HET SLIPJE VAN MIKE VERDRENGH

(over Walter van Beirendonck, mijn  eerste erecties en over hoe het allemaal begonnen is…)

Het zou je verwonderen moest deze tante haar weekends slijten aan leeglopen voor de buis. Toch is er één programma op Canvas dat mij steevast intellectuele voeding geeft op zaterdagavond . Het kan mij eerlijk gezegd niet bommen welke al dan niet verfoeilijke activiteiten ik nadien ook doe, als ik een aflevering mis van “Alleen Elvis blijft bestaan”, dan is het alsof ik niet gewapend ben tegen de harde buitenwereld.

De laatste aflevering was een interview met één van ’s lands meest beroemde modeontwerpers, Walter Van Beirendonck. Als stads- en generatiegenoot heeft deze man mij steeds geboeid. Excentriek, origineel, uiterst talentvol en een homobeertje om dood te knuffelen, was hij degene die de trein naar de homo- en modescène in Antwerpen tijdens de jaren 70 niet heeft gemist.

Het uitzonderlijke aan dit programma, is dat je ook een inkijk krijgt in wat de gasten tijdens hun leven persoonlijk geboeid heeft. Lieve lezers, zo kreeg ik afgelopen zaterdag bijzondere nostalgische en erotische rillingen over mijn lijf bij het terugzien van  een fragment uit de toenmalige jeugdserie “Keromar”. We kregen enkele minuutjes terug Mike Verdrengh te zien die vanuit kikkerpersectief gefilmd werd en de Vlaamse jeugd van destijds trakteerde op een onvervalste upskirt-scène  waarin wij zijn sexy slipje en dito billen leerden appreciëren. We schrijven 1971, Ik was amper een beginnende puber die geen antwoord kreeg op de vraag waarom hij zo graag korte rokjes droeg. En dan verschenen er plots op televisie  mooie en geschminkte jonge mannen die schaars gekleed gingen en mijn hartje sneller deden slaan. Ik had niet bepaald een boontje voor Mike Verdrengh, wel was ik poepjaloers omwille van de rokjes en kleedjes die hij mocht dragen.

Ik herinner mij nochtans geen kritiek op de voor die tijd toch gewaagde kledij, wat ik wel nog weet is dat ik stiekem één van mijn eerste erecties ontwikkelde bij het zien van al dat moois. Vorige zaterdag overkwam het mij opnieuw met weliswaar dat ene grote verschil dat ik nu wel weet dat mijn geaardheid geen ziekelijke afwijking is.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Walter Van Beierendonck is een kunstenaar die zich laat inspireren door wat rond hem gebeurt. Het slipje van Mike vond hij ‘schattig’, maar voor Jolanda was het een katalysator, het officiële startschot en een gedeeltelijke geruststelling dat niet alle mannen enkel een penis hebben om vrouwen te behagen. Ik dacht aanvankelijk dat het exemplaar waarmee ik ongevraagd bedeeld werd overbodig was en dat het mettertijd beter zou verdwijnen . Als ik dan toch een vrouw wilde zijn, was het beter om zonder door het leven te gaan en het eventuele partners niet te moeilijk  te maken. God, wat ben ik blij dat het mes niet tussen mijn benen is gepasseerd en dat ik een vrouw met een ‘extraatje’ mag zijn. Voor sommigen is Jolanda geen echte vrouw. Gelukkig denk ik samen met een hoop lieve mannen daar helemaal anders over en voel ik mij op en top een transvrouw.

Bedankt Walter voor je grote werk als ontwerper en om mij er met het verleidelijke slipje van Timbal aan te herinneren hoe het allemaal begonnen is.

Tante Jolanda