“PLANET EARTH IS BLUE AND THERE’S NOTHING I CAN DO”

Je zal het maar meemaken om als transvrouw vernoemd te worden als muze van David Bowie. Het overkwam de Duitse Romy Haag in de jaren 70 toen Bowie in Berlijn verbleef om zichzelf terug te vinden na een periode van zwaar drugsgebruik in Los Angeles.

Ik was net uit een wat verwarrende pubertijd geklauterd toen het legendarische album “Heroes” in Berlijn op de wereld werd losgelaten. In het stichtende muziekblad “Joepie” van toen kan ik mij niet herinneren ooit iets over Romy gelezen te hebben. Gelukkig was er nog de “Humo”. Daarin werd gesproken over een nachtclub waar Bowie, Lou reed en andere sinistere pop-grootheden regelmatig gespot werden in het gezelschap van een travestie of “crossdresser”. In de pers die de jonge Jolanda indertijd onder ogen kreeg, werd dit onderwerp echter nooit uitgediept. Nachtclubs waren voor een 16-jarige uiteraard nog onbekend terrein en mannen die zich daar als vrouw voordeden, maakten eerder deel uit van het losbandige leven waaraan enkel popsterren konden deelnemen. Over wat het echt betekent om als man in het verkeerde lijf te zitten, werd zo goed als met geen woord gerept. Ik voelde het aan als afwijkend gedrag door homofiele mannen die door travestie een andere man probeerden te versieren. Ik manifesteerde mijzelf naar buiten toe dan ook niet als travestie, maar droeg wel meisjesondergoed en panty’s. Tegen de zin van vooral mijn vader, liet ik mijn haar groeien tot half de rug en droeg ik laarzen wat mij een aardig androgeen uiterlijk opleverde. En toch werd de wens om een meisje te zijn angstvallig als een groot geheim bewaard. Er groeide zelfs een bepaalde jaloezie ten opzichte van het vrouwelijk lichaam. Ik wilde ook zo graag borstjes en die piemel, wat deed die daar verdomme?

Bowie zelf heeft nooit echt een vrouw willen zijn. Het was hem er om te doen een “instigator”, een grondlegger te zijn en om aan te tonen dat de grenzen van genderidentiteit gerust verlegd mogen worden. Voor mijzelf had ik dit ook al wel uitgemaakt, alleen, mijn omgeving was er niet klaar voor. Het was zoals Bowie in 69 de aarde vanuit de ruimte bezong:..planet earth is blue and there’s nothing I can do.

Wat heb ik achteraf bekeken, toch kostbare tijd verloren!

Tante Jolanda