“HELP, ER ZIJN NAUWELIJKS NOG MEESTERS IN DE SCHOLEN!”

Dezer dagen lopen de klaslokalen weer vol en wat stelt men vast: Er staan amper nog mannen voor de klas. Jezus, Maria wat een drama! Het gender evenwicht in onze onderwijsinstellingen is ontwricht. Ik kan begrip tonen voor de stelling dat mannen anders tegen het leven aankijken dan vrouwen en dat kinderen dus de beide klokjes moeten horen luiden.

Deze tante is een product van het tijdperk dat de ‘meester’ nog de plak zwaaide. Vanuit mijn nederig observerende positie werd ik jarenlang geconfronteerd met een type in grijze stofjas en een stokje in de hand. Een stokje dat dienst deed als machtssymbool en dat zelfs wel eens als wapen gebruikt werd tegen jongetjes die niet onmiddellijk doorhadden dat discipline en tucht de wet uitmaakten. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat zij niet allemaal een stokje hadden. De Katholieke scholen zaten in die dagen vol met broeders en paters die hun frustraties opgelopen door het celibaat, uitwerkten op onschuldige slachtoffertjes. Dit was echter veel angstaanjagender dan het beruchte stokje. Het werd pas echt verwarrend wanneer één van die mannen plots lief tegen je begon te doen. Broeder Jozef gaf dactylo en met mijn wilde blonde krullen viel ik blijkbaar bij hem in de smaak. Hij had de gewoonte om achter mij te komen staan, mijn onschuldige handjes te strelen en dan heen en weer te wiebelen op de maat van de metronoom die eigenlijk het ritme van onze vingeraanslagen moest aangeven. Wees nu eerlijk, als zeven- achtjarig jongetje dat zich eigenlijk een meisje voelde, maar die dat gegeven nog niet goed kon plaatsen, waren seksuele gevoelens een grote onbekende factor. Laat staan dat ik zou geweten hebben wat een erectie was. Ik heb meer dan eens in mijn rug een harder wordend voorwerp voelen groeien dat mij meer schrik aanjoeg dan het stokje van de anderen.

Het zal jullie niet verwonderen dat ik als enige meisje in een niet gemengde school snakte naar een juf. Als bij wonder gebeurde dat ook in het vierde of vijfde leerjaar.  Mijn klasgenootjes zagen dat niet zo zitten, zij waren immers reeds half onderweg in hun macho opleiding. Voor mij ging echter een nieuwe wereld open. Juf Monica vertelde de dingen op een andere manier. Ik kon geboeid een lesuur lang naar haar zitten luisteren. Mijn resultaten  stegen in verhouding met mijn aandacht voor haar en de leerstof die zij gaf. Zij rook ook altijd zo lekker en ze droeg nooit een stofjas maar elke dag een ander kleedje of deux-pieces. Ik wilde later worden zoals zij!

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Jazeker, de tijden zijn zwaar veranderd en er stelt zich inderdaad een probleem in de verhouding van de geslachten onder het onderwijzend personeel. Nu het begrip transgender is opgenomen als onderdeel van het leerplan vraag ik mij wel af wie nu het best aan die jonge snaken kan uitleggen wat een transman of een transvrouw betekent. Het zou misschien een goed idee zijn om gebruik te maken van didactisch materiaal en voor dergelijke lessen een gast of gaste uit te nodigen. Tante Jolanda zou zich daarvoor wel ter beschikking willen houden. Al was het maar in het kader van de gemeenschapsdienst die langdurig werklozen boven het hoofd hangt.

Tante Jolanda

PS: Alle eigennamen in deze tekst zijn aangepast om verwarring met nog levende personen uit te sluiten. Behalve de naam van broeder Jozef is authentiek behouden omwille van begrijpelijke redenen.