EEN GEVAARLIJK PAD DOOR HET GROTE DONKERE BOS

(over Roodkapje, de trillende haren van zuster Garlaka en een roze tutu…)

De broers Grimm zijn wat mij betreft zonder twijfel verantwoordelijk voor mijn eerste confrontaties met de boze buitenwereld. Het prille bewustzijn van het onwetende en vooral onschuldige kleutertje dat toen nog een jongetje was, werd voortdurend geprikkeld door angstaanjagende figuren die telkens weer opdoken in de sprookjes van dit Duitse duo.

Net alsof het gisteren was, kan ik mij onmiddellijk terugplaatsen in de beklemmende situatie waarover zuster Garlaka ons in de klas vertelde van Roodkapje die ondanks de vele waarschuwingen het bospad verliet om bloemetjes voor haar grootmoeder te plukken. Ook al had ik nog maar vier of vijf jaar op de teller staan, de naam en het gezicht van dit kloosternonnetje  is niet meer uit mijn geheugen te wissen. Zij had op één zijde van haar gelaat een grote bruine opvallende geboorteplek waarop een paar haartjes stonden die meetrilden met de opbouwende spanning van het verhaal. Vertellen kon ze wel, dat mens. Maar hoe was het mogelijk dat ik samen met mijn klasgenootjes kon geloven dat Roodkapje niet zag dat de plaats van haar grootmoeder was ingenomen door de grote boze wolf? Onze adem stokte bij de gedachte dat dit monster elk ogenblik het meisje zou kunnen verslinden. Voor wie nog niet zou weten hoe het afloopt, verwijs ik graag door naar het internet en kies dan voor de versie van Charles Perrault die trouwens slecht afloopt.

Het zal jullie niet verwonderen dat zuster Garlaka in feite de eerste levende ziel was die via Roodkapje mijn meisjeshart beroerde. Onbewust identificeerde  ik mij met het mooie, frêle en onvoorzichtige persoontje dat in de val dreigde te lopen. De kleuterschool was toen nog de enige onderwijsinstelling die gemengd was. Pedagogen stelden zich indertijd blijkbaar geen vragen over de ontwikkeling van een genderidentiteit op dergelijke jonge leeftijd. Wat hadden die het mis! Roodkapje was mijn heldin geworden en de talrijke feeën met hun roze tutu’s zweefden en dansten in het hoofdje van dit kleine jongetje. De traantjes vloeiden bij de dood van Bambi, die van Disney mascara-wimpertjes had gekregen en hoe blij was ik niet toen Sneeuwwitje  als mooiste van het land verenigd werd met haar knappe prins.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Volgens Freud duidt het verhaal van Roodkapje op één van de belangrijkste vragen van de mens. Namelijk waar kom ik vandaan en hoe komen de kindjes in de buik? De wolf zou dan weer symbool staan voor de primitieve oerdriften van de mens. Zoals vele opvattingen van Freud omstreden zijn, werd ook gezegd dat de tocht van Roodkapje door het bos, staat voor haar weg naar de volwassenheid en dat het rode kapje haar eerste menstruatie symboliseert. Ik heb tot mijn spijt nooit mogen ervaren wat regels zijn, maar tante Jolanda kan zich helemaal terugvinden in het beeld van het gevaarlijke bochtige levenspad van een meisje dat bloemetjes plukt maar om nu nog een roze tutu te dragen ben ik te oud geworden.

Tante Jolanda