ZET JE POT CHOCO STEEDS TERUG IN DE KAST!

(Over choco als zonnecrème, de “part of the job” en een tijdelijk dipje…)

Een mens maakt af en toe fouten. Dat is de onprettige en rauwe conclusie die deze tante kan trekken uit wat haar het voorbije weekend is overkomen.                                                                                         Die ochtend was de pot choco op tafel blijven staan. Een fait divers zou je kunnen zeggen, maar voor mij had het verregaande gevolgen. Dat op het eerste zicht onschuldig gele Kwatta potje heb ik later op de dag met grote omzichtigheid doen verdwijnen in de vuilniszak.  Ik had daarvoor gelukkig een paar plastic handschoenen beschikbaar die bij een haarkleurmiddel meegeleverd worden. Ik walgde bij het idee om het nog eens met blote handen aan te raken. Dit soort verpakking hoort in feite in de glascontainer thuis, maar er ook nog eens mee over straat gaan lopen, was op dat ogenblik geen optie. Het paste precies in een leeg doosje van roltabak.  Met het dekseltje er op te klikken, was het perfect hermetisch afgesloten en zou het mij niet langer doen herinneren aan de onverkwikkelijke  feiten van die namiddag.

Het heeft zich nu eenmaal voorgedaan en vermits tante Jolanda sterk is in zelftherapie, is er over schrijven de enige uitweg om langzaam terug de oude te worden en mijn geloof in het goede van de mens te hernieuwen.

Doorgaans vergis ik mij niet vaak bij de keuze van een man die op consultatie mag komen, maar deze keer liep het fout. Hij zag er heel gewoontjes uit en op het eerste gezicht was er niets dat er op wees dat één of andere hersenkronkel hem zou aanzetten om misbruik te maken van mijn favoriete broodbeleg.

In het begin is er altijd een minimum aan fysieke afstand met de klant en ik vroeg hem procedure gewijs  waarmee ik hem van dienst kon zijn. Ik had al vlug door dat het geen gewone therapeutische babbel zou worden toen hij een hand op mijn knie legde en deze langzaam bewoog in de richting van de intimiteiten van deze tante. Nadat ik hem er op gewezen had dat er andere voorwaarden gelden voor dergelijke consultatie, ging ik in de keuken een potje koffie zetten en verdween ik eventjes in de badkamer om hygiënisch voorbereid te zijn. In een tijdsspanne van slechts enkele minuten had meneer zich uitgekleed en was mijn Kwatta voorraad uitgesmeerd op zijn lichaam alsof het om een zonnecrème ging.

Totaal van slag door dit onsmakelijke tafereel, riep ik hem boos toe dat een choco-therapie niet tot het menu behoort en dat hij daarvoor best een ander soort therapeut moest gaan raadplegen. Ik reageerde kordaat en wees hem de deur ook al zou dit hebben kunnen leiden tot een mogelijk agressieve reactie. Ik was echter zodanig verbouwereerd dat die gedachte amper in mij opkwam. Ik grabbelde naar zijn kleren en gaf hem nog net de tijd die hij nodig had om te verdwijnen. Gelukkig deed hij dat ook.

De neutrale lezer zou kunnen opmerken dat ik dergelijke toestanden zelf gezocht heb of dat het op zijn minst bij de risico’s hoort. Feit is dat vanaf het ogenblik dat deze pervert  de deur uit was, ik achterbleef als een hoopje ellende en mij grote vragen stelde bij wat tante Jolanda begonnen was met haar consult.

De gedachte aan een nobel opzet smolt als sneeuw voor de zon toen duidelijk werd dat niet alleen de sofa en de salontafel besmeurd waren, maar dat al wat hij in huis had aangeraakt besmet was met Kwatta sporen. Tante Jolanda  heeft nog tot laat die nacht een poging tot algehele ontsmetting ondernomen die nu, drie dagen later, nog steeds niet voldoende effectief blijkt geweest te zijn.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ik ben door dit alles in een tijdelijk dipje verzeild geraakt en het vreet aan mijn zelfvertrouwen waardoor tot op vandaag het engagement op de sociale media het moet ontgelden. Tante Jolanda hoopt dan ook op begrip toen zij vlak na de feiten het bericht de wereld instuurde dat haar gynaecoloog platte rust had voorgeschreven.

Maar het ergste van al is dat het nog erg lang zal duren vooraleer ik terug zin zal krijgen in een “boke met choco”.

Tante Jolanda