EEN LESJE GESCHIEDENIS

(Over 1929, de Garçonne als mannenverleidster en de briljante Karine Claassen…)

Aan al diegenen die de laatste dagen hard roepen met populistische slogans zoals “Sluit onmiddellijk de grenzen”, zou ik een onvervalst cliché willen aanbevelen: Bekijk even de geschiedenis want die herhaald zich voortdurend. Historicus en journalist Wim de Vacht schreef het boek “Wij Europeanen”, waarin een poging uit 1929 wordt beschreven om een federaal Europa op te richten  om door verzoening en samenwerking de economie er terug bovenop te krijgen en vooral om een nieuwe allesvernietigende oorlog te vermijden.

27 Europese landen komen op dat ogenblik in Genève bijeen en geraken het principieel eens over de voorstellen. In de afzonderlijke nationale parlementen worden de plannen echter van tafel geveegd. Hoe erg fout het nadien gelopen is, weet iedereen intussen. Enorm interessant is dat de auteur een parallel verloop van de geschiedenis schetst alsof die federatie er wel zou gekomen zijn. Gematigde politici zouden dan hebben kunnen voorkomen dat in Duitsland Hitler aan de macht zou komen en in Spanje had Franco onder controle kunnen gehouden worden.

Zolang ik op de schoolbanken niet opgezadeld werd met wiskunde of fysica, was hetgeen wat die meneer daar aan het bord vertelde, best boeiend en bestonden de leuke dingen van het leven uit meer dan nylonkousen en lingerie.

De fascinatie van deze tante voor vintage is waarschijnlijk deels te verklaren door wat zich afspeelde in die boeiende jaren 20, die niet voor niets de “Roaring twenties” werden genoemd. Vrouwen gooiden het korset overboord, droegen voor het eerst rokken boven de knie en de kousen waren als een tweede, mooiere, huid: vleeskleurig en van glanzende zijde. De decolletés reikten van voren bijna de taille en een blote rug was ook eerder regel dan uitzondering. Roken was enorm in trek en de vrouw kon mannen perfect uitdagen met het lange sigarettenpijpje.  De “garçonne”, het ‘jongensmeisje’, was geboren: de androgyne, werkende vrouw met de aantrekkelijkheid van de” femme fatale”. Uitgaan en een Cabaretje bezoeken waren hot issues en er bestond zelfs een voorzichtige opening naar homoseksualiteit toe.

Mijn God, lieverds, telkens ik iets lees over die periode, word ik overvallen door een golf van nostalgie voor een tijd die ik zelfs niet heb meegemaakt. Een vrouw als tante Jolanda zou zich maar wat in haar nopjes gevoeld hebben als sexy mannenverleidster.

Hoe erg is het dan ook dat het optimisme en de “joie de vivre” van die dagen de kop werd ingedrukt door een eng nationalisme dat zou uitmonden in een vreselijk racisme dat verantwoordelijk is voor de zwartste bladzijden uit onze recente geschiedenis. Gaan wij in deze tijden van terreur waar de ene crisis na de andere volgt, alweer een gemiste kans moeten optekenen?

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

En toch werd de onheilspellende berichtgeving die ons de afgelopen week vanuit Parijs bereikte, een beetje draaglijk gemaakt door de verslaggeving van VRT-journaliste Karine Claassen. Deze nieuwe, frisse,  en geëngageerde jonge vrouw, was mij al een eerste keer opgevallen ten tijde van de aanslagen op Charlie Hebdo. Haar reportagewerk is gevat en getuigt van journalistieke eerlijkheid waarbij zij de emoties van geïnterviewden nooit uit de weg gaat zonder zoetsappig te worden of op zoek te zijn naar sensatie. Haar duidelijk niet pure Belgische roots tonen aan welke verrijking  een multiculturele en gekleurde samenleving  betekent. Dat geldt trouwens ook voor Ihsane Chioua Lekhli die ons op zondag in “de zevende dag” schitterend door het nieuws van de afgelopen week loodst. En dan moet ik spijtig genoeg toch weer terugkomen op de gemiste kans bij de samenstelling van de nieuwe K3.

Tante Jolanda