DE TERREUR VAN DE HYPOCRISIE

 Er wordt zo naar uitgekeken, naar die 25° december. Ook al ben je niet gelovig, toch voelt iedereen diezelfde vorm van opgebouwde spanning. Er hangt iets in de lucht, iets dat een zekere magie in zich draagt. Straten en pleinen worden versierd. Kerstmarkten, ijspistes, hartverwarmende radio voor het goede doel en mensen met rode neuzen die glühwein drinken ook al is het niet echt koud.

Dan is het zover, je kan het bijna een anticlimax noemen. Er zijn op kerstavond plots geen mensen meer op straat, iedereen viert het grote feest in familiekring. De grote hoeksteen van onze samenleving, één van die onaantastbare waarden waar geen enkele vorm van terreur vat op zal krijgen.

En toch worden ieder jaar opnieuw meer en meer mensen slachtoffer van een subtiele, diep in het hart snijdende terreur. Ik noem het de terreur van de hypocrisie. Er is geen mens geboren zonder dat die ooit een vader, moeder, dochter of zoon was van een ander. Aan elke feesttafel op kerstavond ontbreekt wel iemand die er hoorde te zijn, maar die niet werd uitgenodigd. De redenen daarvoor zijn hard en meedogenloos. Ze druisen zelfs rechtstreeks in op wat het kerstfeest pretendeert te zijn.

Die ene hoort er niet meer bij omdat hij of zij het niet heeft kunnen waarmaken in het leven, omdat die oud, arm of ziek is, zich prostitueert… omdat hij anders is.

Jolanda