JE SUIS DEGOUTEE

Parijs ontwaakt… op de Place de la République branden kaarsjes nadat de stad getroffen werd door een reeks bloedige aanslagen met taferelen die je eerder zou toeschrijven aan landen zoals Afghanistan of Irak. Er is verdriet, ontzetting, angst en woede.

De eerste emotionele reacties beginnen stilaan plaats te maken voor een gevoel van afschuw waarbij drie zaken mij diep degouteren: het blinde, moordende geweld tegen onschuldigen, de vreugde explosie op jihadistische platforms en tenslotte de vele afschuwelijke en beschamende reacties op het gebeuren die ik afgelopen nacht op de sociale media zag verschijnen.

…”Pas de sharia toe op die klootzakken…, Het paard van Troje is al binnen, …Vluchtelingen terug,…De vijand is onder ons, …We zijn in oorlog met de islam, en ga zo maar door…

Lieve mensen, dit maakt mij intriest! De aanhangers van IS, Al Qaida, of hoe je deze duivelse moordenaars ook wil noemen, lachen in hun vuistje  wanneer zij onze Facebook reacties lezen. De ontwrichting van onze samenleving, angst en tweedracht zaaien en de waarden van de verlichting op de helling zetten, zijn nu net de bedoeling van hen die trouwens goed op weg zijn om deze vuile oorlog te winnen.

En ja, we zijn wel degelijk in oorlog, maar ik vrees dat wij ons van vijand vergissen. De grenzen sluiten voor mensen in nood die op de vlucht zijn voor gelijkaardige toestanden als deze die in Parijs plaats vonden, is een schromelijk foute beoordeling. Door het loslaten van principes zoals medemenselijkheid, solidariteit en verdraagzaamheid, lopen wij recht in de val die voor onze blinde ogen wordt opgezet.

Dit is geen pleitbezorging voor verdraagzaamheid ten aanzien van elke vorm van extremisme, maar een oproep om ééndrachtig onze pijlen te richten op hen die niet in deze wereld thuishoren. Die pijlen kunnen wat mij betreft de vorm aannemen van een gewapend optreden in Syrië of daarbuiten, maar het moet gelijktijdig gecombineerd worden met een groot hart voor alle goed-menende mensen die in de miserie zitten.

De meest drieste slachtpartijen gebeurden gisteren in de buurt van de Place de la République. De plaats bij uitstek die symbool staat voor de waarden van de verlichting die na de Franse revolutie werden afgedwongen en die tot op heden onze samenleving de moeite waard maken om in te leven. Wat ik nu op mijn computerscherm te lezen krijg, werpt een schaamteloze smet op die mooie erfenis.

Tante Jolanda