MOEST MIJN VRIENDIN  EEN PIEMEL HEBBEN…

(over feestvarkens, een eitje met de Sint en vrouwen met ballen…)

Ik heb het nooit anders geweten dat eenmaal de Sint is geweest, de kerstboom zijn intrede doet in de woonkamer. Het straatbeeld en de inrichting van de winkels, zijn mij telkens een stapje voor om in de eindejaar sfeer te komen, maar uit principe laat ik mij nooit in de luren leggen onder commerciële druk: Eerst de Sint dan de boom!

Ik kan mij niet ontdoen van de indruk dat het hele gedoe dit jaar een beetje schoorvoetend op gang gekomen is. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de terreurdreiging. Maar omdat wij feestvarkens zijn, zal er ook de volgende weken geen ontkomen zijn aan de voor mij degoutante geur van glühwein en de talrijke ijspistes die massa’s freongas verbruiken. En toch is het maar goed ook dat we ons niet laten afschrikken door hen die in de naam van Allah onze soms wat banale gewoontes willen wegvagen met Kalasjnikovs.

Maar eerst heb ik toch nog een eitje te pellen met de heilige man. Elk jaar opnieuw zet ik mijn virtueel schoentje klaar dat gekoppeld is aan een lange lijst wensen en verzuchtingen die het leven van deze transvrouw wat draaglijker zouden kunnen maken. Ik vrees echter dat tante Jolanda geschrapt is uit het grote boek waaruit telkens blijkt dat er ook weer dit jaar geen stoute kinderen zijn. Tot mijn grote spijt moet ik deze Spanjaard of zijn kabinet van zwarte pieten die hem onjuiste informatie aanreiken,  stilaan gaan verdenken van schriftvervalsing. Dat hij de man van mijn dromen niet door de schoorsteen krijgt, is nog aannemelijk, maar een pakketje nieuwe slipjes zou toch moeten lukken. Ik moet dus wel een hele stoute tante zijn.

Na een grondige zelfstudie, denk ik het antwoord te hebben gevonden: Het heeft alles te maken met racisme! De zwarte pieten nemen het mij erg kwalijk dat ik niet op zwarte mannen val, terwijl de meeste vrouwen omwille van, je weet wel, er helemaal anders over denken. In een democratie heeft eenieder het recht zich te verdedigen en dus volgt hier mijn gegronde tegenaanval:

“Beste zwarte pieten, ik beschouw Afrika als het continent dat mij het nauwst aan het hart ligt, maar ondanks mijn geaardheid trek ik in deze de kaart van de Afrikaanse vrouw. Geen zwarte man kan tippen aan jullie moeders, vrouwen, tantes, zussen en nichten die stuk voor stuk kloten aan hun lijf hebben en die door hun schoonheid schitteren als ruwe diamanten waarbij jullie groot geschapen ego in het niets verdwijnt. Ik druk bij deze de wens uit om volgend jaar in december een zwarte piet met hoge hieltjes op bezoek te krijgen. Wellicht zal ik dan terug opgenomen worden in het grote boek van de brave kinderen.”

Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…

Mijn adoratie voor ‘de zwarte vrouw’ zal jullie misschien verbazen, maar weet dat mijn beste vriendin een onvervalste en pure Afrikaanse is die als alleenstaande moeder haar mannetje staat en dagelijks toont dat ze een vrouw met ballen is zoals ik dat van nog geen enkele andere blanke vrouw gezien heb.

Ooit heb ik haar eens gezegd: ”meisje, moest jij echt een piemel gehad hebben, ik had je al lang met haar en huid opgegeten!” Waarop zij kordaat antwoordde: “Maar Jolandatje, wist je dan niet dat ik van binnen in feite een man ben. Dat is wat onze vriendschap al jaren aan de gang houdt!”

Tante Jolanda