DOWN THERE, IS DE STRIJDBIJL BEGRAVEN.

Deze tante is de laatste tijd verzeild geraakt in een nostalgisch buitje. Niet dat ik het einde voel naderen, ik hoop nog een tijdje de mooie dingen des levens te kunnen meevieren. Het is wel een feit dat de meedogenloze afvallingskoers voor sommige vrienden en bekenden is ingezet. Tja…, dat hoort er nu eenmaal bij, maar daardoor ga je af en toe wel eens terugkijken in het verleden. Het is niet de bedoeling Jolanda”s voorgeschiedenis nog eens uit de doeken te doen. Daar is al een gans boek over geschreven dat je via HLBT-magazine kan terugvinden.

Enkele dagen geleden was er tussen pot en pint een gesprek met iemand die mij al jaren kent. Er werden herinneringen opgerakeld en er werd ook aardig wat afgekletst over de dingen die ons vandaag bezig houden. Toen het over werk zoeken ging, zei die plots dat niet het transgender-zijn maar wel mijn leeftijd het struikelblok uitmaakt om aan een job te geraken. Hij corrigeerde wel onmiddellijk dat ik er nog “lekker vers” uitzie en hij vroeg opvallend geïnteresseerd of ik mijn piemeltje nog had. In normale omstandigheden zou ik dit een ongepaste vraag vinden, maar ik reageerde kordaat en bijna trots: …”Ja!...en so what?”…

Dat ding hangt er nu eenmaal en het zal er blijven hangen. Toegegeven, het is ooit anders geweest, hij daar beneden en ikzelf zijn niet altijd de beste vriendjes geweest. Het speelde wel eens in mijn hoofd om er het mes in te laten zetten en verlost te geraken van iets wat te pas en te onpas dreigde het kopje op te steken. Overigens een uiterst gênante situatie wanneer je een kleedje draagt. Maar met het ouder worden en door toedoen van een bescheiden dosis oestrogenen, overkomt mij dit zelden nog. “Down there” is de strijdbijl begraven en ik voel mij daar een pak comfortabeler bij dan weleer. Een aantal harde tantes onder de transvrouwen beschouwen dit als een soort verraad aan de goeie zaak en stellen dat ik op die manier van twee walletjes kan eten. Dan valt ook wel eens dat vreselijke woord “shemale”, dat zondermeer geassocieerd wordt met prostitutie. Laat mij voor eens en altijd duidelijk zijn: Jolanda is geen vrouwenhaatster, integendeel, het is geweldig om met bio-vrouwen ongecompliceerd te kunnen kletsen over wat dan ook. En oh jawel, ook het onderwerp mannen hoort daarbij. Het is voor mij een hartverwarmende vaststelling dat de meeste vrouwen veel meer open staan dan mannen wanneer mijn genderidentiteit ter sprake komt. Mannen zijn eerder nieuwsgierig en willen wel eens zien, voelen of meemaken wat het geeft na een nachtje met een vrouw als ik. Het zou hypocriet zijn te ontkennen dat ik nooit zou ingegaan zijn op voorstellen van een lieve man die ik wel zag zitten. Tenslotte betekent de appreciatie van een man de ultieme bevestiging van mijn vrouwelijkheid. De ultieme verliefde buikprikkel is mij in het bijzijn van een man tot nog toe niet ten dele gevallen. Bestempel het als een aantal keren goeie seks, meer niet. Daar heb ik toch, net als elke andere vrouw, ook recht op!

Ziezo, hopelijk zijn nu alle misverstanden over deze tante de wereld uitgeholpen. Tot slot trakteer ik jullie in deze nostalgische dagen op een foto van de jonge Jolanda. Een beeldje uit de tijd dat smartphones nog niet bestonden, dat dit meisje nog opgesloten was en dat ik er nog van droomde om mij te kunnen ontdoen van dat weerbarstige slurfje.

Tante Jolanda