“MAMA, WAT IS OORLOG?”

(over Spock en Kirk, vieze woorden en een vuile onderbroek door de jihadisten…)

Ik herinner mij nog alsof het gisteren was hoe diep ongelukkig een kind kan zijn. Het gaat hier niet over de wat onwezenlijke vraag of ik nu een jongen of een meisje was. Dat was als kleine snotter eerder een kwestie waar niet onmiddellijk een antwoord op zou komen en waarover uit grote schaamte al zeker niet gepraat zou kunnen worden. Neen, ik heb het over bv die ogenblikken dat je thuis een slecht schoolrapport moest gaan voorleggen. De donderwolk die mij toen dikwijls boven het hoofde hing, was telkens de aanleiding om te willen verdwijnen. Zo ver mogelijk weg van de realiteit en liefst nog naar een andere planeet in een ruimteschip waar meneer Spock en kapitein Kirk mij wel zouden opvangen.

En toch voelde ik mij als broekventje betrokken met wat er in de wereld van de grote mensen gebeurde. Ik was amper 4 jaar en een half toen in ’63 het leven even stil viel na de moord op Kennedy, zowat het eerste nieuwsfeit dat ik min of meer bewust meemaakte. Mijn ouders vonden dat “nen hele goeie mens” en dus sloot ik mij daar zondermeer bij aan. Het gebeuren raakte mij pas echt bij de beelden van het zoontje van de president die militair salueerde naar de kist van zijn vader. Maar in diezelfde periode had zich de Cubacrisis voorgedaan waarbij de wereld op de rand van een derde wereldoorlog stond en waarbij die “goeie mens” een hoofdrol had gespeeld. Daarover heb ik aan de keukentafel nooit iets horen zeggen.

Eigenlijk maar goed ook dat de wereldwijde angst die toen heerste niet aan mij werd overgedragen. Zo kom ik bij wat er nu in 2015 gebeurt rond de jihadistische terreur van IS en de impact daarvan op kinderen. Er wordt nu voor de eerste keer in 70 jaar terug over oorlog gepraat en het gebeurt bovendien heel erg dichtbij. Op het sinterklaasfeest in Antwerpen moesten vele mama’s de inhoud van hun draagtassen tonen aan de politie en vanavond blijven de papa’s op hun honger zitten voor het voetbal omdat er mogelijk nog een gek met een bomgordel rondloopt. Op TV verklaart de Franse president de oorlog zonder er doekjes om te winden en hetzelfde vieze woord weerklinkt meermaals in de huiskamer waar de televisie constant op staat en de kinderen bewust of onbewust meeluisteren.

Het zijn heel andere tijden dan de jaren 60 en deze dreiging raakt ons dichter dan ooit, ook al wordt ons voorgehouden dat wij ons niet anders mogen gaan gedragen omdat het net dat is wat IS wil bereiken.

Ik ben het daar maar gedeeltelijk mee eens en hypocrisie is in dit geval zelfs misplaatst. Kinderen zijn lang niet zo dom en zij voelen dat er iets gaande is. Laat hen niet met een hoop vragen zitten. Bij de jongsten laat je best de gruwelijke details weg, maar vertel hen wel over stoute mensen die ons pijn willen doen omdat ze ziek in het hoofd zijn. Aan de wat oudere kinderen mag naargelang leeftijd en bevattingsvermogen, best wat meer uitleg gegeven worden over die zieke hoofden. Hier spelen de scholen natuurlijk een uiterst belangrijke rol.

De meeste schrik heb je van het onbekende. Voor kleine kindjes is dat bv het spook onder het bed. Kijk samen met hen onder dat bed en zij zullen een pak geruster de slaap vatten. Bij de wat ouderen en zeker bij de adolescenten,  moet over extremisme kunnen gepraat worden en over het moslimvriendje of –vriendinnetje dat naast hen in de klas zit dat niets te maken heeft met de aanslagen in de stad van Euro Disney. Wat zal overblijven is een dosis gezonde angst!.

Om termen zoals Salafisme of  Soenieten en Sjiieten te kunnen vatten en om te begrijpen waarom IS of ISIS nu plots Daesh genoemd wordt, moet je tegenwoordig bijna aan een heuse zelfstudie gaan beginnen. Maar het is totaal fout om uit onwetendheid het probleem te herleiden tot een simpele godsdienstoorlog tussen het westen en de Islam. Als wij dit dan ook nog eens gaan overbrengen op onze kinderen, dan zal het gegarandeerd verkeerd aflopen.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Wel lieverds, ik vind dat wij toch op zijn minst het recht hebben om ons een beetje anders te gedragen maar wel met een gezonde dosis angst. Jezelf uit schrik in huis opsluiten is geen optie, niet meer op restaurant gaan, je avondje uit afzeggen of concerten en manifestaties vermijden, al evenmin.  maar dat er nu terug militairen en meer politie op straat zullen te zien zijn, moeten we aanvaarden.

Ik betrap er mijzelf net op dat ik de voorbije week mijn benen niet onthaard heb en dat ik dringend mijn slipje moet verschonen. Neen, zover mogen de jihadisten deze tante niet krijgen!

Tante Jolanda