TRANSGENDERIST TOT IN DE KIST

(over een “regenboogrusthuis”, bomma Jolanda en avontuurtjes uit de tijd dat erectiestoornissen nog uit den boze waren…)

De lezers van HLBT-magazine zijn blijkbaar niet meer piepjong. Ik ben even in de statistieken gaan pluizen en inderdaad het blijkt dat 47% van ons trouw publiek in de categorie van 44 tot 54 jaar zit, 16% zit in de groep tot 64 en 5% zijn 65 plusser. Dus nagenoeg 7 op 10 is ouder dan 40! Dat ik mezelf al wel eens “tante” noem, is dus wel degelijk op zijn plaats. Het is maar te hopen dat ik het zo lang trek dat mijn artikels ooit onder het pseudoniem “Bomma Jolanda” gaan geschreven worden.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat een stukje over het eerste ouderlingentehuis voor holebi’s en transgenders in Groot Brittannië, bijzonder veel interesse had opgewekt bij de lezers. Bij mijn weten bestaat iets dergelijks niet in ons land. De behoefte aan een “regenboogrusthuis” is daarentegen naar mijn bescheiden mening  urgent aanwezig . Het zou in ieder geval een enorme geruststelling zijn voor mensen als wij om te weten dat we onze oude dag zoude kunnen slijten in een omgeving waar ons anders-zijn zondermeer aanvaard wordt.

U zal het mij niet kwalijk nemen dat ik een reflectie maak die op mezelf is gericht. Ik zou het mij niet kunnen voorstellen dat wanneer de situatie zich ooit zal voordoen, dat tante Jolanda plots herenbroeken zou moeten gaan dragen of dat ik zou uitgelachen worden wanneer ik met mijn roze parapluutje zou deelnemen aan de dagelijkse gemeenschappelijke wandeling.

Zou het niet heerlijk zijn om regelmatig een nieuw permanentje in mijn grijze haren te kunnen laten zetten of wekelijks mijn nageltjes te kunnen laten manicuren?  En zou het niet fantastisch zijn om met een oud vriendinnetje te kunnen keuvelen over onze stoute avontuurtjes uit de tijd dat erectiestoornissen nog uit den boze waren?

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ouder worden hoort bij het leven en ik aanvaard het onvermijdelijke noodlot dat de seksuele behoeften van deze tante met de tijd zullen afnemen, tenminste toch de intensiteit ervan. Wat echter nooit zal verdwijnen is mijn genderidentiteit. Een tijdje geleden kwam er het afschuwelijke bericht dat een transvrouw begraven werd in mannenkleren en dat haar grafschrift een mannennaam vermelde. Je reinste discriminatie tot na de dood!

Om het toch te laten rijmen: “Transgenderist tot in de kist!”

Het lijkt allemaal een beetje luguber, maar toch heb ik een tijdje geleden een grafschrift voor mezelf geschreven:

“The day I’ll die, people will say:

She lived twice, once without colors,

Finally she found her true colors.

Tante Jolanda