DE AFTOCHT

(Over de militie van Generaal Testosteron en een gebrek aan gezonde buitenlucht…)

Met de alsmaar stijgende onkosten en de naar verhouding dalende inkomsten, begon ik mij afgelopen weekend plots te realiseren dat ik een ongezonde houding aan het kweken was. Het gaat niet over mijn sigaretje noch over mijn glaasje whisky ook al heeft onze regering beslist om deze twee op te nemen in de meedogenloze en onrechtvaardige taks shift. Neen lieverds, tante Jolanda had al meer dan een week haar neusje niet meer buiten gestoken. Zeer slecht voor haar vrouwelijk ego maar nog erger voor haar oestrogenen die inmiddels begonnen waren aan het ontketenen van een kleine burgeroorlog met de militie van generaal testosteron. Die heeft nog steeds enkele weerbarstige soldaatjes in dienst om de baardharen bij te staan en om in “de lagere regionen der ontucht” strategische verwarring te stichten.  

Toen ik zondagmorgen wakker werd, was het al vlug duidelijk dat mijn dierbare oestrogeentjes een veldslag verloren hadden. De stiekemerds van de tegenpartij hadden onder mijn nachtjapon een silhouet gecreëerd dat mijn vrouwelijke vormen volledig uit proportie had gehaald. Tot mijn grote consternatie zag ik in de spiegel een kwaadaardig gezwel dat niet meteen wilde verdwijnen. Zelfs het plasje lukte niet. Een ochtenderectie overkomt mij wel eens, maar niet op dergelijke hardnekkige wijze. Toen ik op het toilet merkte dat ook mijn slipje vochtig was en niet omwille van urine, overviel mij het onaangename besef dat de generaal vannacht met de plak had gezwaaid.   Er zat maar één ding op om mezelf te verlossen van die ongemakkelijke toestand: een koude douche nemen!

Sommigen zullen wellicht de bedenking maken, “Maar meisje toch, waar maak jij je druk om!...”  En toch moet ik een pak jaren teruggaan dat het mij is overkomen dat ik ’s morgens op die manier wakker werd.

Misschien lag het wel aan een gebrek aan buitenlucht en aan het feit dat Jolanda al dagen geen mens meer gezien had.  Ze moest de proef op de som nemen, één van haar lievelingskleedjes aantrekken, de nageltjes lakken en een snuifje Coco Chanel achter de oortjes verstuiven. Ik voelde mij terug de tante van voorheen en ging op stap.

Het was lekker fris die zondagmiddag en ook al deed het herfstzonnetje mij ferm deugd, mijn instinct voerde mij naar een cafeetje waar het verschil tussen dag en nacht niet erg groot is. Tante Jolanda had er al wel eens indruk gemaakt op enkele heren die een transvrouw appreciëren. Alsof het lot een rol wilde meespelen in de test naar Jolanda’s marktwaarde, was de concurrentie aanwezig in de persoon van een Antwerps zusje en twee Thaise ladyboys. Ik kende hen alle drie en het was een prettig weerzien. Van afgunst of jaloezie was nauwelijks iets te merken en er werd gepraat over zaken die gebonden zijn aan ons beroepsgeheim en dus niet in aanmerking komen voor publicatie.

Eén van de klanten kwam naast mij zitten en stak zijn bewondering voor Jolanda’s benen niet onder stoelen of banken. Hij trakteerde haar op een glaasje Chivas en verwijzend naar mijn drie collega’s deed hij diskreet zijn beklag over het feit dat er tegenwoordig zoveel “travesties” onder de hoertjes zijn. Ik lachte en zei hem koeltjes maar fier: “Wij zijn geen travestieten, maar transvrouwen” Ik kruiste mijn benen nogmaals zodat meneer duidelijk kon zien dat ook ik een zusje was van die andere drie dames…

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Die meneer was eerst niet meer op zijn gemak, maar even later was zijn nieuwsgierigheid gewekt en ik was terug gerust gesteld: Generaal Testosteron had met zijn troepen de aftocht geblazen!

Tante Jolanda