HET VERHAAL VAN DE BLOEMETJES EN DE BIJTJES VOOR HERZIENING VATBAAR

(over het doorbloede oog van Danny Verstraeten, lage rugpijnen en het zaad van mijn man…)

Het nieuws in deze dagen is al deprimerend genoeg om ook nog eens drie kwartier geconfronteerd te moeten worden met een gesprongen adertje in het oog van VTM-nieuwsanker Danny Verstraeten. Ik weet uit eigen ervaring wel dat je daar zelf niets aan kan doen, maar voor mij is het gewoon niet om aan te zien. Deze banaliteit moest mij toch even van het hart.

En dan nu iets helemaal anders, alhoewel dit onderwerp toch ook een enigszins bloederig kantje vertoont. In de New York Times verscheen deze week een artikel over baarmoeder transplantatie. Men was er in 2014 in Zweden al in geslaagd om met succes een dergelijke operatie uit te voeren bij een cis-vrouw. Oei! Dat woordje zal voor sommigen weer iets nieuws zijn. De term ‘cis’ komt uit het Latijn en betekent ‘aan deze kant’ zoals ‘trans’ staat voor ‘aan de andere kant’. Als je genderidentiteit overeenkomt met je geboortegeslacht dan ben je dus cisgender. Voor diegenen die het nog niet moesten weten, deze tante is transgender en dus niet ‘cis’.

Bon, dat hebben wij u bij deze dan ook weeral meegegeven. Het ging in feite over de plaats waar ieder van ons ontstaan is. Niet de slaapkamer, de keukentafel of de lift, maar de baarmoeder. Onderzoeken in de Amerikaanse ‘Cleveland Clinic’, hebben geleid tot een baanbrekende medische procedure waarbij het perfect mogelijk is om een baarmoeder in te planten bij een vrouw die er geen heeft. Op de vraag of dit dan ook mogelijk zou zijn bij transvrouwen, geboren als man dus, werd bevestigend geantwoord.

Tja, dat opent nieuwe deuren voor heel wat transzusjes en hun vriendjes. Voor mijzelf komen die laatste ontwikkelingen veel te laat. Ik ben al blij dat ik borstjes kan kweken en dat mijn omgeving het al lang niet meer door heeft dat ik geen ‘cisvrouw ‘ ben. Bovendien overkomt het mij steeds vaker dat lage rugpijnen mij parten spelen wanneer het bezoek van de nacht voordien een ietsje te hevig is geweest. Vriendinnen die ooit zwanger zijn geweest bevestigen mij trouwens dat de rug een zwakke plek is met een ‘boeleke’ in de buik. Ik kan mij daarentegen perfect voorstellen dat het hartje van sommige transvrouwen wat sneller gaat slaan in de wetenschap dat het zaad van hun man kan uitgroeien tot een kindje.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Ik ben aan het fotoshoppen geslagen en zoals je kan zien heb ik mij voor deze column een zwangere buik aangemeten. Het kan misschien een beetje ijdel overkomen, maar toch… het staat mij best. Laat mij deze fantasie nu maar snel vergeten, maar in de boekjes over seksuele voorlichting voor kinderen wordt het verhaal van de bloemetjes en de bijtjes steeds ingewikkelder.

Tante Jolanda