LES EXTREMES SE TOUCHENT

(over lieve wollige teddybeertjes, sluitspiertrauma’s en de bomen door het bos ontwaren…)

Ik heb mij lang niet echt op mijn gemak gevoeld met beelden zoals er achter mij eentje geprojecteerd staat. Die meneer heeft op het eerste zicht iets onheilspellend. Ik verdenk hem niet alleen van een lichte dosis aan overgewicht waardoor hij de 60 kilootjes van deze tante in een oogwenk zou kunnen verpletteren, je zou hem bovendien kunnen associëren met iemand die niet vies is van geweld als je hem iets in de weg legt.

We zitten er flink naast lieverds, Het gaat hier over de “Gay Bear”, een lieve, grote, wollige homobeer. Je moet je hem voorstellen als een stoere bonk met een peperkoekenhartje op wiens harige borst je kan wegzinken in gelukzalige geborgenheid. Versta mij niet verkeerd, hij is niet direct het type man waar ik voor smelt. Omgekeerd zal dergelijk “diertje” niet vaak toenadering zoeken tot een type zoals deze tante ook al bezit ik sommige onderdelen die hem interesseren. Feit is dat ik mijn steentje wil bijdragen om een vreselijke  misvatting  de wereld uit te helpen.

Dit is niet het forum om mijn surfgedrag bloot te leggen, maar de laatste weken word ik via sommige feeds opvallend druk bestookt met onthullende  beelden van atletisch gebouwde, behaarde en bebaarde naakte mannen. Waarschijnlijk heeft mijn middelvinger ooit ergens een ongecontroleerde link aangetikt. Soms kriebelt er wel iets, maar meestal niet en zeker wanneer deze lieverds afgebeeld worden met enorme geslachtsdelen die bij deze tante ongetwijfeld een trauma van haar sluitspier zouden veroorzaken. Ook dit strookt niet met de waarheid. Geloof mij, en ik kan het weten, in de meeste gevallen heeft de natuur de symmetrie tussen boven- en onderkant niet gerespecteerd. Maar zoals altijd geldt hier alweer dat uitzonderingen de regel bevestigen.  

 Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Er is in feite maar één ding dat mij bij deze jongens al wel eens stoort. Deze wat ouder wordende schuur geraakt niet onmiddellijk in brand bij weelderige lichaamsbeharing, maar als er een bosje geplant is op , tussen, boven en onder ‘de plaats van de waarheid’, dan knap ik meteen af.

Voor de rest hebben deze lieve teddybeertjes alle recht van bestaan en zolang je door het bos de bomen kan ontwaren, is het wat mij betreft best mogelijk dat “les extrèmes se touchent”.

Tante Jolanda