NIET ZOMAAR EEN SLETJE

(over hongerige heren, de passie voor het woord en warme choco…)

Ik zou maar een afgestompt leeglopend sletje zijn moesten mijn passies zich beperken tot onderwerpen die gelinkt zijn aan het seksuele. Meer dan mij lief is, komen er geregeld berichtjes binnen met de vraag naar foto’s waarop deze tante poseert in haar “Eva-kostuumpje”. Ik moet deze heren op hun honger laten, ook al zijn sommige gepubliceerde plaatjes soms ‘op het randje”. Ja lieverds, daar moeten jullie het dan maar mee doen tenzij je klant wil worden van mijn “consultaties”, mijn voorlopig enige poging als uitweg om het hoofd boven water te kunnen houden. En vergis je niet, deze 56 jarige transvrouw is geen 20 meer. Het zou wel eens kunnen tegenvallen!

Dit even terzijde, dekt het begrip passie voor mij een uitgebreide lading aan onderwerpen. Muziek is er ééntje van, maar ook mode, kunst, lekker eten, whisky, Afrika en taal, behoren tot die dingen die mijn welbehagen kunnen optillen naar hogere regionen. Taal, de laatste in het rijtje, is een onuitputtelijke bron om zelf creatief mee bezig te zijn maar ook om je aangenaam te laten verassen door de manier waarop anderen ermee omgaan.

Ik noem mezelf verre van een getalenteerd schrijver, maar het gebruik van de juiste woorden op de juiste plaats en er een beetje mee goochelen om ze in de weergave van een verhaal, een ervaring of een verslag, in de correcte vorm te gieten, is een meer dan nobel streven. Hoe ontroerd kan je soms geraken van een stukje poëzie dat de kern van je ziel of die van de auteur raakt. Of een boek dat je meesleurt in de leefwereld van de personages en waardoor je beelden gaat zien die voor iedere lezer anders zijn.

Er is ook nog het gesproken woord dat mij kan charmeren en aan iemands lippen kan doen hangen. Ik heb weliswaar een boontje voor Obama, maar als hij een toespraak houdt, ben je telkens mee terwijl zijn woorden blijven hangen zoals een perfect gecomponeerd stukje muziek. Ook mijn hoedje af voor Donald Trump, al kraamt die meestal onzin uit. Of nog voor de redenaarskunst van Bart de Wever, die niet Jolanda’s beste vriendje is maar waarvan de intelligentie er met liters afdruipt.

Net zoals de verschillen in seksuele geaardheid, ras, overtuiging en cultuur een rijkdom voor de mens kunnen betekenen, mag van mij ook het taalgebruik best eens afwijken van de gangbare normen. Zo is het sappige West-Vlaamse dialect in de VRT-serie Bevergem, een zegen voor wie niet wil wegzinken in het moeras van eindeloze soaps. 

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ziezo, ik heb bij deze één van mijn passies uitgelicht, tante Jolanda’s blazoen een stukje opgepoetst en bewust reclame gemaakt voor de Antwerpse boekenbeurs. Misschien eindigt daar één van mijn herfstwandelingen, lopen we mekaar er tegen het lijf en neem ik je daarna mee voor een warme consult-sessie. (ook een warme choco mag)

Tante Jolanda