EEN WAAR GEBEURD VERHAAL
(over tante Julia en een goed bewaard familiegeheim)
Eerlijk gezegd, het doet me wel wat te weten dat mijn
columns flink gelezen worden. Het zou op zijn minst ongepast zijn mezelf naast
een Herman Brusselmans te plaatsen, maar af en toe eens over het hoofd
gestreeld worden, zorgt bij een ijdeltuit als deze tante voor de nodige dosis
adrenaline.
Wanneer een film zich aankondigt met ‘dit is een
waargebeurd verhaal’, dan haak ik meestal vlug af. Mijn romantisch en gevoelig
geïnspireerde ziel houdt meer van fictie waar de auteur mij meesleurt in zijn
ongeremde fantasie die uitmondt in een plot dat alleen hij had kunnen bedenken.
Columns gaan meestal over het echte leven. Deze dus ook, maar hetgeen wat volgt
balanceert op de grens van fantasie en werkelijkheid.
Een trouwe lezer van ‘Op de schoot’ en nu ook klant van
Jolanda’s dienstverlening, dreigt verliefd te worden op deze tante. Ik heb het
nog al meegemaakt en bij sekswerk kan je maar beter je hart afsluiten voor dit
soort dingen, maar deze is echt wel schattig. Hij is namelijk vroeger verliefd
geweest op een oudere tante. Ik moet er nog precies achter komen of het nu
helemaal strookt met wat hij echt heeft meegemaakt, maar zijn verhaal
intrigeert me in elk geval. Deze lieverd, wiens identiteit ik uiteraard in mijn
privé-analen bewaar, vertrouwde mij tijdens een zwoel moment een goed bewaard familiegeheim toe. Er zou een niet te
onderschatten erotische elektriciteit bestaan hebben tussen tante Julia en haar
neefje. Ik noem haar nu ‘tante Julia’ omdat ik onmiddellijk moest denken aan
het gelijknamige hitje van Boudewijn de Groot waarin madame Julia haar borsten
op de schouder legde van haar neefje toen die piano speelde. (Onderaan kan je
een link naar YouTube vinden)
Toen hij mij vertelde dat zijn tante onder de keukentafel
van een, naar ik veronderstel deftige Limburgse Katholieke familie, met haar
kousenvoetjes over zijn onervaren intieme delen wreef, geraakte ik toch
lichtjes opgewonden.
Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij
hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…
Ook al ben ik totaal anders ‘gewapend’ dan zijn tante
destijds en kan ik ook geen super volumineuze borsten op zijn schouder leggen, toch
ben ik gecharmeerd dat ik bij hem deze jeugdherinnering heb kunnen oproepen. Trouwens, voor een piano
is in mijn nederig stulpje geen plaats, hij moet dan maar op een ander
instrument tokkelen.
Tante Jolanda
Geen opmerkingen:
Een reactie posten