TRANSGENDER- ZIJN: EEN ONMISKENBAAR RECHT

(een kwestie van sterk zijn en respect afdwingen)

De meeste transgenders ondergaan een fysieke verandering. Een man wordt vrouw, een vrouw wordt man… vooral voor de naaste omgeving een shock van je welste.

Maar wat het teweeg brengt bij de persoon in kwestie, gaat nog een pak verder. Die komt terecht in een haast onontwarbaar kluwen van toestanden en conflicten die als een vloek op zijn of haar levenskwaliteit wegen. De gelukkigen kunnen zich daaruit loswrikken en voelen zich sterk genoeg om afstand te nemen van de meedogenloze sociale druk. Velen van ons kunnen die druk echter niet aan en worden emotionele wrakken, of erger nog, verkiezen uit het leven te stappen. Vanuit eigen levenservaring, wil ik proberen die laatste categorie een hart onder de riem te steken en maak ik mij uiteraard voor een deel ook schuldig aan zelftherapie.

De belangrijkste veldslag van de oorlog met jezelf, heb je reeds gewonnen de dag dat je besloten had om uit de kast te komen. Het besef en vooral de aanvaarding dat je lichamelijke “behuizing” niet klopt met wie je bent, is een overwinning die je voor de rest van je leven met fierheid op je palmares mag schrijven. Weet je nog, dat gevoel van bevrijding en innerlijke rust? Het was alsof je plots verlost werd van dat enorme gewicht op je schouders. Probeer in eerste instantie dat gevoel terug op te roepen telkens wanneer je door familie, vrienden of collega’s voor de zoveelste maal belaagd wordt met onbegrip of wanneer men je bedreigt met uitsluiting  of ontslag. In tegenstelling tot wat men beweert, heelt de tijd niet alle wonden, maar je mag er wel vanuit gaan dat de frequentie waarmee  je wordt tegengewerkt, mettertijd zal afnemen.  Zolang je consequent bij je beslissing blijft, zal je stilaan door de meesten au serieux genomen worden. Laat het van je afstralen dat je de juiste weg bent ingeslagen!

Het leven is wegen en wikken om daarna keuzes te maken en toch is het woord “keuze” in deze context niet van toepassing. Genderidentiteit is geen keuze, je bent trans in je diepste wezen en daar is geen ontkomen aan. Het is pas onnatuurlijk en schadelijk voor je eigen welzijn om je identiteit weg te stoppen en je zal er zeker niet gelukkiger van worden.

Dit voor wat betreft de dichte leefomgeving. Transpersonen worden ook voortdurend door de maatschappij op de proef gesteld. Je droomt ervan om nu eens eindelijk die “V” op je identiteitskaart te krijgen. Gelukkig zit er een versoepeling in de wetgeving aan te komen en zal het niet langer meer verplicht zijn om medische ingrepen te ondergaan. Een enorme vooruitgang waarvoor wij nog een beetje geduld zullen moeten uitoefenen. Het staat in elk geval in de regeringsverklaring. Moeilijker ligt het op vlak van discriminatie en maatschappelijke aanvaarding. Ook al is discriminatie op basis van geaardheid verboden, het blijft een immens moeilijke opgave om als transgender een job te vinden om nog maar te zwijgen over de pijnlijke confrontatie met transfobie. Dit soort zaken zitten nu eenmaal in de samenleving ingebakken. Ook hier hetzelfde advies: zet je daarboven, neem afstand van lage opmerkingen en verkoop jezelf tijdens een sollicitatie als een persoon met inhoud.

Het onderscheidt ons van homo’s, lesbiennes en biseksuelen dat onze geaardheid gepaard gaat met uiterlijke veranderingen. Alleen al de moed opbrengen om dit aan te durven, verdient respect van de anderen. Het kan soms pijnlijk zijn wanneer je die waardering niet altijd krijgt. Vergeet in dat geval vooral niet dat het jouw onmiskenbaar menselijk recht is te zijn wie je bent.

Jolanda