VALLENDE BLADEREN EN PADDENSTOELEN

(over zeven vette en zeven magere jaren, hangende kopjes en mooie mensen…)

Heeft u het ook al gemerkt: de herfst is daar! De commotie rond het onderwerp van ouderlingentehuizen voor holebi’s en transgenders zindert nog na, we hebben het over het onvermijdelijke noodlot gehad en tante Jolanda suggereerde zelfs een eigen grafschrift. Bovendien doen de weergoden een aardig duitje in de zak na de bruuske overgang van een hete zomer naar de desolate grijsheid van deze septembermaand.

“Oei, die is in een depressie aan het geraken!”, hoor  ik jullie al zeggen. Geen paniek lieverds, dat is gewoon het vallen van de bladeren. Wie zegt daar niet onderhavig aan te zijn, die doet de waarheid geweld aan. Zolang dergelijke gemoedstoestand niet ontspoort tot diep donkere gedachten,  kan het volgens sommige psychologen zelfs geen kwaad om af en toe eens neerslachtig te zijn. Een mens kan soms diep vallen, maar er zijn altijd van die kleine flikkerende lichtjes in de verte die hoop en kracht geven om door te zetten. Genoeg “Bond-zonder-naam”- gezever, het is heel simpel: Na regen komt zonneschijn!

Het is dus best ok om even je kopje te laten hangen, maar deze tante heeft zich haar leven lang verzet tegen het berusten in een bepaalde toestand. De dag dat dit mij zou overkomen, zal euthanasie tot de opties behoren. Berusting doet mij onvermijdelijk denken aan de zeven magere en zeven vette jaren. Een uitdrukking gebaseerd op de Bijbel en dus nergens op gebaseerd. Een regenbui duurt tenslotte geen zeven jaren.

Trouwe lezers weten dat ik een vrij strenge katholieke achtergrond heb waar de Broeders van Liefde het onder andere gemunt hadden op mijn genitaliën. Midden in diezelfde periode waar een opgroeiende jongen worstelde met zijn genderidentiteit en het soms moeilijk had, kwam steeds diezelfde dooddoener op tafel: “Och manneke, we zitten in de zeven magere jaren!” Ik heb mij toen zelfs langer dan zeven jaar koest gehouden in de hoop dat het allemaal wel goed zou komen. Deze tante betaalt nog steeds de prijs voor dit valse zoethoudertje.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Als je diep zit is het niet vanzelfsprekend  om er zo maar uit te geraken en niet in een vicieuze cirkel terecht te komen. Ik heb toch al aardig wat levenservaring om te kunnen stellen dat je steeds op zoek moet gaan naar dingen en mensen waaraan je jezelf kan optrekken. Probeer eens te genieten van wat mensen mooi maakt: hoe een hulpverlener bezig is met een vluchtelingenkind, hoe je buurman of –vrouw steeds een knipoogje voor je klaar heeft of een simpel schouderklopje van een vriend bij het zoveelste negatieve antwoord op een sollicitatie.

En vergeet niet dat zolang de bladeren blijven vallen er over enkele maanden terug nieuwe aan de bomen komen. Bovendien zorgt de herfst voor een prachtig natuurproduct: de paddenstoel. Hoe die uit het niets opschieten,  roept bij deze tante soms erotische gevoelens op, maar die uit het bos mag je niet zomaar opeten!

Tante Jolanda