“DAT WAS VROEGER EEN VENT, TOCH EEN BEETJE RAAR OM DAARMEE SAMEN TE WERKEN”

(over spektakelwaarde, HR overwegingen en lingerie onder een herenkostuum…)

Wanneer je de aandacht voor transgenders in het algemeen bekijkt, dan zegt mijn fiere transvrouw-hartje dat we pakweg de laatste vijf jaren er gigantisch op vooruit gegaan zijn. In zowat alle media, films en op het politieke forum, wordt ons bestaan niet langer verzwegen en is er zelfs een vorm van respect waar te nemen. Ik heb echter soms de indruk dat ons “anders-zijn” vaak aangewend wordt voor de spektakelwaarde van het onderwerp en om de typisch menselijke honger naar curiositeit te helpen stillen. Het is voor veel mensen toch zo boeiend om te lezen hoe het komt dat iemand van geslacht wil veranderen, hoe zijn of haar omgeving daarop gereageerd heeft en hoe de chirurgische ingrepen verlopen. Maar over hoe het echt met ons gaat in het dagelijkse leven en over hoe wij financieel en mentaal het kopje boven water houden, hoor en zie je bitter weinig.

Over Caitlyn Jenner zijn intussen kilometers tekst geschreven die eerder het sensatiegehalte op peil houden en die qua informatief peil van mij een dikke nul krijgen. Het begint deze tante stilaan op de heupen te werken dat een stinkend rijke Amerikaanse del met zoveel aandacht gaat lopen. Onze zaak wordt daardoor zelfs geschaad. Heel wat van mijn zusjes worden gedemoraliseerd omdat ze bij gebrek aan financiën nooit een zodanig ver doorgedreven gedaanteverandering zullen kunnen bereiken. De transgendergemeenschap heeft geen behoefte aan Hollywood-iconen die aan de kar trekken. Wij hebben vooral nood aan een totale maatschappelijke integratie zonder enige vorm van discriminatie waardoor wij nu eens eindelijk een normaal leven kunnen gaan leiden.

Zo komt tante Jolanda op één van haar stokpaardjes: Transgenders op de arbeidsmarkt. Waarom eigenlijk is het zo moeilijk voor transvrouwen en –mannen om aan een job te geraken? Ik doe een poging om mij in het hoofd van een werkgever te verplaatsen: …”Wij gaan een gedeelte van onze klanten afschrikken, …dat gaat spanningen veroorzaken bij het overige personeel, … die gaat heel waarschijnlijk emotioneel labiel zijn, …die is teveel met seks bezig, …die is onder medische behandeling en gaat veel afwezig zijn… Ik kan nog een tijdje doorgaan met het aanvullen van dit lijstje, maar eigenlijk is het in één kernzinnetje te vervatten: “Dat was vroeger een vent, toch een beetje raar om daar mee samen te werken”.

Nu zou ik wel eens willen weten in hoeverre de kwaliteit van mijn werk zou kunnen beïnvloed worden door het feit dat ik een kleedje draag en geen kostuum. Gaan daardoor mijn competenties er op inboeten? Ik ben er zelfs van overtuigd dat ik beter zal presteren als ik kan zijn wie ik ben! Er kunnen zich wel een aantal kleine ongemakjes voordoen. Zo valt het niet te vermijden dat men je tijdens een telefoongesprek als “meneer” aanspreekt. Deze tante staat daar al lang niet meer bij stil. Het is trouwens beter van daar gewoon niet op te reageren, je kan het zelfs grotendeels vermijden door in het begin van het gesprek duidelijk je voornaam te vermelden. Op de vraag naar welk toilet je moet gaan, is het antwoord heel eenvoudig: wees consequent, als transvrouw ga je bij de dames!

Aan werkgevers zou ik nog het volgende willen meegeven. Een onderneming die zichzelf respecteert gaat in op maatschappelijke tendensen en ook hier weer kan diversiteit onder het personeelsbestand een verrijking betekenen. Bovendien zal personeel dat zich goed in zijn vel voelt en door zijn oversten gerespecteerd wordt, een absolute meerwaarde hebben voor uw bedrijf.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ik zal nooit vergeten dat toen ik een jaar of dertig geleden afgestudeerd was en voor een baas ging werken, het voor mij dikwijls onhoudbaar was geworden om mij de ganse tijd goed te blijven voelen in een herenkostuum. Het waren heel andere tijden waar men op mannen zoals ik nog het etiket “travestiet” plakte. Homo’s en lesbiennes waren in die tijd volop aan hun ontvoogdingsstrijd begonnen. Hoe in Godsnaam, zou dit meisje met haar “afwijking” uit de kast moeten komen? Ik had maar één mogelijkheid en ging dus regelmatig naar het werk met lingerie onderaan. Ik denk dat je er van versteld zou staan moest het geweten zijn hoeveel sukkelaars dat heden ten dage nog steeds doen.

Tante Jolanda