OP DE SCHOOT BIJ TANTE JOLANDA
Columns door Jolanda Claeys - 2°jaargang – aflevering 68

EEN HAALBARE KAART?

Na enkele weken studeren op een VDAB-cursus en een aantal sollicitaties verder, vond ik de tijd meer dan rijp om mij nog eens schuldig te maken aan een borreltje of twee.                                           Er is mij in deze laatste periode niets wereldschokkends overkomen tenzij de vreemde ervaring om nog eens op de schoolbanken te zitten. De niets vermoedende jonge kerel van enkele decennia geleden zou het ondanks zijn androgene gevoelens zelfs niet hebben kunnen dromen dat hij dit op latere leeftijd nog eens zou overdoen als onvervalste transvrouw. Ik was ruim te vroeg en kwam als eerste het leslokaal binnen. Mijn “Gaydar” stond plots op oranje toen de docent zich voorstelde en zich met het typische accent van een wat oudere homo verontschuldigde voor een stijve nek die hij in een dikke sjaal had gewikkeld. Hij zou misschien te lang bloot gelegen hebben, zei hij met ondeugende oogjes. Ik reageerde enkel met een medelevend “oei” geluidje en maakte mezelf onmiddellijk de bedenking dat hij waarschijnlijk de dossiers van zijn studenten op voorhand had ingekeken en waarin zowel mijn vrouwelijke als mijn mannelijke voornaam vermeld staan. Mijn tweeslachtige administratieve aanwezigheid in diverse overheidsanalen, kan mij al een tijdje geen barst meer schelen. Ik maak mij eerder zorgen over de beloofde wetswijziging ten voordele van transgenders die nu in het gedrang dreigt te komen wanneer deze regering de rit niet zou kunnen uitmaken.

De kennismakingsronde in het VDAB-lokaal verliep verder zonder incidenten, ware het niet dat de leraar er ons attent op maakte dat deze cursus over MS-Office ging en niet over SM. Zijn zweepje had hij wijselijk thuis gehouden. Het Gaydar-wijzertje stond inmiddels duidelijk op rood en ik vergewiste er mij discreet van of mijn kleedje niet te hoog was komen zitten. Gelukkig zijn de tijden veranderd, maar er was toch een kleine deja vu naar de periode waar een “broeder van liefde” mij al wel eens durfde bepotelen tijdens de dactylo les.

Ik beloon mezelf al wel eens graag en reeds op de tram naar huis, werden de plannen gesmeed om alle Excel formules even naar het achterplan te verwijzen. Een Jameson zonder ijs is daarvoor een uitstekend hulpmiddeltje.

Het was een gezellig kroegje waar ik nog nooit eerder een stap had binnengezet. Gezien het tamelijk vroege uur zag ik er geen graten in om als vrouw alleen een voet op onbekend terrein te zetten. Ik werd uiterst vriendelijk bediend en het duurde geen vijf minuten vooraleer ik werd aangesproken. “Stoort het mevrouw als ik er even kom bij zitten?” Hij was niet onaantrekkelijk en ik had wel zin in een praatje. “Ik heb je hier nog nooit gezien! De dames komen op deze plaats al wel eens voor gezelschap…” Ik viel uit de lucht. Dit had ik niet echt verwacht. “Neem mij niet kwalijk, ik zoek enkel wat verstrooiing na een eerder saaie computercursus. Trouwens als transvouw voldoe ik waarschijnlijk niet aan je verwachtingen” zei ik met de bedoeling om van hem verlost te geraken. “Een transvrouw!...oh wat spannend!” Voor ik het besefte streelde hij mijn nylons. Daar had ik mijn hoofdje nu echt niet naar gezet. Ik liet mijn glas staan en met een smoes dat ik nog moest koken voor mijn man, verliet ik snel de keet.

Deze tante doet haar uiterste best om van haar leven als transgender toch nog iets te maken. Het is al zo verdomd moeilijk om respect en aanvaarding te krijgen. Is de kaart van de prostitutie dan nog de enig haalbare? Ik walg soms van mezelf!

Tante Jolanda