EEN FILM VOL MET “ZWARTE PIETEN”
(over “Black” (is beautiful), Martha uit Mechelen en gezonde bomen…)
Er gebeuren in dit landje ook nog mooie dingen lieve mensen. Terwijl er stemmen opgaan om onze grenzen te sluiten voor nog meer vreemd gespuis, de sollicitatiebrieven van Abdel, Amina of Coumba worden geklasseerd en er door een antiterroristisch commando plastic kogels worden afgevuurd op een weerbarstig kind van 14, gaat deze week een multiraciale Belgische film in première die mij een ferme sprankel hoop op betere tijden geeft.
Adil el Arbi, regisseur en in 2014 slimste Marokkaan van België, heeft met “Black” aangetoond dat culturele diversiteit een absolute meerwaarde betekent. De eerlijkheid gebiedt mij om te zeggen dat ik de film zelf nog niet gezien heb, maar met de juiste partner aan mijn zijde, zal dat niet lang meer op zich laten wachten. Het is wel zo dat deze tante een bepaald zwak vertoond voor zwarte mensen, maar ik was zeker niet de enige die vertederd was door een Tv-interview met hoofdrolspeelster Martha Canga Antonio. Ik voelde iets van een verfrissende geëngageerde wind waaien toen de 20 jarige studente communicatiemanagement uit Mechelen haar rol toelichtte.
Het Romeo en Julia thema is misschien voor een filmscript een wat afgezaagd onderwerp, maar feit is dat “Black” de Brusselse rauwe realiteit en die van vele andere Vlaamse steden, sterk benadert. Mij gaat het er echter vooral om dat ik als cultureel en sociaal bewogen niemendalletje fier en gecharmeerd ben door een mooi project van “nieuwe Belgen”. Zij laten zonder scrupules hun eigen marginale kantjes zien en drukken ons tegelijkertijd met de neus op het feit dat ook de “witte Belgen” de hand in eigen boezem mogen steken.
Dat er in sommige wondjes zout gestrooid wordt en dat dit om en rond sommige bioscoopzalen relletjes veroorzaakt, is voor mij niet meer dan wat aan de boom schudden. Om de boom gezond te houden, is dat af en toe eens nodig.
Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…
Het is leuk om weten dat één van de onlangs verkozen K3 meisjes een klasgenootje van Martha is geweest. Ik wil maar aantonen hoe mooi verscheidenheid kan zijn binnen éénzelfde nest van door elkaar krioelende kleuren en culturen.
Nu rest er mij nog maar één ding: zo snel mogelijk een open-minded ventje vinden dat een multicultureel bioscoopavondje met deze tante niet afslaat en die een film vol met zwarte pieten kan appreciëren.
Tante Jolanda
Bekijk de trailer
https://www.youtube.com/
(over “Black” (is beautiful), Martha uit Mechelen en gezonde bomen…)
Er gebeuren in dit landje ook nog mooie dingen lieve mensen. Terwijl er stemmen opgaan om onze grenzen te sluiten voor nog meer vreemd gespuis, de sollicitatiebrieven van Abdel, Amina of Coumba worden geklasseerd en er door een antiterroristisch commando plastic kogels worden afgevuurd op een weerbarstig kind van 14, gaat deze week een multiraciale Belgische film in première die mij een ferme sprankel hoop op betere tijden geeft.
Adil el Arbi, regisseur en in 2014 slimste Marokkaan van België, heeft met “Black” aangetoond dat culturele diversiteit een absolute meerwaarde betekent. De eerlijkheid gebiedt mij om te zeggen dat ik de film zelf nog niet gezien heb, maar met de juiste partner aan mijn zijde, zal dat niet lang meer op zich laten wachten. Het is wel zo dat deze tante een bepaald zwak vertoond voor zwarte mensen, maar ik was zeker niet de enige die vertederd was door een Tv-interview met hoofdrolspeelster Martha Canga Antonio. Ik voelde iets van een verfrissende geëngageerde wind waaien toen de 20 jarige studente communicatiemanagement uit Mechelen haar rol toelichtte.
Het Romeo en Julia thema is misschien voor een filmscript een wat afgezaagd onderwerp, maar feit is dat “Black” de Brusselse rauwe realiteit en die van vele andere Vlaamse steden, sterk benadert. Mij gaat het er echter vooral om dat ik als cultureel en sociaal bewogen niemendalletje fier en gecharmeerd ben door een mooi project van “nieuwe Belgen”. Zij laten zonder scrupules hun eigen marginale kantjes zien en drukken ons tegelijkertijd met de neus op het feit dat ook de “witte Belgen” de hand in eigen boezem mogen steken.
Dat er in sommige wondjes zout gestrooid wordt en dat dit om en rond sommige bioscoopzalen relletjes veroorzaakt, is voor mij niet meer dan wat aan de boom schudden. Om de boom gezond te houden, is dat af en toe eens nodig.
Psst!... Schuif wat dichterbij, er is een plaatsje vrij hier op tante Jolanda’s schoot. Maar pas wel op voor mijn edele delen…
Het is leuk om weten dat één van de onlangs verkozen K3 meisjes een klasgenootje van Martha is geweest. Ik wil maar aantonen hoe mooi verscheidenheid kan zijn binnen éénzelfde nest van door elkaar krioelende kleuren en culturen.
Nu rest er mij nog maar één ding: zo snel mogelijk een open-minded ventje vinden dat een multicultureel bioscoopavondje met deze tante niet afslaat en die een film vol met zwarte pieten kan appreciëren.
Tante Jolanda
Bekijk de trailer
https://www.youtube.com/
Geen opmerkingen:
Een reactie posten