EEN LEKKEND KRAANTJE

(Over een imaginaire schakelaar, onontgonnen terreinen en loodgieters….)

Er zitten onder ons, transvrouwen, aardig wat mensen met het nodige ‘drama Queen-gehalte’ die van het kleinste muisje een reuze olifant kunnen maken. Toegegeven, ik ontspoor ook wel eens bij uitgelopen mascara of een jarretel-haakje  dat steeds weer open springt, maar wat ik vorige week op de blog van een zusje las, kwam recht uit het hart. Zij kwam tot de voor haar ontstellende conclusie dat ze zich sinds haar transitie meer en meer tot mannen aangetrokken voelt.

Het zou kunnen dat een seksuoloog mij zal tegenspreken, maar ik geloof niet dat je seksuele geaardheid zo maar plots kan omslaan. Waar ik wel rotsvast in geloof is dat er onontgonnen terreinen zich aanbieden  en dat meestal verdrongen kantjes ontbloot worden wanneer iemand eindelijk zichzelf gevonden heeft. Deze tante zou kinderloos gebleven zijn moest ze in een vroeger leven nooit seks gehad hebben met een vrouw. Ik zou ze de kost niet willen geven, de transgenders die kinderen hebben!

Kreeg ik dan voorheen meteen een erectie bij het zien van een sexy vrouw? Heeft iets of iemand op een bepaald ogenblik op een knopje gedrukt waardoor ik in zwijm val voor iedere piemel die zich presenteert? Neen lieverds, bij mijn weten beschik ik noch iemand anders over dergelijke schakelaar. Ik ben ervan overtuigd dat het bij de geboorte bepaald is of je homo, lesbisch, bi, transgender of ‘whatever’ bent. Het is de omkadering waarin je ongevraagd terecht komt en de mate waarop die tolerant is, die bepaald hoe je je gaat gedragen.

In mijn geval was er nog geen sprake van erotische gevoelens voor het andere geslacht toen ik besefte dat ik anders was dan mijn kameraadjes. Ik kon dat gevoel zelfs niet plaatsen. Pas wanneer de pubertijd kwam en ik opgewonden geraakte door het satijnen onder kleedje van mijn moeder te ‘lenen’, ontdekte ik dat het kraantje tussen mijn benen nog  andere functies had dan wateren alleen. De enige manier om mij min of meer in het openbaar te uiten, was mijn toen reeds androgeen uiterlijk dat ik tot groot ongenoegen van mijn vader nog accentueerde door mijn haren te laten groeien. Hij noemde mij al eens spottend ‘ons Josée’. Van hormonentherapie of geslachtsverandering was in die tijd geen sprake. Er bestond geen internet, geen lectuur, ik voelde mij als een alleenstaand fenomeen waar de natuur een vergissing had begaan.

Misschien was die jongen op school bezig met een ontdekkingsreis, ik heb het nooit geweten. Feit is dat hij zich op een vrije woensdagnamiddag naakt heeft aangeboden. Het was als vanzelfsprekend dat ik de ontvangende partij zou zijn. Als ik daar nu, na al die jaren nog aan terugdenk, maakt mijn ‘kraantje ‘ nog steeds aanstalten om te gaan lekken. Ik heb me daar nooit schuldig bij gevoeld. Toch vond ik mijzelf geen homo, ik was immers een meisje maar durfde het niemand  te vertellen.

Door onwetendheid en maatschappelijke druk om iemand van betekenis te zijn, heb ik nadien geprobeerd vrouwen te benaderen, maar  de schaarse relaties die daaruit zijn voortgekomen zijn stuk voor stuk misgelopen. Ik heb wel het immense geluk gehad dat ééntje van hen de moeder van mijn kinderen is geworden.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Aan de schrijfster van de bovenvermelde blog, kan ik maar één ding zeggen: negeer nooit je seksuele gevoelens nu je eindelijk bent wie je altijd al hebt willen zijn! Het hoort nu éénmaal bij je genderidentiteit. En bij een lekkend kraantje heb je niet altijd een loodgieter nodig. Af en toe een proper slipje, volstaat reeds.

Tante Jolanda