoordelijke en deejay op een lokale radio.

En wat ontbreekt in dit mooie plaatje? … juist ja, op het eerste zicht was er van Jolanda geen sprake. En toch was zij permanent aanwezig. Zij zat binnenin ongeduldig te bonken “Allez stomme kloot, wanneer laat je mij eruit?”. Ik hoorde en voelde wel degelijk haar wanhopige roep om aandacht en ik liet haar soms eens los in de beslotenheid van de slaapkamer. Het was ook mogelijk haar enigszins te sussen met het dragen van damesslipjes en panty’s, maar verder dan dat mocht zij niet komen. Misschien was het uit angst om die job te verliezen en wat zouden ze op de radio zeggen wanneer hun hoofdredacteur plots als redactrice met een mannenstem zou komen opdagen? Transgenderisme werd bovendien in die dagen onder de vlag van “genderdysforie”  nog als een psychische aandoening beschouwd en ik wilde niet gecatalogeerd worden als iemand bij wie een vijsje los zit.

Toch kreeg Jolanda vanuit de buitenwereld heel wat prikkels. Eén van de mannen daarvoor verantwoordelijk was Philip Oakey, de zanger van het legendarische Human League. Hij was voor mij en mijn alter ego de verpersoonlijking van hoe het manbeeld in de jaren tachtig dichter toe groeide naar het vrouwelijke kantje dat ieder penis dragend menselijk wezen in zich heeft. Heerlijk hoe die gast geschminkt op het podium kwam met mascara en een haarcoupe  die het meisje in mij deed smelten van jaloezie.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ik ga jullie niet vervelen met hoe het Jolanda verder vergaan is. Trouwe volgers van het kronkelende pad dat zij bewandeld heeft, zijn daar inmiddels reeds voldoende van op de hoogte. Eén ding is duidelijk: zij heeft uiteindelijk met scha en schande het pleit gewonnen.

Leven in het verleden is niet gezond en zeker niet wanneer je jezelf vastpint op gemiste kansen. Je kan er toch niets meer aan veranderen. De wereld heeft misschien een jonge dartele seksbom moeten missen, maar ze heeft er een wulpse tante bijgekregen.

En als toemaatje, hieronder de link naar “Hard Times/Love Action” met Philip Oakey in een glansrol.

https://www.youtube.com/watch?v=Qy5ICQ87Mlw

Tante Jolanda

Tante Jolanda

EEN DIKKE ZOEN VOOR CHARLES

(over niet gebruikte spiekbriefjes, een geslaagde familiefoto en dingen die slecht zijn voor mijn potentie…)

Onze premier is de voorbije week niet onopgemerkt opgedoken  in de nieuwsbulletins. Tante Jolanda was niet meteen een grote fan van Charles, maar mijn roze sofa en ikzelf waren meerdere malen aangenaam verrast door wat hij allemaal uitspookt tijdens zijn verblijf in de VS.

Ik stelde mij een tijdje geleden nog vragen bij zijn voorzitterschap van de jury voor de verkiezing van Mister Gay Vlaanderen. Toen hij echter de wereldleiders in de imponerende vergadering van de VN toesprak en een lans brak voor de holebi- en transgenderrechten, heeft hij bij deze anders kritische tante, alle twijfels weggenomen. Zonder één blik te werpen op zijn spiekbriefje, zagen wij een enthousiaste en gedreven premier Michel de rol opnemen van advocaat voor onze gelijkberechtiging. Bedankt Charles en een dikke zoen op je kalende hoofd namens al mijn broertjes en zusjes ter wereld!

Nog geen dag later poseerde hij met vrouw-lief voor een familiefoto ten huize van mijn grote schat president Obama en zijn eega. Eventjes werd ik overvallen door een licht gevoel van jaloezie toen het viertal stond te stralen voor de camera. Wat al te graag zou deze tante, al is het maar een klein half minuutje, naast deze grote meneer willen staan om hem ongemerkt een knijpje in de poep te geven. Hij zou het mij vast niet kwalijk nemen. Maar onze vriend Barack praatte wel zijn mondje voorbij toen hij allusie maakte op een vijfde aanwezige in het gezelschap: Madame Michel is terug in blijde verwachting! Ik hoop oprecht dat het deze keer tot een goed einde komt en dat de Belgische bevolking binnen een maand of vier een klein Michelleke mag verwelkomen.

En natuurlijk mocht er tussen de zwaar beladen gesprekken over terrorisme en de vluchtelingenproblematiek ook tijd gemaakt worden voor ontspanning. Het koppel Michel hoefde ditmaal niet in ongemakkelijke avondkledij naar één of andere opera-uitvoering, maar mocht getuige zijn van het eerste Belgische concert in Madison Square Garden waar uitgerekend onze landgenoot Stromae van zijn paretten gaf. Charles, die blijkbaar niet verlegen zit om een knipoogje, vond het samen met de andere aanwezigen “Formidable” en stak zijn fierheid voor dit unitair- Belgische product niet onder stoelen of banken. De term “unitair” heeft hij natuurlijk niet gebruikt, dan zou hij op politiek zere teentjes getrapt hebben. Voor mij echter staat deze grote jonge artiest als bewijs voor hoe een samenleving gebaseerd op diversiteit grootse dingen kan voortbrengen.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ik vraag mij wel af of Charles een valse noot heeft kunnen laten klinken over het Saoedi-Arabisch voorzitterschap van de mensenrechtencommissie van de UN. Kort nadat onze premier zijn uiterste best had gedaan om de rechten van holebi en transgenders in de schijnwerpers te plaatsen, heeft een bende hoofddoek dragende debielen een motie ingediend om onze reeds verworven rechten uit  

de universele verklaring te halen. Hoe is het mogelijk dat een land dat dit jaar al meer onthoofdingen op zijn palmares heeft staan dan IS, als voorzitter werd aangeduid voor dergelijke hoge vergadering.

Ach, dit is enkel slecht voor de bloeddruk en mijn reeds gehavende potentie . Laten we het dan maar beter bij de positieve signalen houden die Charles en zijn delegatie van over de oceaan naar ons toestuurden.

Tante Jolanda