HET RECHT OP LIEFDE

(Over harte prikjes, mosselen met friet en prinsessen in het land van de macho’s…)

Het is altijd fout om iedereen over dezelfde kam te scheren, maar hoe meer jaartjes op mijn teller komen te staan, hoe meer ik ervaar dat mannen rare wezens zijn als het op pure liefde aankomt. Deze vaststelling stelt zich nog scherper als je zoals ik een transvrouw bent. Het hart van deze tante is een vrouwenhart waardoor het kwetsbaar en gevoelig is aan prikjes van heren die hun libido op je willen uittesten.

Zoals de meeste andere vrouwen heb ik daar zelf deels schuld aan door in te spelen op de natuurlijke driften van een man. Het streelt uiteraard mijn ego om vast te stellen dat ik nog steeds in staat ben om het mannelijke lid in saluerende positie te krijgen, maar bij een vrouw gaat het om toch veel meer dan dat alleen. De eerste die zich in meer interesseert dan mijn lichaamsopeningen, moet zich nog steeds aanmelden.

De harte prikjes steken eens zo diep wanneer je dacht dicht bij de ware te zijn. Meestal manifesteert zich dit al heel snel via vrij banale aanwijzingen die duiden op een testosterongehalte dat dreigt te ontsporen. Een man die al enkele keren de eerste prijs in mijn slaapkamer had gewonnen nadat hij naar de normen van deze tante voldoende lief en attent was geweest, weigerde plots nog verder rekening te houden met die dingen waar ikzelf zo van kan genieten. Een gezellig etentje dat hand in hand gaat met een goed gesprek en een lekker glaasje wijn, is één van die momenten die een gelukzalig gevoel kunnen oproepen. Diegene die met mij op restaurant gaat kan dan misschien wel de kleren van mijn lijf kijken terwijl hij aan zijn aperitiefje slurpt, aan tafel denk ik nooit aan seks.

Ik ben gek op mosselen met friet. Niet meteen de duurste keuze uit de menukaart, maar toen hij de laatste keer nog eens met me wilde afspreken en ik hem voorstelde om aan de overkant van de straat mosseltjes te gaan eten, zei die plots ‘ik wil alleen maar jouw mossel proeven’. Ik dacht even dat het om te lachen was, maar toen hij een uurtje later voor de deur stond en zijn hand meteen in mijn slipje verdween, wist ik dat ik voor hem niet meer dan een hoertje was. Ik had mij mooi gemaakt voor hem, ik wilde dat hij met me kon pronken terwijl hij op restaurant de Chablis zou voorproeven en ik wilde praten over onze relatie omdat hij al enkele keren had laten uitschijnen dat ik een plaatsje in zijn hart had ingenomen. Daar stond ik dan met gescheurde panty’s en een ferme illusie armer.

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Dit is geen leuk verhaal, maar wel een harde realiteit voor vele transvrouwen. In de reeks “Wedding days” die momenteel op de VRT loopt, kwamen gisteren de “Muxes” aan bod. Dit zijn transvrouwen die in het zuiden van Mexico volledig aanvaard zijn in een overigens vrij sterke macho cultuur. Ondanks hun “anders zijn” wordt er naar deze vrouwen opgekeken, maar zelfs in dit paradijs voor vrouwen zoals wij, kwamen er tranen in de ogen van een geïnterviewde  Muxe , toen haar gevraagd werd naar haar liefdesleven. “Wij zijn prinsessen in het land van de macho’s waar mannen ons maar al te graag willen neuken, maar veel verder dan dat, komt het zelden.

Tante Jolanda