“DESTACH”

(over associaties, nylonkousen , zweetvoeten en…Ferre Grignard)

Ik hoor jullie al zeggen: Wat in Godsnaam is dat nu weeral? Probeer dit woordje maar eens te googelen. Het bestaat gewoon niet. Het bestaat echter wel degelijk en ik voel mij vandaag zelfs op zijn “destachs”. Laten we maar niet langer rond de pot draaien: Destach is een dialectwoordje voor dinsdag.

Een dag die noch vis noch vlees voorstelt, tenzij je op een dinsdag geboren, getrouwd, verliefd geworden bent of misschien de lotto gewonnen hebt. Het maandag- en het vrijdaggevoel roepen vooral voor werkende mensen een gelijkaardig beeld op, zo wordt op woensdag de week doormidden gezaagd, betekent donderdag de aanloop naar het weekend, is het zaterdag feest en hebben we op zondag een kater. Maar “den destach” vind ik een ietwat grijze dag. Tenzij je er zelf iets aangenaams van maakt staat “dinsdag” voor het prototype van een doordeweekse dag. Niet verwonderlijk dat volgens de verkeersstatistieken de langste files voorkomen op dinsdag.

 Een mens heeft het onwaarschijnlijk rijke en boeiende talent om te kunnen associëren. Kleuren, geuren en vooral muziek worden in ons onderbewustzijn vrijwel automatisch gelinkt aan een concrete ervaring of een bepaald gevoelen uit ons verleden. Wat het nog boeiender maakt, is dat ieder van ons eigen en unieke associaties maakt. Bij de dagen van de week is weliswaar overeenstemming te vinden, maar neem nu een specifieke geur als die van nylonkousen bijvoorbeeld. Het is de mix van de lichaamswarmte van het been met die van de stof nylon die een “odeur” veroorzaakt waar deze tante gek op is. Voor mij gaat de associatie in dit geval terug naar de tijd dat ik als klein jongetje op de schoot van onze gouvernante zat. Als je vijf of zes jaar oud bent kan er nog geen sprake zijn van enig erotisch verlangen, maar de geur van “Annie’s” nylonkousen is mij bijgebleven tot op de dag van vandaag. Misschien is zij wel verantwoordelijk voor het opwekken  van mijn vrouwelijke identiteit.  

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Het was ook uit Annie’s mond dat ik de eerste keer het woordje “destach” hoorde komen. Zij was een lieve jonge dame uit het Stabroekse, zeg maar de Antwerpse Noorder Kempen. Een grote fan van de legendarische Muze zanger Ferre Grignard die met zijn “Ring Ring” de harten van heel wat Antwerpse meisjes beroerde.  Zij had maar één kritische opmerking over “de Ferre”: hij zou zweetvoeten gehad hebben.

Het klinkt niet erg smakelijk, maar hier komt deze tante weer met een reeks associaties aandraven: Zweetvoeten link ik aan Ferre Grignard die ik op zijn beurt vereenzelvig met mijn verwarde puberjaren waarin de tweestrijd tussen Jolanda en Johan is begonnen. Waar de naam “Jolanda” vandaan komt, vertel ik jullie wel eens op een andere keer.

Nu ga ik verse uiensoep met  balletjes van kalfsgehakt maken. Op die manier krijgt mijn “Destach” toch nog een productieve invulling.

Tante Jolanda